Scribbles

Scribbels is verhuisd!

2008-04-07T19:53:00.001+02:00

LET OP!!!

Vanaf nu is Scribbels verhuisd, en heeft de site een nieuw naam. Update dus alsjeblieft je bookmarks en ook de RSS feed gaat veranderen:

De nieuwe site heet:

www.schrijversblok.nl

Scribbles gaat verhuizen

2008-04-07T14:22:00.004+02:00

Een van de redenen voor het niet updaten van Scribbles is drukte met werk. Maar de belangrijkste is dat ik Scribbles ga verhuizen. Een nieuwe site dus, met een nieuwe naam. Dat laatste is een beetje het probleem. Wie dus een goed idee heeft voor een nieuwe sitenaam: laat het me weten. Nieuwe columns volgen zodra de verhuizing geregeld is.

Hoe het gaat

2007-11-06T09:42:00.001+01:00

Aangezien NaNoWriMo (schrijf een boek van 50.000 woorden in 30 dagen) even al mijn vrije schrijftijd opeist, heb ik de columns tot 1 december in de ijskast gezet. Wie wil weten of ik de uitdaging tot een goed einde breng kan mijn huidige score hier zien:

wordcount widgets

NaNoWriMo 2007

2007-11-02T17:46:00.000+01:00

Dit jaar doe ik opnieuw mee met NaNoWriMo. Dat betekent dat de maand november voor mij weer in het teken staat van het schrijven van een roman van 50.000 woorden in dertig (30) dagen.

Wie een stukje van mijn nieuwe (voorlopig nog naamloze) boek wil lezen kan hier kijken (onder het kopje 'Novel Excerpt').

Fijn, zo'n brein

2007-10-20T12:09:00.000+02:00

Het menselijk brein is bizar. Het is na miljoenen jaren evolutie zo’n beetje het ingewikkeldste orgaan dat de natuur heeft voortgebracht, maar er zitten duidelijk een paar vreemde ontwerpfoutjes in. Probeer voor de gein nu eens niet te denken aan een kip. Vooral niet aan denken. Niet aan de veren. Niet aan het geluid dat die beesten voortbrengen. En vooral (ik waarschuw je) denk nou niet aan dat reclamedeuntje. Probeer alleen de woorden te lezen zonder dat je het in je hoofd meezingt: ‘Kip, het meest veelzijdige stukje vlees. Kip!’.

Lukt niet, hè. Dit is een onschuldig voorbeeld. Denk nu eens niet aan jeuk op je rug. Zo net onder je schouderblad. Zo’n jeuk die er eerst bijna niet is, maar dan langzaam maar zeker begint te irriteren. Net niet genoeg om het heel erg te vinden, maar genoeg om te weten dat het er is. Nu ook niet aan kriebeltruien denken, of kleine beestjes. Niet doen! Of dat gevoel als je haar net geknipt is en er hele kleine haartjes op je rug zitten. Ban die gedachten uit je hoofd! Denk niet aan jeuk! ‘Jeuk!’ Dat woord alleen al! Niet aan denken!

Ik snap niet waarom ons brein zo werkt. Ik begrijp er helemaal niets van. Vooral niet omdat het mij evolutionair gezien alleen maar rampzalig voorkomt. Zoals vanmiddag, toen ik mijn lunch wilde klaarmaken. Ik zette de eiersalade op tafel en precies op dat moment begin Lucie, één van onze drie katten, luidruchtig te kotsen. Even vraag ik me af of ik dat misschien beter ná het eten op kan ruimen, maar helaas doet ze het zo duidelijk in het zichtveld dat er geen ontkomen aan is. Ik pak dus een zo dik mogelijke prop keukenrol en veeg dat natte warme spul op, om het vervolgens weg te gooien.

Ik ga weer aan tafel zitten en pak de eiersalade…

Klein meisje

2007-10-05T11:25:00.001+02:00

Een klein meisje van twee is bij ons op bezoek. Oh, ook haar moeder en haar zusje, maar die vallen nauwelijks op. Het kleine meisje is namelijk verrukt door de nieuwe omgeving. Vooral het feit dat er héél veel dingen zijn om te pakken, waaronder drie steeds nerveuzer wordende katten. Af en toe stokt het meisje in haar bewegingen. En dan besef ik dat haar moeder er in slaagde haar in de houtgreep te nemen.
“Nee! Loslaten!” zegt ze terwijl ze de tropische en zeer breekbare schelp van onze vensterbank uit haar handen probeert te krijgen. Dat lukt, maar in een vloeiende beweging grijpt het meisje de vaas ernaast. Moeder is weer uit beeld verdwenen en onder een vrolijk, schattig gilletje rent ze richting kat. De kat, die zich afvraagt in welke nachtmerrie ze in Godesnaam terecht is gekomen, probeert zicht te verstoppen onder tafel. Dat is geen obstakel voor het meisje dat met uitgestrekte handjes naar de nu in het nauw zittende kat toe blijft rennen. Dan stopt ze weer met lopen. En opnieuw valt me op dat, inderdaad, haar moeder toch echt ook in de kamer is. Ze heeft haar dochter opnieuw in de houtgreep en spreekt haar streng doch wanhopig toe.Het meisje lacht haar stralende lachje en rent nu naar weer een andere hoek waar ze rakelings langs het glas chocolademelk van haar zusje scheert. Ze heeft een andere, panische, kat ontdekt achter het gordijn. En ja, aan dat gordijn kun je hangen als je dat wilt. Voor het meisje achter de kat aan kan klimmen heeft moeder haar opnieuw te pakken. Ze tilt haar op, waardoor haar voetjes opnieuw bijna het halfvolle glas chocomel raken. Moeder zet haar weer neer en beseft dat het haar dochter wéér is gelukt.
“Leg die schelp neer!” zegt ze. Een nieuwe worsteling volgt, waarbij blijkt dat meisjes van twee goede kansen maken bij het internationaal kampioenschap armworstelen. Moeder probeert haar dochter af te leiden met nieuwe prikkels.
“Boekje?” zegt ze hoopvol. Het meisje lacht klaterend als een fris bergbeekje en maakt van de gelegenheid gebruik om naar kat nummer drie te rennen. Deze dacht kennelijk dat hij aan de dans kon ontspringen, maar vlak bij zijn etensbakje heeft ze hem bijna te pakken. Toch blijkt de kat minder interessant dan datzelfde etensbakje. Ze graait er in met een gretig vrolijk handje en haalt er een paar Gourmet ‘harde brokjes’ uit. De smaak bevalt haar kennelijk, tot afgrijzen van moeder.
“Heeft ze er van gegeten?” vraagt ze met opengesperde moeder ogen.
“Dat merk je morgen wel, als haar vacht gaat glanzen,” zeg ik.
Het meisje ziet dat de kat ook interesse heeft in ‘haar’ snoepjes en biedt hem er heel voorzichtig een aan. De kat snuft aan haar uitgestoken handje. Zijn neus kietelt haar en ze produceert een héél hoog héél vrolijk, héél hard lachje. De kat houdt het voor gezien. Het meisje rent er achteraan. Rakelings langs de chocolademelk. Waar ze opnieuw de schelp ziet. Waarop haar moeder haar weer te pakken neemt. En het meisje nog steeds géén interesse heeft in het boekje. Tegen iedere kansberekening in schopt ze ook deze keer de chocolademelk niet omver.
“Zal ik hem zelf maar omgooien dan?” vraag ik.
Niet dat iemand dat hoort, want het meisje houdt nu niet meer op met vrolijke kreetjes uitslaan. Ik zie de katten zich verdringen bij de deur die ze gezamenlijk open proberen te trekken. Moeder kijkt verontschuldigend als ze per ongeluk zélf een stukje van haar gebak op de grond gooit. Ze biedt meteen aan om het op te ruimen en zet het meisje bij mij op schoot. En dan is het stil. Alsof de wind plots is gaan liggen. Het meisje kijkt nu rustig om zich heen en ik weet zelf niet wat er nou precies gebeurt.
“Wauw, Harry, hoe doe je dat?” vraagt moeder.
“Wat doe ik?”
Het meisje blijft stil. Ze zit op haar gemak op mijn schoot en kijkt tevreden rond.
“Wil je dat bij ons ook komen doen?” vraagt haar moeder. “Harry de babyfluisteraar.”

De klas van '92 (of '91)

2007-09-25T14:56:00.000+02:00

Wat is de functie van een reünie? Waarom gaan mensen terug naar de plek waar ze eigenlijk nooit naar toe hadden willen gaan? Ik kan me nog levendig herinneren hoe vurig ik hoopte op een vreselijke ramp (zonder persoonlijke ongevallen) waardoor de school voor maanden dicht moest. Of op weer dat zó extreem was dat zelfs mijn ouders me niet de deur uit zouden sturen.

Sowieso is mijn Havo tijd een rare periode, waar ik eigenlijk niet zo heel veel meer van weet. Dat op zich vond ik al angstaanjagend. Toen ik even door mijn dagboek uit die tijd bladerde om te ontdekken of ik nou in ’91 of ’92 examen had gedaan (ja, erg, ik weet het) viel me op dat ik kennelijk als een soort wandelende hormoon door mijn schooltijd heb gelopen. Zo veel verliefdheid op zo veel verschillende meisjes zou ik nu echt niet overleven.

Ook zijn me weinig leraren écht bijgebleven. Geschiedenisleraar, want dat was mijn favoriete vak. Engels, want die man las geweldige verhalen voor. Economie, want met die man heb ik oorlog gehad.

Dat laatste zou je kunnen opvatten als een kleurrijke overdrijving, maar dat was het niet. Ik herinner me dat ik zijn klas in kwam en nog in de een of andere brochure las.

De leraar pakt het boekje zonder iets te zeggen af en gooit het in de prullenbak. Zonder na te denken haal ik het er weer uit, en geef de man er een tik mee op zijn hoofd. Nog voor ik mijn tafel heb bereikt hoor ik een knal. De man heeft een kopje naar mij gegooid dat nu in gruzels op de grond ligt.
“Dat ga je opruimen,” zegt hij.
“Nee,” zeg ik.
“Dan verklaar ik je de oorlog.”
De rest van de les staart hij me aan, terwijl mijn klasgenoten zich afvragen wie het eerst met de ogen zal knipperen.
Waarop ik thuis een krant op A3 formaat in elkaar plak met als kop: ‘VEILIGHEIDSRAAD VEROORDEELT [naam leraar]’ en ‘OORLOG TUSSEN HOL EN [naam leraar]’

Een week later koop ik bij een feestwinkel ‘kogelgaten’. Stickers voor op een ruit, wel te verstaan. Die ik uiteraard op zijn voorruit plak. De man hoeft de volgende dag niet eens te vragen wie het gedaan heeft. Hij komt op me af op het schoolplein en buldert “Hol! Jij blijft voortaan met je poten van mijn auto af!”.

Tijdens de reunie op zaterdag, waar ik mensen tegenkwam die écht niet veranderd waren (afgezien van dikker, ouder en kaler), was ook die beruchte economieleraar aanwezig. Uiteraard stapte ik op hem af. Hij keek me aan, lachte even en zei ‘ze laten hier ook iedereen binnen.’ Maar kennelijk had hij dat grapje die dag al honderd keer gemaakt, want erg gemeend kwam het er niet uit. Hij vroeg wat ik deed. Ik vroeg of hij nog kopjes gooide. Hij bevestigde dat. Daarna draaide hij zich om, om met een andere oud-leerling te praten. Wat best een beetje een teleurstelling was, al weet ik nog niet precies waarom.

Wat moet ik verder nog vertellen over een reünie waar je mensen ziet die je 15 jaar niet hebt gezien? Het gekke was dat het helemaal niet zo lang geleden leek. We kletsten wat bij in de gang voor een lokaal (waar niemand écht naar binnen wilde) en terwijl ik daar stond bekroop me het gevoel dat dit een tussenuur was. Maar waartussen? Ik dacht hier over na terwijl ik met een oud-klasgenote naar een deur liep. Deze stond open en was geblokkeerd door een wig. Waar ik over struikelde. Waarop de deur los schoot, en tegen me aan klapte, waardoor ik bijna tegen de directeur van de school aan viel. Dat zal me leren sentimenteel te worden.

Nog 1 dagje geduld

2007-09-24T23:01:00.001+02:00

De column van maandag is helaas komen te vervallen wegens gebrek aan tijd. Stay tuned, dinsdag ben ik weer helemaal terug.

Soms vang je dingen op

2007-09-18T11:49:00.001+02:00

Ik zit in een café in Amsterdam achter een kop koffie en een flink stuk appeltaart. Ja, ik weet hoe je uit de band moet springen. Ik heb net een persconferentie achter de rug en neem nog even wat notities door voor ik naar de trein loop. Een tafeltje verder zitten een jongen en een meisje overduidelijk verliefd op elkaar te wezen. Tegenover hen zit een wat slungelige jongen. Het vijfde wiel aan de wagen.
Het meisje verontschuldigt zich na een paar minuten en gaat (uiteraard niet zonder haar vriendje hartstochtelijk met veel tong te zoenen) het trapje af naar de wc. De slungel kijkt wat gegeneerd de andere kant op.
“Joh, jij vindt ook wel iemand,” zegt ‘Romeo’ op een vaderlijke toon. Hij kan niet ouder zijn dan zestien. De slungel zelfs jonger.
“Oh dat hoeft niet hoor,” liegt hij. De ander lacht minzaam
“Ik weet hoe het is, hoor. Toen ik nog vrijgezel was, dacht ik ook dat ik dat altijd zou blijven.”
Nu wordt de slungel zichtbaar boos.
“Man, hou op. Ik ben echt niet wanhopig of zo.”
“Oh maar dat zeg ik ook niet.”
“Nou, daar lijkt het wel op.”
“Rustig, broertje. Je windt je er wel erg over op.”
“Ach hou je kop.”
Het valt even stil. Ik kijk weer naar mijn notities. Koffie is bijna op. De taart al lang.
“Ik ben gewoon gehecht aan mijn vrijheid,” zegt ‘broertje’.
“Ja, ja,” zegt Grote Broer schamper.
“Ja! Als ik zie hoe veel tijd jij kwijt bent aan Esther…”
Hier moet Grote Broer om lachen.
“Ik geloof niet dat je het helemaal begrijpt…” zegt hij.
“Nou, ik weet anders wel dat je al tijden niet meer in Het Biervat komt. En Maarten en Edwin heb je ook al drie weken niet meer gezien.”
“Jemig man. Hou je een dagboek bij of zo.”
De slungel kijkt betrapt en bijt op zijn onderlip. Grote Broer zucht.
“Het lijkt wel of je niks anders meer doet,” zegt Slungel uiteindelijk.
“Joh, dat is nou eenmaal hoe het gaat. Esther en ik zijn gewoon erg graag samen. Ze is hartstikke leuk. Vind je niet dan?”
Zelfs van waar ik zit, zie ik dat de slungel een kleur krijgt.
“Daar gaat het niet om,” zegt hij.
“Nou, zeur dan niet.”
“Ik zeur niet,” zegt de Slungel. En dan komt het er uit. Alsof het moeite kost om de woorden te spreken: “Sommige mensen denken dat je niet meer met anderen uit mag van Esther.”
“Waar slaat dat nou op! Jezus, man,” zegt Grote Broer. De opmerking van zijn broertje heeft hem duidelijk geraakt.
“Ik doe echt wel waar ik zelf zin in heb hoor. Ik ga uit met wie ik wil.”
“Laat nou maar.”
“Jezus. Waar háál je het vandaan. Als ik met iemand anders uit wil dan doe ik dat. Daar heeft Esther niks over te zeggen. Ze is mijn cipier niet.”
Alsof het door een slechte soap schrijver is bedacht, blijkt Esther precies op dat moment achter haar vriendje te staan.
“Ik ben je cipier niet?” zegt ze met de ijskoude stem die alleen gekwetste vriendinnetjes kunnen gebruiken.
De slungel krijgt een nog diepere kleur en kijkt van het meisje naar zijn broer. Deze verschiet op zijn beurt en begint te stamelen dat hij het zo niet bedoelde en meer van die dingen die het alleen maar erger maken. Esther pakt zonder verder iets te zeggen haar erg roze handtasje en loopt het café uit. Haar (misschien nu ex-) vriendje rent achter haar aan en laat zijn broertje achter met de rekening.
En terwijl ik mijn eigen koffie en gebak afreken besef ik dat ik Goddank geen zestien meer ben.

Oh wreed lot

2007-09-17T14:14:00.000+02:00

Ouder worden is niet erg. Ik kan leven met het ‘buikje’ dat steeds duidelijker aanwezig en hoofdhaar dat steeds duidelijker afwezig is. De vreemde geluiden die ik na het eten produceer (een vreemd soort ‘hik’ die lijkt op een buitenaardse lokroep) en de niet te onderdrukken ‘kreun’ bij het bukken voor de krant zijn ook geen reden tot winterdepressies. Want met de jaren komt de rust en heel wat zaken waar ik me, pak em beet, tijdens de Havo, vreselijk druk over maakte, lijken nu irrelevante futiliteiten. (Ook zo’n voordeel: ‘irrelevante futiliteiten’ in een zin kunnen gebruiken zonder in elkaar te worden geslagen als ‘wijsneus’.) Futiliteiten zoals jeugdpuistjes. Wie maakt zich daar nou druk om als ie 34 is. Al jaren geen puistje meer gezien, zelfs.

Totdat…

Natuurlijk. Op de brug van mijn neus, een rode, lelijke pukkel in wording. Zo een die er nog nét niet helemaal is, en dus nog heel lang uitdagend aanwezig blijft. En natuurlijk gebeurt mij dat één week voordat ik naar de reunie van mijn Havo ga.

En ik zal eerlijk zijn. Toen ik in de spiegel keek zei ik niet:”Oh wreed lot! Was het niet genoeg om mijn haar dunner te maken en mijn buikomvang te laten groeien? Moet ik behalve onbehaard en overmaats ook nog eens gepukkeld mijn oud-klasgenoten onder ogen komen?”

Nee hoor.

Ik zei: “Fuck!”.

Nu even geen zelfcensuur met [lelijk woord] of zoiets. Gewoon hardop “Fuck!” en nog een paar [lelijkere woorden] er achter aan.

Want ‘rust die met de jaren komt’ is iets heel moois, maar dan moeten er geen pukkels of reunies op mijn pad komen.

Ik deed wat ieder in diezelfde situatie zou doen.

Ik kneep in de pukkel.

Iets wat uiteraard enkel tot gevolg had dat de plek roder en dikker werd, en mij waarschijnlijk nog wéken in de spiegel aan blijft staren.

Buigen doe ik echter niet. Ik ga uiteraard zaterdag 23 september terug naar mijn oude Havo. En ik zal met opgeheven hoofd door de deur stappen. Waarna ik ongetwijfeld in het volle zicht van duizend oud-leerlingen struikel over de drempel, en land in de armen van de Oud-Directeur. Samen vallen we in de schaal met hapjes. De foto’s en mobiel-filmpjes die dan genomen worden zullen nog jaren circuleren op internet en te zien zijn in meerdere uitzendingen van De Wereld Draait Door. En als ik tien jaar later tijdens de Oud en Nieuw uitzending van dat programma opnieuw mezelf door de toastjes ‘filet Americain’ zie rollen denk ik vast en zeker: ‘Jee, ik was slank en had toen nog best veel haar. Jammer van die enorme pukkel.’

En nu even heel wat anders

2007-09-17T12:43:00.000+02:00

“Zekerheid is onmogelijk.”
“Weet je dat zeker?”
“Ja. Nee. Oh wat flauw.”
“Hoezo flauw?”
“Je houdt me gewoon voor de gek.”
“Doe ik dat?”
“Je speelt met me.”
“Het is toch een legitieme vraag?”
“Woordspelletjes zijn flauw.”
“Denk je dat ik spelletjes speel?”
“Je speelt spelletjes.”
“Waarom zou ik dat doen?”
“Dat zou ik ook wel willen weten.”
(Stilte)
“Goed dan. Zekerheid is volgens mij onmogelijk.”
“Volgens jou?”
“Ja. Volgens mij is zekerheid onmogelijk.”
“Dus volgens iemand anders zou het wel mogelijk zijn?”
“Dat is mogelijk.”
“Wie heeft er dan gelijk?’
“Wat een rare vraag.”
“Wie heeft er dan gelijk? Jij of die ander?”
“Dat weet ik niet.”
“Dat weet je niet?”
“Nee.”
“Je weet niet of wat je zegt klopt?”
“Nee.”
“Je weet niet zeker of een ander gelijk heeft.”
(denkt even) “Nee.”
“Waarom doe je dan uberhaupt je mond open?”
“Ja hoor eens…”
“Waarom praat je dan?”
“Ja, hee, wacht…”
“Waarom zeg jij dingen die al dan niet waar zijn, zonder dat je zelf weet of dat waar is?”
“Mag dat dan niet?”
“Waarom beantwoord je mijn vraag met een vraag?”
“Doe jij dat niet de hele tijd al?”
“Is dat zo?”
“Ja.”
“Ha! Ik win!”

Eén onderzoek ís geen onderzoek

2007-09-11T18:48:00.000+02:00

Mobiel bellen zou de hersenen traag maken. Dat meldden verschillende kranten en de website van Kassa. Een onderzoek heeft dat blijkbaar aangetoond.

Mijn eerste reactie lag voor de hand: “[Lelijk woord]!”

Niet vanwege de al dan niet schadelijke gevolgen van mobiel bellen. Maar vanwege al die mensen die dat bericht lezen en die mij de komende jaren gaan vertellen hoe schadelijk mobiele telefoons, UMTS, DECT, zendmasten en MP3 spelers wel niet voor me zijn. En dat dan vooral ongevraagd. In de supermarkt. In wachtkamers. En mijn persoonlijke favoriet: op verjaardagen, wanneer je geacht wordt om niet te reageren zoals je eigenlijk zou willen. Want die figuur die dit allemaal tegen mij gaat zeggen is ongetwijfeld een kennis van een vriend van een vriendin van de gastvrouw, die op haar beurt een vriendin is van mijn vriendin. En die mensen mag ik om de een of andere mij volslagen onduidelijke reden niet zomaar zeggen waar ze hun zendmastenangst en stralingsgevaren mogen stoppen.

Dat heeft trouwens toch geen enkele zin. Deze mensen vinden dat bepaalde dingen ‘slecht’ zijn. Het gaat hen niet om bewijzen, of feiten, of zelfs maar onderzoeken. Het gaat hen om een ‘gevoel’ dat ze zich fitter voelen als ze géén mobiele telefoon hebben.

En dat moeten ze ook helemaal zelf weten. Ik wil bijvoorbeeld geen loten kopen van de Duitse Staatsloterij. Daar heb ik helemaal geen zin in, en daarom doe ik dat niet.

Maar als ik dezelfde regels zou volgen als de ‘anti straling’ types, zou ik op iedere verjaardag luidkeels van leer moeten trekken tegen die ‘Oplichtersbende’ en iedereen die binnen een straal van 10 meter staat, waarschuwen voor de gevaren van de Duitse Staatsloterij.

En toch zijn er duizenden mensen diemidden tijdens een verjaardag die met een beetje extra alcohol nog best te pruimen is, hardop declareren dat ze zich Zo Veel Beter voelen sinds ze hun GSM telefoon niet meer gebruiken. Niemand vroeg je daar naar! Als jij jouw GSM in je [lelijk woord] wil stoppen dan hoef IK dat toch niet te doen?! En nee ik ben niet dronken. Nog niet. Daar ga ik nu wat aan doen.

‘Ja, maar er is toch een onderzoek!’ werpen sommige lezers mij nu in gedachten tegen. En door dat ‘argument’ te gebruiken heb je van mij geen vriend gemaakt. Ik weet waar je woont. Onthoud dat.

En bovendien: het feit dat je over een onderzoek gelezen hebt maakt jou nog geen autoriteit op het gebied van door mobiele telefonie veroorzaakte hersentraagheid. Wat was het voor onderzoek? Wie hebben het uitgevoerd? Hoe groot was de controlegroep? Wat werd er gemeten? Is het een sociaal emotioneel effect of is er schade in de hersenen gemeten? Wat waren de conclusies en hoe ver mogen we die doortrekken naar de dagelijkse realiteit? Dat weet je niet. Want dat stond niet in het artikeltje van 50 woorden. Dus [lelijk woord] met je onderzoek en laat mij lekker bellen.

Uiteindelijk gaat het volgens mij niet eens om die mobiele telefoon of die UMTS masten. Er zijn gewoon heel veel mensen die de huidige maatschappij niet snappen. Mensen die onbewust aanvoelen dat er apparaten in huis staan die slimmer zijn dan zij. En dus dat er zaken zijn waar zij nooit helemaal van zullen begrijpen hoe ze werken. Wetenschap is voor hen niets anders dan een modern soort tovenarij waar ze enkel emotioneel op kunnen reageren. En als ze maar genoeg mensen kunnen overtuigen dat ze ook bang moeten worden, denken ze dat hun angst terecht is. Ongeacht de feiten.

Ik ben een Winnaar!

2007-09-10T17:21:00.000+02:00

Ik ben in opperste staat van blijdschap en weet even niet meer waar ik het zoeken moet. Dat dit mij mag overkomen. Het is te mooi om waar te zijn. Sprookjes kunnen uitkomen. Joechei! Ik kreeg vanmorgen een brief van Ellen Damsma. Nu moet ik zeggen dat ik geen idee heb wie Ellen Damsma is, maar zij kent mij kennelijk heel goed.

“Geachte heer of mevrouw Hol” staat er boven. Kijk daar zie je meteen aan wat voor type het is. Niet zo van de vooroordelen en de hokjesgeest. Ze laat de keuze helemaal aan mij. Misschien voel ik me vandaag wel ‘mevrouw’. Je weet het niet. Ellen Damsma houdt in elk geval op beleefde wijze de slag om de arm, voor ze me het goede nieuws vertelt:

“De persoonlijke Postcode-Pas die u hierbij ontvangt is waardevol” schrijft ze. En inderdaad zit er een soort credit card op de brief geplakt. Van echt plastic nota bene. En daar staat mijn naam in officiele reliefletters in geponst. Wauw. Dat doen ze niet zomaar. Dit is em. Dit is de dag die de geschiedenis in zal gaan als Dé Dag. De plastic kaart deelt daarnaast mee wat mijn ‘persoonlijke postcode’ is. En daar leer ik dan meteen weer van. Ik maar denken dat iedereen in mijn straat dezelfde postcode heeft. Maar dat fabeltje is bij deze de wereld uitgeholpen. Mijn persoonlijk postcode staat in reliefletters boven mijn reliefnaam. Wie vanaf nu waagt om mijn postcode in te pikken krijgt met mijn reliefkaart te maken.

Mijn ochtend kan dus al niet meer stuk. Maar er is meer.

“Deze Pas is uw bewijs dat u gegarandeerd recht hebt op miljoenen euro’s wanneer straks de PostcodeKanjer aan uw postcode wordt toegekend.”

Bewijs! Recht! Uw Postcode. Ik duizel er van. Ik moet hier even bij gaan zitten. Oh ik zit al. Ik ga wel even staan. Dat maakt het makkelijker om een rondedansje te maken. Van ze Joepie! En ze Joechei!

“Maak uw Pas dus meteen geldig om uw kans op deze en duizenden andere fantastische prijzen te grijpen.”

Ho, Ellen Damsma, wat gaan we doen? Maak hem geldig? We hadden het toch over ‘bewijs’ en zo? Recht op miljoenen euro’s? Kom op Ellen Damsma, speel niet met me. We hadden zo’n goede band opgebouwd, jij en ik.

“Mis ‘m niet, de PostcodeKanjer van €25 miljoen!”

Wat is er gebeurd, Ellen Damsma? Missen? Net had ik hem nog! En nu is ie weg? Heb jij je papieren wel op orde? Wat doe jij met mijn PostcodeKanjer van €25 miljoen?

“Binnenkort gaat de jaarlijkse PostcodeeKanjer weer vallen. Dit keer een absolute KANJER met een onvoorstelbaar recordbedrag van maar liefst €25.000.000,00. Goed voor een levenslange vakantie en nog véél, véél meer..!”

Oké, Ellen Damsma, ik geloof weer in je. Een Absolute KANJER nota bene. Zo veel hoofdletters achter elkaar gebruik je alleen als je het echt meent.

“Reageer dus zo snel mogelijk, dan weet u zeker dat u straks schatrijk bent als de Kanjer bij u in de Esdoornhof valt.”

Wacht even, Ellen Damsma. Ik begin wat verwarde signalen van je te ontvangen. Ik moet ‘snel reageren’. Waarom? Jij had mij toch al gevonden? Je hebt zelfs die Peperdure Plastic PostcodePas voor me geProduceerd (hoofdlettergebruik is besmettelijk, geloof ik). En je kan me nou niet meer wijsmaken dat je me niet weet te vinden. Je noemt zelfs mijn adres in je persoonlijke, enthousiaste, HoofdletterGevoelige brief.

“Maak dus gebruik van uw Postcode-Pas want er is kans dat er geldbedragen op u wachten.”

Gebruiken? Hoe? Er mee zwaaien? HIER BEN IK! DROP DIE 25 MILJOEN HIER MAAR! En wat bedoel je ‘kans’? ‘Gedbedragen’? 25 miljoen! Bewijs! Recht! Ellen Damsma! Wat is er gebeurd? Gebruik ik de verkeerde DeoDorant?

“Activeer hem vandaag nog, want de Postcode Loterij maakt van gewone mensen miljonairs.”

Eh, Ellen Damsma…

“Dit is uw kans,”

Ellen Damsma?

“Gebruik vandaag nog de onderstaande antwoordcoupon.”

Pardon?! Waar komt dat vandaan? Antwoordcoupon. IK HEB EEN PostCodePaS! Met HoofdLetters! Ik sta er nu al een half uur mee voor mijn raam te zwaaien! Wat moet ik [Lelijk Woord] nou weer met een AntwoordCoupon?

“Met vriendelijke groet,
Ellen Damsma
Directeur Nationale Postcode Loterij”

Ik geloof dat jij, Ellen Damsma, mij voor het lapje houdt. En dat valt me vreselijk van je tegen, Ellen Damsma. Je komt zomaar met zo’n heerlijke persoonlijke boodschap dat al mijn geldzorgen voor altijd voorbij zijn, en opeens kom je zonder waarschuwing met “Als-en”, “Kans-en” en [Lelijk Woord] “AntwoordCoupons-en”. Weet je wat jij kan, Ellen Damsma, met je PostCodePas?

“P.S.: Heeft u geen belangstelling voor de prijzen die op uw postcode vallen, dan verzoek ik u de pas uit veiligheidsoverwegingen doormidden te knippen.”

Ah, nou luister je wel, he, Ellen Damsma? Nou praat je pas weer tegen me. Nou, ik denk dat we uitgepraat zijn, meneer of mevrouw Ellen Damsma. En no way dat ik mijn PostcodePas doorMidden Knip. Het is mijn PostcodePas. Dat neem je me nooit meer af, Ellen Damsma. Ik hou hem lekker. Kijk eens? MIJN PAS. En als die 25 miljoen hier valt, dan is ie van MIJ! Ik trap er niet meer in Ellen Damsma! Dag Ellen Damsma!

Geert en de file

2007-09-07T17:01:00.000+02:00

Op zich heb ik niet zo’n bezwaar tegen files. En dat zeg ik niet omdat ik er zo weinig in sta. Daar heeft het niets mee te maken. Ik kan me gewoon best voorstellen dat er af en toe een ongeluk gebeurd, of dat de een of andere ambtenaar besluit dat die werkzaamheden beter in de spits kunnen worden uitgevoerd. Of te veel mensen die ergens heen moeten waar ze niet willen zijn, en daarom met zijn allen dezelfde afslag moeten volgen. Maar geef me in Godesnaam een REDEN dat ik stil sta. Zet even een stoplicht neer, of een paar uitgebrande autowrakken. Er is niets erger dan een half uur stapvoets vooruit rollen, om op een gegeven moment te ontdekken dat je weer vol gas mag. Zonder dat er iets te zien was. Zonder zelfs maar het begin van een afslag of knooppunt. Geen remsporen, geen rijtje bejaarden in te grote auto’s met het rechter knipperlicht nog aan. Gewoon helemaal niets. Er moet dus iemand zijn geweest die eigenlijk gewoon door kon rijden, in zijn spiegel keek en dacht ‘ach, kan mij het schelen’. Waarop hij de rem intrapte.

Ik wind me er niet al te veel over op. Zoals ik al zei zit ik te weinig in de file om daar echt over te mogen klagen. Bovendien geeft zo’n file me de tijd om me af te vragen wat er mis is met ons als menselijke soort.

En dat brengt me als vanzelf op Geert Wilders. Want hoewel ik er niet van houd om Nederlandse politiek in mijn schrijfsels te laten doorsijpelen, kan ik daar vandaag niets aan doen. Ik heb met open mond van verbazing gekeken naar het optreden van Wilders tijdens zijn ‘verjaardagsdebat’. Anderhalf uur lang hield de man de Tweede Kamer in de greep met de ene anti-Koran en anti-Islam opmerking na de andere. En daar was ik van onder de indruk. Diep. Want zo lang kan ik niet achter elkaar masturberen zonder dat het zeer gaat doen.

Dat was namelijk het enige woord dat naar mijn mening omschrijft wat Wilders deed. Masturbatie. En hoe vaker hij het had over de Islam, de Koran en die ‘laffe, knettergekke’ Nederlandse politiek, hoe verhitter hij keek. Hij zakte na afloop dan ook uitermate bevredigd in zijn stoel en het had me niet verbaasd als hij meteen daarop een sigaret had opgestoken.

Zijn grootste opwinding kwam voort uit het feit dat minister Vogelaar had gezegd dat de Nederlandse cultuur niet statisch is. Nou, inderdaad, dat is landverraad. Nederland is nu toch precies hetzelfde als dertig jaar geleden? Of vijftig jaar? Of honderd jaar? Ik weet zeker dat de Batavieren ook al zeurden dat de pindakaas bij de Albert Heijn sinds de Euro twee keer zo duur is. Nee, die Nederlandse cultuur is altijd zo geweest en moet altijd zo blijven. En dat is helemaal niet fundamentalistisch om zo te denken. Nee, dat is ‘de Nederlandse cultuur verdedigen’. Dat heeft niets met extremisme te maken. Ben je belazerd.

Met open mond keek ik toe. En tot mijn onuitsprekelijk afgrijzen zag ik vanmorgen de peilingen aangeven dat Wilders, indien er vandaag verkiezingen zouden zijn, 13 zetels zou scoren. Er zijn dus veel meer domme mensen in Nederland dan zelfs ik had vermoed. En ik heb zowel telemarketing als helpdesk werk gedaan, dus geloof me dat ik weet hoe dom mensen kunnen zijn.

Het is een angstige gedachte, maar het verklaart wel de mysteries waarmee ik mijn verhaal begon. Kennelijk zijn er mensen die denken dat het ‘schande’ is om te beseffen dat cultuur met de dag verandert. Die denken dat het verbieden van de Koran een ‘goed idee is’, en dat dat ‘heel wat anders is’ dan de Bijbel of de Talmud verbieden. En dat remmen op een verder lege snelweg ‘gewoon moet kunnen’.

Gegarandeerd veilig

2007-09-06T14:06:00.000+02:00

Volgens het Europees parlement zijn de vloeistofregels op luchthavens ‘onzin’. Dat las ik vanmorgen tenminste in de krant. Net zoals iedereen die de afgelopen twee jaar gevlogen heeft dacht ik: “[lelijk woord] ja natuurlijk zijn die regels onzin.” Voor wie sinds de invoering van de anti-terroristen regels niet in een vliegtuig heeft gezeten zet ik de procedure even op een rijtje:

Je komt bepakt en bezakt op het vliegveld, waar je na lang zoeken eindelijk de plek vind waar je in moet checken. Het maakt niet uit hoe vaak je gevlogen hebt, of hoe ervaren je als luchtreiziger bent, de plek waar je in moet checken bevindt zich in een soort quantum flux, waarvan de precieze locatie zelfs met deeltjesversnellers niet is te voorspellen.

Eenmaal daar, ontdek je dat er grote borden hangen waarop staat dat je geen vloeistoffen mee mag nemen aan boord. Tenminste: niet als de fles of flacon meer dan 100 ml bevat. 100 ml schijnt de magische hoeveelheid te zijn: iedere explosief die in dit universum bestaat kan volgens de luchtvaartmaatschappijen pas ontploffen als er 101 ml van in een flacon zit. Is de flacon kleiner dan dat, dan mag je hem meenemen, mits deze is verpakt in een terrorisme-proof plastic ziploc zakje.

Er staat een man of vrouw klaar om je te vragen of je vloeistoffen bij je hebt die niet in zo’n ultiem beveiligde, bom-afstotende plastic zak zitten. Zo ja: dan moet je deze van onder uit je bagage graven en in het zakje stoppen. Is de flacon te groot, dan moet je hem inleveren. Hij verdwijnt dan in een grote vuilnisbak, waar volgens mij alle bewakers gratis uit mogen graaien als de reiziger uit het zicht is.

Als je er niet over nadenkt, lijkt dit systeem al zo lek als een mandje. Want de eerste maas in de wet is het feit dat je zo veel flacons of flesjes mee mag nemen als je wil. Als ze maar minder dan 100 ml bevatten en in het inmiddels roemruchte kogelvrije anti-miltvuur zakje zitten. Kennelijk gelden in een vliegtuig ander natuurkundige wetten dan in de rest van het heelal, en is het onmogelijk om meerdere flesjes te legen in een grotere. Want je mag best lege flessen meenemen. Wie zou je daar nog van weerhouden? Niet de beveiligers op het vliegveld. Die zijn te druk bezig om je met pijn in het hart achtergelaten flesje Davidoff van 65 euro in hun binnenzak te stoppen.

Het feit dat de beveiligers zelf niet in deze regels geloven kan ik al afleiden uit het feit dat ze alle ‘illegale’ flesjes, tubes en flacons samen in een grote vuilnisbak gooien. Dat is niet de manier waarop je met potentiële explosieven omgaat. Ik kan me in elk geval niet voorstellen dat de explosievenopruimingsdienst bij het vinden van een hoeveelheid bommen, ergens op een zolderkamertje van een wannabe terrorist het hele zwikkie inpakt en in een prullenbak gooit. Om vervolgens de chemicaliën van de buurman terrorist in dezelfde bak te gooien. Er van uitgaande dat de bewakers op Schiphol gelijk hebben, en er inderdaad allemaal nitroglicerine in onze scheerschuim bussen zit, zijn zij gedurende een gemiddelde werkdag bezig met het bouwen van de moeder van alle bommen. Een lucifer en bye bye Noord Holland.

Ik vind het overigens helemaal niet erg dat vliegvelden erg hun best doen om boeven te pakken. Van mij mogen ze me drie keer fouilleren en mijn schoenen door de X-ray halen. Dat klinkt nog een beetje logisch. Maar het feit dat ik wachtend in de rij zo’n vijftien manieren kan bedenken om de ‘vloeistofregels’ te omzeilen, maken me duidelijk dat dit volslagen onzinnige praktijken zijn. Want stel je vervolgens even voor wat iemand kan bedenken die echt kwaad wil.

En inmiddels heeft het Europees parlement ook zijn twijfels over deze regels. Niet dat er wat gaat veranderen. De een of andere Eurocommissaris riep meteen dat het ondenkbaar is om de regels te schrappen. ‘Zo lang daar geen alternatief voor is kan ik de veiligheid van de reizigers niet garanderen.’

Beste Eurocommissaris, ik weet wel een alternatief. Rust alle beveiligers uit met voodoo poppetjes. Het schijnt dat het tijdschrift Quest er nog een partijtje over heeft, aangezien ze deze in Urk niet mochten verkopen. Laat de bewakers voor het oog van iedere passagier in het poppetje prikken, en laat diezelfde bewakers luidkeels diverse heidense goden aanroepen terwijl ze naakt een dans uitvoeren. Mocht dat niet genoeg zijn om de luchtreiziger weg te jagen is het altijd mogelijk om op hun handbagage wat kippen te offeren. Reizigers die dit doorstaan en nog steeds aan boord willen, moeten worden gearresteerd en afgevoerd.

Ik weet zeker dat ik me dan een stuk veiliger zou voelen.

Weerstand

2007-09-05T15:30:00.000+02:00

Wij als volk zijn kennelijk debiel. Dat kan niet anders, aangezien er grote groepen Nederlanders bestaan die denken dat ‘de zoetheid uit fruit’ iets anders is dan ‘suiker’. Toen ik die kreet voor het eerst hoorde irriteerde hij me, maar wist ik niet helemaal waarom. ‘Daar trapt toch niemand in’ zou je denken. Maar ik heb meerdere mensen deze term woordelijk horen herhalen onder het mom van ‘dat is beter dan suiker’. De zoetheid uit fruit. Ik kan er haast geen woorden voor vinden om te beschrijven hoe zeer ik me over deze onzin opwind.

Maar ik ga het toch proberen.

Fruit is zoet door fruitsuiker. Er is nauwelijks een chemisch verschil tussen fruitsuiker uit aardbeien, meloen of bieten. Die laatste is de bron van suiker die we in onze suikerklontjes aantreffen. Of in cola. Of in Danoontje met die [heel lelijk woord] zoetheid uit [nog lelijker woord] fruit. Maar het klinkt zo veel gezonder hè? Fruit. Dat is goed voor je. Dus de zoetheid uit fruit ook. 1 en 1 is 2 toch? Gefeliciteerd, reclamemaker. Je hebt Nederland weer een stukje achterlijker gemaakt.

Ook zo’n zin waar ik me over op kan winden: ‘Speciaal geselecteerde aardappels!’ Wat is in Albert Heijns Naam ‘SPECIAAL GESELECTEERD’? Dat is niks! Dat betekent niets! Maar het klinkt alsof een kenner met satijnen handschoentjes aan iedere aardappel voor de frites persoonlijk uit de berg vist. Zoals die man van de Duyvis reclame uit de jaren ’80, die een stempeltje ‘Ok’ op iedere pinda zette. Maar toen was dat een grap. Nu menen de copywriters het en moeten wij geloven dat ‘Special Geselecteerd’ iets anders is dan het zo goedkoop mogelijk inkopen van aardappelen van een kwaliteit die nét door de keuring heen kwam, deze in een bad water gooien en vervolgens met schil en al op een lopende band flikkeren. Speciaal geselecteerd mijn [Lelijk Woord].

Of ‘Dermatologisch Getest’. Het feit dat ze veel te dure smeersels testen lijkt me een gegeven. Ik neem tenminste aan dat ze niet in een laboratorium wat willekeurige spullen door elkaar mikken, er een geurtje doorheen roeren en het in een verpakking kwakken zonder te hebben vastgesteld of de substantie per ongeluk binnen 24 uur dodelijk is. De klant moet uiteraard lang genoeg doorleven om de navulling aan te schaffen. Natuurlijk is het dermatologisch getest. IEMAND heeft het op zijn of haar huid gesmeerd. Maar wat was de UITSLAG?!

En dan zijn er ook cosmetische producten waar bij groot in beeld staat dat 72% van de vrouwen verbetering merkte na het gebruik van het smeersel. Let dan eens goed op: er staan HELE kleine lettertjes in beeld, die zonder 2 meter breed scherm volslagen onleesbaar zijn, maar waarschijnlijk meedelen dat de groep uit drie vrouwen bestond, allemaal maitraisses van de directeur van de fabriek, en die alle drie behalve het smeersel een lichaamsverbouwing hebben ondergaan waarmee vergeleken Extreme Makeover een bezoekje aan de kapper is.

‘Aanbevolen door tandartsen’. WELKE [lelijk woord] TANDARTSEN? Allemaal? Tien? Eentje die nu in een hele dikke Mercedes rondrijdt met het logo van de kauwgomfabriek op zijn zijportier? WIE? ‘Aanbevolen door topfokkers’… Wat zegt me dat? Wat is een topfokker? En opnieuw: welke topfokkers? Wat fokken ze? Zijn er ook subtopfokkers? GEEF [Lelijk woord] ANTWOORD!

’Verhoogt je weerstand’. Dat klinkt ook weer zo geweldig. Maar het zegt opnieuw helemaal niets. Zoek maar op! Weerstand is geen medische term. Er is zoiets als een immuunsysteem dat ons lichaam beschermt. Maar in onze maatschappij krijgen we zo veel goede voeding binnen dat zelfs als je wekenlang bij de McDonalds eet je nog je immuunsysteem niet aantast. Maar goed, dat gaat heel veel mensen te ver. Net als het feit dat je niet ziek wordt van op de tocht zitten. Of door de regen lopen. Iedere sitcom wil ons doen geloven dat een wandeling door de regen ons verkouden maakt. Volslagen onzin! Verkouden wordt je van een virus. En dat virus krijg je van anderen. Binnen. Van mensen die je een hand geven of op andere manieren contact met je hebben. Als er één plek is waar je hoogstwaarschijnlijk veilig bent voor verkoudheid dan is het midden op een plein in de stromende regen, als verder iedereen binnen zit om elkaar lekker aan te steken.

En als je ziek bent, dan moet je homeopathische spullen kopen. En laat ik nou even niet die hele discussie over het homeopathische principe starten. Doe er mee wat je wil, maakt mij niet uit. Maar het viel me onlangs op dat op ieder homeopathisch middel de volgende tekst staat:

‘De werking van dit product is niet op wetenschappelijke wijze aangetoond.’

Het staat OP DE VERPAKKING dat het niet werkt. Of in elk geval dat het niet bewezen is dat het werkt. En ik snap niet dat er mensen zijn die dit interpreteren als ‘het werkt wel’.

Maar zo lang TV blijft herhalen dat je ziek wordt van de regen, en we leren dat onze ‘weerstand in onze buik zit’ en we op aanraden van ‘tandartsen’ een bepaald product moeten kopen, en dat de ‘zoetheid uit fruit’ beter is dan andere zoetheid blijven we dat geloven.

Ik wind me hier te veel over op. Ik weet dat. En dat is slecht voor mijn weerstand. Tenminste dat las ik ergens.

Dus dan is het waar.

Een tien voor lef

2007-09-04T11:35:00.000+02:00

Vrije wil is een illusie. En dat bedoel ik niet op een diepzinnige, filosofische manier. Het is voor mij de dagelijkse praktijk. Neem nou september. Een doodgewone maand, zou je zeggen, maar op het moment dat de kalender van de 31^ste naar de 1^ste gaat voel ik onrust opborrelen. Ik moet en zal naar de dichtstbijzijnde kantoorboekhandel om kaftpapier, schriften en een geodriehoek te kopen. Oh en een schoolagenda. En dat zijn hele vreemde impulsen als je 34 bent. Het is ook rond deze tijd van het jaar dat de reclames van de LOI en NTI me op gaan vallen. Opeens wil ik Iets Gaan Leren. Een Studie Beginnen. En ik hou helemaal niet van studeren. Het bewijs daarvan koester ik in de vorm van mijn diploma’s: papieren die mij geruststellen met de gedachte dat ik nooit meer naar school hoef. School is niet leuk, was niet leuk en wordt ook niet leuk. En toch wil ik kaftpapier kopen. Als een vogel die een onbedwingbare drang voelt om ieder handzaam takje mee te slepen naar het nest in wording.

Een ander bewijs van mijn gebrek aan vrijheid bevindt zich op dit moment naast me op mijn bureau. Een exemplaar van Windows Vista Ultimate, half begraven onder wat DVD hoesjes en papieren, ligt overduidelijk niet-geinstalleerd te wachten op betere tijden. Die toestand van niet-geinstalleerd zijn, heeft niets te maken met een gebrek aan goede wil. Want net zoals ik in september kaftpapier wil inslaan, wordt na het verschijnen van een nieuwe versie van Windows de drang om deze ook te installeren te groot om te weerstaan. Er is alleen een probleem met Windows. Het is niet te installeren. Wie zegt dat hij dat wel kan liegt, of maakt gebruik van betere drugs dan ik tot mijn beschikking heb. Tenminste, als het gaat om de ‘Eerste Editie’. In tegenstelling tot andere media (boeken) waarin een eerste druk uiteindelijk een geliefkoosd verzamelobject wordt, is een eerste versie van Windows vergelijkbaar met een met Pokkenvirus ingesmeerde deken. Het enige verschil is dat het pokkenvirus eenvoudiger is te installeren. De pijn, zo bleek vorig weekend, is bij Microsoft producten volledige gelijkwaardig.

Het proces begon nadat ik eindelijk een nieuwe harde schijf had aangeschaft. Een met 160 gigabyte opslagruimte, zodat ook ik ruimte had voor Vista. En hoewel er een stemmetje in mijn achterhoofd begon te piepen: ‘Niet doen! Je hebt nog zo veel om voor te leven! Laten we gaan Ping Pongen of zo!’ begon ik met de installatie.

Nadat de PC was herstart met de Vista DVD in de drive kreeg ik voor het eerst een glimp te zien van de Vista desktop. Een regenboogkleurige achtergrond verscheen, en een zandlopertje draaide enthousiast rondjes. Tot het zandlopertje verdween en alleen een muiscursor achterbleef. En verder niets. Geen balkjes, geen mededelingen. Een blanco scherm en af en toe wat activiteit op de harde schijf. Dat laatste is gewoon pure wreedheid. Microsoft leeft kennelijk van pure onversneden Irritatie, die via de internet verbinding naar Seattle wordt gezogen, om daar te destilleren in een nieuwe Spelcomputer Die Het Ook Niet Doet. Het kwaad vermenigvuldigd zichzelf. It’s Alive! It’s Alive. Het kwaad dan. Mijn PC niet. Die bleef me aanstaren met dat blanco scherm, tot ik het niet meer uithield en opnieuw opstartte. Bij Twijfel Reboot, Behalve Als Je Het Niet Zeker Weet. En dit resulteerde in vreemde boodschappen op mijn computerscherm. Mijn PC wilde dingen doen die volgens mij in vijf Europese landen verboden zijn. Een nieuwe reboot, en Goddank verscheen het Blanco Scherm weer. Je weet dat je ver heen bent als je juicht bij het zien van een lege Vista desktop. Deze keer besloot ik meer geduld te hebben. En inderdaad, twee uur later verscheen zowaar een balkje op mijn scherm. Ik veegde het uit mijn oren druppelende bloed van mijn toetsenbord en deed de dingen die Vista mij opdroeg. Licensie Sleutel, Installatie schijf selecteren. Gebruikersovereenkomst accepteren. Maagd offeren. Ziel verkopen aan de duivel. En Herstarten.

Joechei! De installatie was voorbij! Blij! Blij! Blij! Ik nam de kleine hersenbeschadiging graag op de koop toe als ik nu in elk geval eindelijk die Nieuwe Geweldige Vista kon aanschouwen. Gebruikersvriendelijker! Sneller! Mooier! En Zwarter! Want na de eerste herstart bleef het scherm angstvallig zwart. Geen activiteit. Een totaal gebrek aan Vista staarde mij vanachter de CRT beeldbuis aan. Lachend. Dat wist ik op dat moment zeker. In mijn op dat moment uitermate riskante gemoedstoestand besloot ik tot een laatste wanhoopsdaad. Ik Belde Microsoft. De bedenkers van Herstart Windows en Bel Ons Terug. Dan moet je echt alle wil om te leven hebben verloren.

Het was geen kwaadwillende jongen die me te woord stond. Hij nam geduldig de stappen met me door die op zijn scherm stonden (waarschijnlijk een Mac, want hij had alle zo gevonden). Hij bleef zelfs hangen terwijl ik mijn videokaart er uit haalde en tijdelijk verving door mijn oudere videokaart. En tijdens het opnieuw wachten op het Installatiescherm. Hij had zelfs een verklaring voor de lange wachttijd bij het blaco Vista scherm: ‘Vista is aan het onderzoeken welke hardware u heeft’. Kennelijk was Vista een doof, blind mannetje, gevangen in de jungle van Zuid Amerika, die doodsbang in een hoekje van de PC zat te wachten tot de nachtmerrie voorbij was.

Toen de PC inderdaad opnieuw opstartte naar het mij inmiddels bekende Zwarte Scherm Des Doods, kwam de helpdesk medewerker tot een briljante conclusie.

‘Uw PC is te nieuw voor Vista. Hij erkent de harde schijf niet.’
‘Maar hij heeft alles toch naar de harde schijf gekopieerd?’
‘Ja, maar daarna erkent hij hem niet meer.’
‘Hoezo? Wacht hij op een vaderschapstest of zo? Wat bedoel je met niet erkennen.’
‘Dat weet ik ook niet, meneer. Feit is dat u Vista niet kunt gebruiken.’
‘Dus ik heb nu een hele dure onderzetter in mijn DVD drive zitten?’
‘Zo zou u het kunnen zeggen, ja.’

Het was niet eens die mededeling waar ik verbaasd over was, maar de manier waarop de jongen het gesprek afsloot. Ik verzin dit niet.

‘Meneer, het kan zijn dat Microsoft u opbelt om te vragen wat u van mijn hulp vond.’
‘Dat mag.’
‘Ja, maar ik wil u even zeggen dat u een cijfer mag geven van 1 tot 9. En mijn baas is alleen tevreden als we allemaal een 9 krijgen.’
‘Dus je wil dat ik je een 9 geef.’
‘Als dat niet te veel moeite is, ja.’

Het was vooral het volledige gebrek aan schaamte waardoor ik nog minuten lang met open mond achter mijn PC zat. De helpdesk medewerker had na een paar keer ‘hallo’ roepen zelf de verbinding maar verbroken.

Nee echt niet

2007-06-18T12:05:00.000+02:00

Hardlopen is niet leuk. Het kan me niet schelen wat Dolf jansen beweert, of wat al die verstokte joggers roepen over 'verslaving', 'kick' of 'zen ervaring'. Waar halen ze dat vandaan? Hardlopen begint bij mij altijd 's ochtends al te kwellen. Ik sta op en weet 'vandaag moet ik weer'. Nu ren ik nooit 's ochtends. De wandeling van de slaapkamer naar het koffiezetapparaat vind ik op dat moment meer dan genoeg inspanning. Nee, het rennen stel ik uit tot 's avonds, als ik er helemaal geen zin meer in heb.
Het uitstellen is dus stap één van de ellende. Gevolgd door de eerste minuut, waarop mijn hele lijf me hardop lijkt te vragen 'Waar ben jij mee bezig? Ga op de bank zitten met een zak chips!' Na die eerste minuut wordt het allemaal draaglijker. En inderdaad, dan is het eigenlijk niet zo heel erg meer. Tot het moment dat er voetgangers voor me lopen. En tot mijn grote afgrijzen net zo hard lijken te gaan als ik. Voetgangers. Oude voetgangers. Grijsharige voetgangers die misschien hun rollator vergeten zijn. En ik haal ze maar heel langzaam in. Er zijn weinig momenten genanter dan dat. Uiteraard ga ik dan een tandje sneller, wat er voor zorgt dat de steken in mijn zij onmiddellijk toeslaan.
Een andere factor zijn de 'humoristen'. Er is een bepaald slag volk dat het niet kan laten iets te roepen als je voorbij rent. Populair zijn: 1) 'Hup met de beentjes' en mijn persoonlijke "favoriet" 2) 'Ze hebben hem al hoor!' Lachen! En dit volk lijkt te denken dat ze de eerste zijn die deze grap maken. Hi-[lelijk woord]-larisch.
Als laatste nagel aan de doodskist van mijn 'hardloopplezier' is het moment van thuiskomen. Als mijn vriendin opkijkt van haar boek en zegt: 'nu al terug?'
Hardlopen is niet leuk. Wat ze ook beweren.

Sneak preview

2007-05-27T16:20:00.001+02:00

De doif is dood, meneer

2007-05-18T10:49:00.000+02:00

Het lijkt traditie te worden. Elk jaar, zo tussen mei en juli, overlijdt mijn PC. En dat gebeurt uiteraard altijd zaterdagavond. Of in dit geval: op Hemelvaartsdag. Dat is niet alleen ironisch, maar ook logisch, want dat betekent dat ik me ruim 24 uur zorgen kan maken over de kosten en rompslomp van de herstelwerkzaamheden, in plaats van dat ik het apparaat meteen naar de reparatie kan brengen.

Frustrerend is vooral dat het ding stierf vanwege een broodnodige upgrade. Mijn PC gedroeg zich de laatste tijd alsof de koeling op ritalin draaide. Verbijsterend hoe lang het duurde om van mijn mailvenster naar mijn firefox venster te switchen. Soms was het gewoon sneller om het ding helemaal af te zetten en opnieuw op te starten.

Mijn oplossing, in de vorm van 512 mb extra geheugen, resulteerde woensdag dus in het overlijden van de computer. Nu staat het ding bij de reparateur, die ongetwijfeld een tarief berekent waarmee hij zijn vakantie kan bekostigen.

Ik baal.

Serieus?

2007-05-07T09:40:00.000+02:00

Twee jongens zijn bij de kassa aan de beurt om te betalen. De ene is door en door gothic, zwart lang haar, zwarte kleding en piercings. De ander is wat meer doorsnee maar wel gekleed in hip gerafeld t-shirt en spijkerbroek. Ze zijn onrustig. Opgewonden. Het meisje achter de kassa pakt iets van de lopende band.

‘Hier zit geen prijs op,’ zegt ze. Het is een langwerpig soort meloen van een type dat ik nog nooit heb gezien. De jongens weten ook niet wat het is en de chef moet er aan te pas komen om hem te identificeren. Ook hij weet het niet maar geeft opdracht om hem maar als Galia meloen aan te slaan.

Het duurt een paar seconden maar dan dringt het tot me door, en kan ik niet anders dan de volgende vraag stellen:

‘Als jullie zelf ook niet weten wat het is, waarom kopen jullie dat ding dan?’

Het valt stil in de rij. De jongens kijken elkaar even aan. Dan zegt de Gothic op serieuze toon:

‘Ik zocht iets om met mijn zwaard in tweeen te hakken.’
‘Ja, als je domme vragen stelt krijg je domme antwoorden,’ zeg ik lachend. ‘Maar wat gaan jullie er echt mee doen?’
‘We gaan hem... met een zwaard... in tweeen hakken,' herhaalt de Gothic. Zijn vriend lacht nerveus.

Ik ben nu zo ver gekomen dat ik het móet vragen.

‘Waarom dan?’

‘Da’s toch gaaf?’ zegt de Goth alsof dit pas écht een domme vraag was.

Er verglijden opnieuw wat seconden terwijl ik (en naar ik vermoed de rest van de rij) verwerken wat er net is gezegd. Een angstaanjagend beeld borrelt in me op.

‘Dat is toch geen repetitie voor een internet onthoofding, hè?’ vraag ik, naar ik hoop op ontspannen, humoristische toon.

‘Nee, we hebben nog geen camera,’ zegt de niet-Gothic.

Lichtmuizen zijn het lekkerst

2007-05-04T10:43:00.000+02:00

Wij hebben thuis drie katten, alledrie geschift. De meest typische van het trio is Lucie, een passionele lapjespoes die steeds weer met nieuwe vormen van gestoord gedrag op de proppen komt. Zo heeft ze de neiging om zo vaak mogelijk op mijn schouders te springen als ik het niet verwacht. Dit meestal als ik een dun shirt aan heb, waar ze te weinig grip op heeft, zodat ze haar nagels diep in mijn vlees duwt om niet te vallen.

Ook kan ze het niet laten om glazen water om te gooien, om vervolgens geïnteresseerd toe te kijken hoe het water alle kanten op stroomt. In één treurig geval over mijn laptop, die ter plekke overleed.

Gisteravond was het zelfs een kop hete thee die ze, met een scheef koppie toekijkend, zo omver mikte. Over mijn benen. Je zou denken dat al deze ‘ongelukjes’ bij elkaar er op duiden dat ze een appeltje met me heeft te schillen. Lucie is echter kennelijk nogal op me gesteld, aangezien ze begint te snorren als een DC10 op het moment dat ik de kamer binnenkom. Waarop ik uiteraard niets anders kan doen, dan haar heel lang aaien. Ze is immers enorm schattig.

De laatste obsessie voor Lucie zijn de ‘lichtmuizen’. Sinds we in ons nieuwe huis wonen is ze gebiologeerd door de dansende schaduwen en lichtvlekjes op de muren. Onder een luid ‘Prrrrauw!’ springt ze op iedere schim die beweegt. Daarbij komt ze regelmatig meer dan een meter van de vloer, en rent ze langs de wanden alsof het een scène uit een tekenfilm is. Helemaal leuk wordt het als ze het lichtvlekje ziet dat mijn horloge op de muur reflecteert. Uiteraard stuur ik die ‘lichtmuis’ dan de hele kamer rond, waar Lucie dan vrolijk achteraan dendert. Dit uiteraard zonder rekening te houden met wat er in haar pad staat.

Het probleem met het stimuleren van dit soort gedrag is dat het zich uiteindelijk toch weer tegen me keert. Ik was me er namelijk niet van bewust dat mijn horloge weer ‘lichtmuizen’ projecteerde in mijn werkkamer, waar Lucie naast me op het zijbureau zat. Ik wist niet dat ze zich had voorgenomen om de lichtmuis deze keer koste wat het kost te pakken zou krijgen. Ik keek achteloos opzij en zag dat ze op de muur achter het vlekje aanzat. Ik glimlachte en bewoog mijn pols per ongeluk zó, dat de lichtmuis plots op het plafond zat. Lucie hoefde er niet eens over na te denken. De enige manier om daar nog in de buurt te komen was via mijn schouders. Moet ik er nog bij zeggen dat ik op dat moment een héél dun t-shirt aan had?

Don't mention the war

2007-04-27T10:36:00.000+02:00

Ik zeg altijd de verkeerde dingen. Onlangs belde ik de NS. Over een paar weken ga ik naar Parijs voor de presentatie van een grote game producent, en ik wilde weten of de aansluiting met de trein naar huis een beetje betrouwbaar is. Ik wil tenslotte niet midden in de nacht in Amsterdam stranden. De vrouw aan de lijn verzekerde me dat het allemaal wel goed zou komen. Waarop ik zei:

‘Het is dan te hopen dat Al Qaida zich die dag rustig houdt…’

Een paar seconden was het stil, en besefte ik dat ik zojuist misschien wel een terroristisch dreigement had uitgesproken. Tot mijn grote opluchting schoot ze in de lach.

Erger was het een paar weken geleden. Mijn vriendin en ik zouden op tweede Paasdag mijn moeder bezoeken. Uiteraard haalden we even bloemen. Het volgende verhaal is (helaas) waar gebeurd.

Ik loop de bloemist in. Achter de kleine toonbank staat een wat oudere man die ons vriendelijk toelacht en meteen behulpzaam is met het uitzoeken van een boeket. Dat doet hij heel vaardig, zeker gezien het overduidelijk ontbreken van zijn rechterarm. Op de een of andere manier kan hij zijn stomp nog gebruiken om mee te grijpen, en daar is hij verdraaid handig (sorry) in. In zo’n geval is de regel: niet staren, niets zegen, gewoon doen. Don’t mention the war, zoals Basil Fawlty in paniek uitroept als er Duitsers in het hotel komen.

De man kletst ondertussen gezellig met mijn vriendin, en is zo aardig om ons twee bossen voor de prijs van één te verkopen.

‘Ik heb gisteren een kleinzoon gekregen,’ vertelt hij vrolijjk.
‘Da’s leuk!’ zegt mijn vriendin.
‘Gefeliciteerd,’ zeg ik. En ik heb niet het verstand om daar te stoppen. Dat vreselijke deel van mijn brein heeft de leiding overgenomen. Zonder dat ik er controle over heb komen de volgende woorden uit mijn mond:

‘Wat leuk! Hoe maken moeder en kind het? Helemaal gezond? Tien vingers en tien teentjes en zo?’
‘Eh, ja,’ zegt de man. ‘Dat was ook het eerste waar ik toch wel naar heb gekeken.’

In eerste instantie heb ik het zelf nog niet door. Het is immers dat andere deel van mijn brein dat de woorden had uitgesproken. Maar langzaam maar zeker komt het besef (en het schaamrood) opzetten. ‘Don’t mention the war!’ roept Basil in mijn achterhoofd. ‘I mentioned it once, but I think I got away with it.’

‘Gelukkig,’ zeg ik, terwijl ik zo snel mogelijk weg wil. ‘Gezond is het belangrijkste.’
In gedachte zie ik nu Basil zijn Hitler loopje doen voor de verbijsterde Duitse gasten.

Mijn vriendin, die het of niet door heeft, of de beste pokerface allertijden trekt, rekent af en zegt gedag.

‘Dag,’ zeg ik, en zwaai. De man zwaait terug met zijn stomp. Ik probeer niet te staren. Op een haar na mis ik mijn mijn hoofd de deur die mijn vriendin net open deed. We verlaten de winkel. Basil is in mijn gedachten inmiddels weer knock-out en wordt door Manuel het hotel uit gesleept.

"Mooie trui"

2007-04-20T23:36:00.000+02:00

Doodnerveus was ik toen Gamer.nl me vroeg om wat te komen vertellen over geweld en games. Want zo vaak ben ik nog niet voor de camera geinterviewd. Gelukkig werd ik een dag van te voren gevraagd, dus ik had niet zo vreselijk veel tijd om mezelf helemaal in paniek te brengen. Zoals ik allerlei 'worst case scenarios' aan mijn geestesoog voorbij zag trekken toen ik door het Nicam werd gevraagd om bij hen een lezing te houden.

Toch had ik in de trein naar Utrecht (waar het interview werd opgenomen) voldoende tijd om flink nagels te bijten. Wat als ik niet uit mijn woorden zou komen? Wat als ik van de zenuwen opeens grappig zou proberen te doen, en dat die hypotetische genante grap dan ook nog in het filmpje zou zitten? Of wat als ik om wat voor reden dan ook plots een spraakgebrek zou ontwikkelen? Dicht zou slaan? Zou hyperventileren? Mijn stem debiel zou klinken?

Het moment dat het interview online kwam klikte ik hem uiteraard meteen aan. Het viel me helemaal niks tegen. Het was op zo'n manier gemonteerd dat ik zelfs redelijk samenhangend overkwam. Halleluja! Die forum reacties van de site kon ik dus met vol vertrouwen tegemoet zien.

"Mooie trui"

Twee woorden. Niet eens een punt. Dit was de tweede reactie op het filmpje. "Mooie trui". Wat?? Hoe? Wie!? Waarom? Wat nou "Mooie trui". Waarom "Mooie trui"? Wat de f*ck is er mis met mijn trui?

Met angstige ogen bekijk ik opnieuw het filmpje. Ik luister niet eens meer naar mijn woorden. De kale plek op mijn kruin valt me niet eens meer op. Mijn blik is gefixeerd op, wat in de woorden van een Gamer forumlid, mijn "Mooie trui" is. Ik zie geen gaten, geen vlekken, niks eigenlijk wat genant is. Behalve... maar dat bedoelen ze toch niet? Het gaat toch niet om het model? Een mooie rode trutleneck, mooi oud geworden met wat grove kabelsteken? Zo'n monument van een trui, daar doe je toch niet cynisch over?

Ik vertel dit 's avonds aan mijn vriendin. Ze begint hard te lachen.

"Ze hebben gelijk," zegt ze. "Het is een lelijk kreng! Hoe haalde je het in je hoofd om die aan te trekken?"
"Niemand heeft me ooit verteld dat ie lelijk is," werp ik tegen.
"Dat is ie toch," zegt ze.
"Waarom zeg je dat dan niet voor ze me gaan filmen?"
"Ik dacht dat je dat zelf ook wel wist."

Dus daar staat het nu, op internet. Mijn 'serieuze mening over games en geweld' teruggebracht tot een vaststelling in twee woorden.

"Mooie trui"

Ik heb het ding achter in de kast gegooid. Weggooien dat doe ik niet. Dat zou te veel eer zijn voor al die anti-trui types. Maar ik heb mijn vriendin op het hart gedrukt: als ik de volgende keer gefilmd word, GEEF ME EEN EERLIJK KLEDINGSADVIES!

Ben ik in beeld?

2007-04-20T17:39:00.000+02:00

Vandaag staat een video interview met mij online op Gamer.nl. Het interview gaat over geweld en games en over die joker van een Jack Thompson, die onmiddelijk de Virginia schietpartij met spellen in verband bracht. Journaliste Iris van Schouten van Gamer vroeg mij dit alles naar aanleiding van het nrc.next artikel van een paar maanden her, en de lezing die ik over dit onderwerp heb gegeven bij het Nicam.

Een erg leuke ervaring, trouwens, zo'n interview voor de camera. Doodnerveus was ik, maar dankzij verbluffende special effects lijk ik lang niet zo verward als in werkelijkheid.

Stomerij

2007-03-26T16:13:00.000+02:00

Ik stond dinsdag in de rij van de kassa in de supermarkt. Toevallig die kassa dat ook dienst doet als loket voor de stomerij. Voor me was een wat oudere heer die zonder boodschappen op zijn beurt wachtte. In zijn hand had hij een bonnetje.
‘Aha,’ dacht ik. ‘Een klant voor de stomerij.’
Niets ontgaat mij. Net zoals het hierna volgende, waargebeurde gesprek tussen de oudere heer en het piepjonge kassameisje.

‘Ik kom mijn jas halen.’
‘Maar het is nog geen drie uur!’ zei het meisje oprecht verschrikt.
‘Inderdaad, het is tien voor drie,’ zei de man.
‘Kleren van de stomerij zijn pas om drie uur klaar. Kunt u straks niet terugkomen?’
‘Ik dacht dat het wel zou kunnen dat hij er al is,’ zei de man. ‘Kunt u niet even kijken?’

Een korte pauze.

‘Eh, nee. Dat heeft geen zin.’
Ik keek van het meisje naar de oudere heer naar het rek met kleren, dat een meter achter haar tegen de muur stond. De oudere heer was even sprakeloos. Toch hernam hij zich moedig.

‘Jawel,’ zei hij.

De man steeg in mijn achting. Soms moet je koppigheid niet met argumenten bestrijden maar met een welluidend ‘Welles!’.

‘Meneer, dat heeft geen zin, de kleren zijn pas om drie uur klaar. Dat staat op het bonnetje.’
‘Dat weet ik, daarom kom ik ook nu,’ zei de man, die van sprakeloosheid via stelligheid nu richting irritatie bewoog. ‘Je kunt toch wel even kijken? Volgens mij zie ik hem zelfs hangen.’
‘Meneer, ik ga de volgende klant helpen,’ zei het meisje pinnig. Demonstratief haalde ze mijn netje ongeschilde spruitjes door de scanner. De oudere heer liep nu ietwat rood aan. Als hij een wandelstok had gehad, had hij daar beslist nu mee gezwaaid.
‘Ik wil nu de chef spreken!’ riep hij.
Het meisje beet op haar lip en keek nadrukkelijk alleen naar mijn boodschappen die een voor een voorbij gelden. Misschien hoopte ze, dat door het stellig te wensen, de man in een pak melk zou veranderen. Of een pak met twee vegetarische hamburgers. Of iets anders wat niet zo onredelijke Vóór Drie Uur Een Jas Wilde Ophalen.
De chef verscheen, herkenbaar aan een naamplaatje en een pluk zwart haar dat over een glanzende kale plek was gekamd.
‘Deze juffrouw wil mij mijn jas niet geven!’ zei de oudere heer.
‘Waarom niet, Muriel?’ zei de man.
‘Het is nog geen drie uur,’ zei Muriel met een klein maar oh zo standvastig stemmetje.
‘Kijk toch maar even,’ zei de chef.
En inderdaad, een plastic zak met een (hopelijk) proper jasje ging met de oudere heer de winkel uit. Ook de chef nam weer post in zijn kantoortje. Het meisje sloeg mijn laatste boodschappen aan.
‘Wat een eikel. Logisch dat het er nu wel was,’ mopperde het meisje onder haar adem.
‘Waarom dat?’ vroeg ik terwijl ik mijn pinpas door het apparaat haalde.
‘Door al dat gezeur is het nu vijf over drie.’

Stuk staat nu online

2007-01-23T11:23:00.000+01:00

Mijn artikel is nu in de originele vorm hier te lezen.

Gamer.nl en Ownage.nl over mijn stuk

2007-01-23T10:56:00.000+01:00

Zowel Gamer.nl als Ownage.nl besteden aandacht aan mijn opiniestuk. Het raakt kennelijk een snaar bij gamers. Nu maar hopen dat de 'powers that be' ook hun mening over games een beetje bij durven stellen.

Artikel van mij in NRC Next!

2007-01-23T09:16:00.001+01:00

In NRC Next van vandaag staat een door mij geschreven opiniestuk over gewelddadige videogames, en waarom deze niet verboden mogen worden. Later op de dag plaats ik het stuk zelf op mijn game blog.

Ebay

2007-01-05T16:10:00.000+01:00

Moest dit even delen...

Nieuwe look

2006-12-30T15:20:00.000+01:00

Een nieuw fris uiterlijk, en wat nieuwe dingetjes op de site. Het is allemaal nog niet helemaal zoals ik het hebben wil. De banner van mijn boekje bungelt bijvoorbeeld nog wat onhandig onderaan de pagina. In elk geval is de rechter kolom uitgebreid met links naar mijn game blog en is het archief wat overzichtelijker. Laat vooral weten wat je er van vindt, en wat beter kan!

Kijk ook hier eens

2006-12-28T17:15:00.000+01:00

Nog een update? Yep, een kleintje. Als fervent gamer en gamejournalist heb ik behoorlijk wat materiaal dat ik graag wil delen. Om Scribbles niet vol te laten lopen met gamespul heb ik dit blog gestart met de fantasievolle naam 'Harry's Gamewereld'. Wekelijks plaats ik hier (korte) recensies en alles wat me verder op gamegebied opvalt/bezig houdt. Neem eens een kijkje en vertel vooral wat je er van vindt!

Trui

2006-12-28T13:15:00.000+01:00

Voor wie dat nog niet weet: we zijn verhuisd. Vandaar dat het even geduurd heeft voor er een nieuwe column verscheen. Dus nog prettige kerstdagen (ja, te laat, weet ik) en een gelukkig nieuw jaar (Jahaa, te vroeg. Niet zeuren, of ik hou er nu meteen weer mee op)

In elk geval is de rust hier in huis weergekeerd. Lekker rustige kerst gehad, niet te veel rompslomp overhoop gehaald (al heb ik wel weer broccoli soep gemaakt, deze keer voor mijn schoonouders. Het ging in één keer goed. Afgezien van het feit dat de soep te dik was. En dus geen soep. Meer broccoli puree met geitenkaas. Maar ik dwaal af) en heerlijk ontspannen.

Het was in die relaxte roes dat overmoed zich van ons meester maakte en we besloten om op derde kerstdag eens lekker naar Amsterdam te gaan om te winkelen. Daar was vast niemand opgekomen, redeneerden we. Wie gaat er nou de stad in na drie winkelvrije dagen? Het juiste antwoord, beste quizfans, is ‘iedereen.’

En uiteraard was daar ook het moment dat mijn vriendin zich hardop afvroeg of ik niet een nieuwe trui zou willen kopen. Ik vraag me dat soort dingen nooit af, laat staan hardop. Wat mij betreft is iedere trui die niet vanzelf in rafels van me afvalt prima. Eigenlijk vind ik die rafels ook best mooi. En als ik mijn jas er over doe blijft ie nog best zitten.

Voor ik het echter goed en wel doorhad waren ‘wij’ op zoek naar een nieuwe trui. Nu heb ik wel vaker geschreven dat ik niet van kleding kopen houd. Het is niet dat ik nieuwe kleren niet waardeer. Het is meer dat reddeloze gevoel dat ik krijg in de paskamer. Niet alleen is de spiegel zo groot dat ik zowel mijn zwembandje als mijn terugwijkende haarlijn tegelijk levensgroot kan aanschouwen, maar ook is er die angst om het hokje úit te komen om de kleding te tonen.

Er zijn dan drie mogelijkheden, alledrie vreselijk.

1) Ik stap buiten het gordijn en mijn vriendin is nergens te bekennen. Alleen wat verkoopsters en tienermeisjes kijken met grote ogen toe hoe ik onhandig in de spiegel kijk. En wacht. Want ik moet op háár oordeel wachten. Mijn vriendin is inmiddels lang en breed op zoek naar ‘wat anders’ en komt pas opdagen als het schaamtezweet van mijn voorhoofd druppelt en zelfs wildvreemden hun mening over die veel te kleine trui al meerdere malen hardop hebben verkondigd.
2) Mijn vriendin staat wel in de buurt, maar te ver om te zien wat ik aanheb. Zodat ik door de winkel moet om mijn aanwinst aan haar te tonen. Lulliger kun je je als man volgens mij niet voelen: overduidelijk op zoek naar je vrouw in de C&A om te vragen wat ze er van vindt.
3) Mijn vriendin staat buiten het hokje, werpt een blik op me… en zegt niets. Wel zie ik aan haar ogen hoe absurd de kleren me staan. Maar dat zegt ze pas als ik het drie keer heb gevraagd. Misschien probeert ze mijn gevoelens te sparen, maar dat lukt op die manier echt niet.

Toen ik gisteren in het pashokje zat besloot ik het anders te doen. Ik moest en zou dit systeem van vernedering en zelfverachting omverwerpen. Ik besloot om deze keer iets heel anders te doen. Ik zou niet naar buiten gaan! Er was een bankje in het pashok en ik besloot om te gaan zitten om te wachten op de dingen die komen gingen. Mijn vriendin zou zelf wel komen kijken hoe het me stond, en dan hoefde ik in elk geval niet publiekelijk gekeurd te worden. Op dat moment leek het een bijzonder goed idee. Minuten verstreken. Elk moment verwachtte ik dat mijn vriendin zou komen kijken hoe het ging. Ze kwam niet kijken. Ze was kennelijk nog steeds zoekende naar iets beters. Toch voelde ik een vreemde rust over me komen. De wereld buiten het pashokje was niet belangrijk meer. Hier was het heerlijk. Afgeschermd van de wrede boze werkelijkheid. Mijn hokje. Mijn wereld.

Tot ik buiten verschillende stemmen ongerust hoorde fluisteren. In eerste instantie vond ik dat het mij niet aanging. Het was tenslotte mijnhokje, mijn wereld. Het fluisteren hield echter aan. Ik schuifelde wat ongemakkelijk heen en weer op het bankje maar besloot dat het hier veilig was. Wat de onrust ook veroorzaakte, ik had er niets mee te maken. De C&A kon wat mij betreft gegijzeld zijn door hordes Jan Smit fans, ik zat hier prima.

Plots hield het onrustige geroezemoes op. Alsof de wereld buiten zijn adem inhield was het stil. De haren in mijn nek stonden even recht overeind. Met een ruk ging het gordijn open. Een C&A managerstype keek me met grote ogen aan. Achter hem stond het voltallige vrouwelijke verkoopteam van de herenafdeling bezorgd naar me te staren. Ik voelde mijn hoofd rood worden. Dat kleurde mooi bij de groene trui die ik nog steeds aan het ‘passen’ was. Kennelijk werd er toch verwacht dat ik iets zou zeggen.

‘Ja?’ zei ik voorzichtig.
‘Voelt u zich wel goed?’ vroeg de manager.
‘Prima,’ loog ik.

Het was op dat moment dat mijn vriendin verscheen. Ze keek van de groep met stomheid geslagen verkoopsters naar mij.

‘Waar was je nou?’ zei ze.
‘Hier,’ zei ik.

Kleurenhel

2006-10-09T10:22:00.000+02:00

Ik loop achter mijn vriendin aan, de bouwmarkt in. We gaan over twee weken verhuizen, en er moet nog een boel gebeuren in het nieuwe huis. Nu zijn er dus harde keuzes te maken: welke kleuren smeren we op de muren.
In de auto waren we het nog roerend eens: wit op het plafond, en ‘gebroken wit’ op de muren, zodat het er niet als een ziekenhuis uitziet.
We lopen door de gangpaden en komen bij een aardige mevrouw in een Formido shirt die ons graag in de richting van de verf wil wijzen. Ze loopt mee en vraagt wat we zoeken. Ik zeg het haar. Mijn vriendin knikt instemmend. Voor de laatste keer die dag, maar ik loop op de zaken vooruit.
Een moment later staan we voor een schap met kleurenstaaltjes, in de serie ‘wit’. De Formidovrouw haalt er een paar uit en laat die aan me zien.
‘Prima,’ zeg ik.
‘Nou…dit is het niet helemaal…’ zegt mijn vriendin.
Ik haal mijn schouders op en krijg een nieuwe stapel papiertjes met kleurvlakken. Allemaal andere tinten wit.
‘Deze is ook goed,’ zeg ik.
‘Wat heeft u nog meer?’ vraagt mijn vriendin.
Ik kijk haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. Meent ze dit?
‘Wat dacht u hiervan?’ zegt de vrouw.
Ik kijk naar de kleurvlakken en zie nu echt geen verschil meer. Ja, er staan andere namen bij. ‘Gezellig Wit’ ‘Champagnge Wit’ ‘Diamant Wit’ ‘Kokos Wit’ ‘Marine Wit’ ‘Vanille Wit’ ‘Slagroom Wit’ ‘Wit wit met extra wit, nu nog witter dan wit met een tintje wit’… Het lijken wel chips…
Op dat moment haak ik af. Ik vind het allemaal best. Kies maar, schat. Ik vind het goed. En dan wordt opeens het verschil tussen ‘man’ en ‘vrouw’ overduidelijk.
‘Nee, jij moet het er ook mee eens zijn,’ zegt ze.
‘Kies jij nou maar gewoon…’
‘Nee help even mee zoeken,’ zegt ze.
Het is niet genoeg om ja te zeggen. Ik moet het ‘menen’. Ik moet er ‘betrokken bij zijn’. Het moet me ‘kunnen schelen’. De keuze moet met veel gevoel en overeenstemming gemaakt worden. Een simpel ‘Ja schat,’ kan mij niet meer redden.
Een uur later is de ‘keuze’ gemaakt. ‘Diamant wit’ op de muren en ‘gewoon wit’ op het plafond. We mogen er uit! We mogen gaan schilderen! Ik mag de roller op de muren zetten! Ik wil naar de kassa lopen.
‘En wat doen we voor de deuren?’ vraagt mijn vriendin.

[100ste Scribble] En nog op TV ook!

2006-09-23T15:31:00.000+02:00

Dit is de honderdste post op Scribbles. En dan kan ik ook nog eens melden dat ik op TV was. Afgelopen maandag op Gammo. Voor wie het gemist heeft: Kijk hier even. Helemaal aan het eind kom ik aan het woord. Niet te veel met je ogen knipperen, want het is voorbij voor je er erg in hebt.

En dan komt deze maand ook mijn kinderboekje uit. Goeie maand.

Wiiiiiiii!

2006-09-20T12:25:00.000+02:00

En daar was ik dan weer. Terug uit Londen. Nou ja, dat ben ik al een paar dagen. Vrijdag woonde ik de Europese pers presentatie bij van de nieuwe Nintendo spelcomputer: de Wii.

De presentatie is ergens in een congrescentrum aan de rand van de stad. Grote borden met 'Wii welcome you' maken duidelijk dat we echt goed zitten. We is in dit geval 25 Nederlandse journalisten. Binnen begint het Grote Wachten. Hapje, drankje, ja lekker. Maar daar ben ik hier niet voor. Dan de zaal in. Nog meer wachten, terwijl vreselijke House muziek uit de spiekers dreunt. Maar dan komt eindelijk de een of andere blondine (die vast heel bekend is in Engeland) vertellen dat het gaat beginnen. Veel Nintendo speak: Ds is geweldig, veel vrouwen spelen Nintendogs... jajajaja. De topman van Nintendo Europa en die van Japan vertellen uiteindelijk het echte grote nieuws: 8 december komt 'ie naar Europa voor 249 euro inclusief Wii Sport. Dat spel wordt nog even spectaculair gedemonstreerd als twee prof tennissers tegen de twee Nintendo bazen een spel Dubbel spelen.

Dan gaat er een grote deur open en het gevoel bekruipt me dat ik Luilekkerland betreedt: de zaal achter het podium is gevuld met Wii consoles, vergezeld van knappe meisjes in Wii t-shirts. Ze staan klaar om ons allemaal te helpen. Met spelen.

Eerste game: Wario Ware. Mij te hectisch. Maar dan Baseball. Dat is een openbaring. Slaan voelt perfect. Als ik de bal raak vibreert de Wii remote. Heel subliem. Tennis is nog leuker. Ik speel tegen een collega van Gamer.nl. Ik win. Dan boxen. Zij wint. Ouch. De daarop volgende uren dwaal ik over de vloer, speel alles wat ik vinden kan en wordt tot twee keer toe voor TV geinterviewd. (Vrijdag op Gammo te zien, als ze me er niet uitknippen tenmiste).

Enige teleurstelling: Zelda. Ik weet het, het is vloeken in de kerk, maar Zelda: The Twilight Princes is lang niet zo intuitief als Tennis. Ik hoop dat de bediening nog wat getweakt wordt voor de release.

Wii dus. Geweldige machine, die voor het hele gezin leuk moet zijn. Door middel van de 'Mii' poppetjes bijvoorbeeld (zie foto). Via een eenvoudige interface kun je karikaturen maken van mensen, die ook als spelpersonages in games kunnen zitten. Iedere bewoner kan zijn eigen Mii hebben.

De multimedia mogelijkheden zijn minder indrukwekkend. Websurfen op tv klinkt oke, maar er moet wel extra betaald worden voor de browser. Foto's bewerken? Nee dank je. Doe ik liever op de PC. En geen films of muziek streamen, alleen home movies via een SD card.

Maar daar gaat het niet om. Wii is een heel bijzondere spelmachine. Ik kan niet wachten tot hij bij me thuis staat.

Naar Londen!

2006-09-08T10:02:00.000+02:00

Wie deze site een beetje heeft gevolgd in de loop der jaren weet dat ik een een behoorlijke 'geek' ben als het gaat om spelcomputers. Ik heb daar dan ook al heel wat over geschreven voor verschillende publicaties. Nu ga ik het wat groter aanpakken. Voor Wegener Huis aan Huisbladen schrijf ik met ingang van 1 oktober een gamerubriek die in 4,2 miljoen huishoudens op de mat valt. Op zich is dat natuurlijk al een hele mooie opdracht, waar ik erg blij mee ben. De kers op de taart kwam vanmorgen toen ik door Nintendo Benelux werd uitgenodigd om volgende week naar Londen te vliegen. Inderdaad: Londen. Vliegen. Daar wordt namelijk de nieuwe spelcomputer Wii gedemonstreerd, en ik mag daar bij aanwezig zijn.

It's good to be a geek.

Uiteraard doe ik op Scribbles verslag van mijn belevenissen in woord en beeld.

Schrijversblok

2006-08-29T19:21:00.000+02:00

“Ik weet niets van moorden!”
Hij keek doodongelukkig. Hij zat gebogen over zijn halflege doodgeslagen biertje.
“Ik heb nog nooit iemand dood gewenst. Ik haat niemand. Niemand heeft ooit een pistool op mijn hoofd gezet. Nou niet echt in elk geval. Dat is een verdomd grote handicap voor een schrijver.”
Ik knikte en dronk mijn glas leeg waarna ik een nieuwe bestelde voor ons allebei. Een vriend van mij zat in de put. Al weken was er niets zinnigs uit zijn pen gekomen. Zijn uitgever had hem een voorschot gegeven voor een tweede roman, maar het enige wat hij nog kon was staren naar een leeg scherm. Hij zat muurvast. Schrijversblok, zei hij. Vandaar dat we nu in de kroeg zaten, hard op weg naar een toestand van dronkenschap.
“Schrijf over wat je weet,” stelde ik voor.
“Schrijf over wat je weet! Fuck! Ik weet niets! En wat ik weet is dodelijk vervelend. Niemand wil dat lezen! Ik zelf al niet eens.”
“Je hebt toch wel wat meegemaakt?”
“Ja natuurlijk. Opstaan. Werken. Thuis komen. Vriendin zoenen. TV kijken. Slapen. Opstaan. Twee keer in de week neuken. Donderdag en zaterdag. Soms ook op zondag. Dat is geen boek, dat is een slaapmiddel.”
“Maar je bent journalist! Dan zie je toch veel?”
“Ha!”
“Niet?”
“Ha! Ha ha! En ik bedoel dat zo sarcastisch als maar mogelijk is.”
Ik keek hem verongelijkt aan.
“Weet je wat ik allemaal zie? Baasjes van bedrijfjes die produktjes willen verkopen. Mensjes in straatjes die over hun buurtjes klagen. Je weet dat ik laatst een primeur had met een vervalsingsschandaal?”
“Ja,” zei ik enthousiast. “Daar moest wel een verhaal in zitten.”
“Heb je enig idee hoe makkelijk dat was? Ik kreeg een tip. Ik belde wat mensen. Boem! Iedereen vertelde me wat ik weten wilde. Geen intrige. Geen auto achtervolgingen. Niet eens een steen door de ruit met een dreigbrief eraan. Dat zuigt! Alles wat je op TV ziet is bullshit. Er is geen spanning of romantiek. Breek me ook de bek niet open over de politiek. Er zijn alleen maar heel veel mensen die zichzelf graag horen praten en daardoor te vaak iets stoms zeggen. Dan roept iedereen even heel hard ‘Ooooh!’ waarop de volgende leperd zich weer verspreekt. Kom op jongens! We moeten daar ook nog even heel hard ‘Ooooh!’ roepen! Wat moet ik daar nou mee?”
“Je hebt toch altijd de liefde?”
“Ha!”
“Geen liefde?”
“Alsjeblieft.
“Hoezo niet?”
“Okee. Ik heb liefdesverdriet gehad, maar wie niet? Goed, ik heb me een keer in een kast moeten verstoppen voor een boos ex-vriendje van mijn toenmalige verovering. Maar dat gelooft toch geen hond? Het enige triootje dat ik heb meegemaakt is nauwelijks een bladzijde tekst waard.”
“Jij hebt een triootje gedaan?”
“Hell, ja. Maar wat moet ik daar nou mee? Wie wil dat lezen? Het is net als die vervalsingzaak, of die keer dat ik die striptease danseres in haar kleedkamer interviewde of die keer dat die gozer voor mijn ogen dat pistool trok. De werkelijkheid is ongelooflijk saai. Ik moet een boek schrijven, verdomme.”
“Kleedkamer?”
“Ja ze was zich aan het omkleden voor haar act. Leuk mens trouwens.”
“Leuk…mens…” zei ik. Ik overwoog om mijn vriend te spietsen aan een cocktail prikkertje.
“Dat noem jij leuk? Triotjes! Vervalsingen! Strippers! En jij hebt schrijversblok?”
“Eén trio maar, hoor. Tijdens mijn studie. Toen ik op de theaterschool zat.”
Ik dronk mijn glas leeg en stond op.
“Wat is er?”
“Eikel,” zei ik en liep de kroeg uit.

De Oervoet in Computer!Totaal

2006-08-17T18:42:00.000+02:00

Een van de grootste computertijdschriften van Nederland, Computer!Totaal, gaat aandacht besteden aan De Oervoet. Tot mijn onuitspreekbare verbijstering werd ik vanmiddag door een journalist gebeld die mijn boekje op Lulu.com zag staan, en nu een verhaal over mijn ervaringen met Lulu (en dus uiteraard over mijn boekje) wil schrijven. Het interview vindt volgende week plaats. Wanneer het verschijnt weet ik nog niet, maar houd Scribbles in de gaten. En het tijdschriftenschap, uiteraard.

Time out

2006-08-10T23:07:00.000+02:00

Zo ben je op vakantie en zo begint het 'normale' leven weer. De vaste wekelijkse column moet nog een paar dagen op zich laten wachten, aangezien de drukte even andere eisen aan me stelt. Om maar te zwijgen van mijn nieuwe roman, waar ik vandaag vol optimisme aan begonnen ben.

Nog even geduld dus, voor de 'echte' update van deze week.

Als je niet kunt wachten kun je altijd nog mijn boekje bestellen via deze link. Er zijn misschien betere manieren om de tijd te doden, maar deze is voor mij persoonlijk het lucratiefst.

Explosief

2006-07-31T15:29:00.000+02:00

De plaats: ergens op de autobahn in Duitsland.
De tijd: zestig seconden voor de volgende afslag.

Mijn vriendin zit naast me en heeft de routebeschrijving op schoot. Ik stuur mijn nieuwe auto (die we de Gaaf Ruig hebben genoemd, vanwege de eerste vier letters van de nummerplaat) met de voor mij duizelingwekkende vaart van 150 kilometer per uur over de weg. We naderen de eerste borden voor een cruciale afslag.
‘Welke afslag moet ik hebben,’ vraag ik.
‘Dat had ik net toch al gezegd,’ zegt mijn vriendin.
‘Dat weet ik, maar ik moet het nog eens horen,’ zeg ik met ijzeren zelfbeheersing. De borden komen dichterbij en zijn leesbaar. Vijf of zes vreemde plaatsnamen, met een wirwar van pijlen. Duitse afslagen zijn vaak tweevoudig: je slaat eerst af en moet dan na tien meter nog een keuze maken.
‘Hier staat,’ zegt mijn vriendin op het tempo van een kleuter die voor het eerst ‘boom roos vis vuur’ leest, ‘na drie kilometer…’
‘Ik wil alleen weten welke afslag, schat.’ Dat schat voeg ik er aan toe omdat de situatie kritiek wordt. Nog maar een paar honderd meter voor de keuze echt gemaakt moet worden.
‘Dat wil ik zeggen,’ zegt mijn vriendin. ‘Na drie kilometer afslaan bij knooppunt…’
‘Schat,’ zeg ik, nu met nog meer zelfbeheersing dan ik dacht dat ik bezat, ‘WELKE… AFSLAG…’
‘Doe niet zo chagrijnig,’ zegt ze bokkig. Ik slik. Het voelt alsof ik in onderhandeling ben met een groep terroristen die een hele schoolklas met explosieven hebben vastgebonden: één verkeerd woord en ze drukken op de knop.
‘Schat, ik moet het NU WETEN… WELKE AFSLAG?’
‘Na drie kilometer…’
‘De NAAM VAN DE AFSLAG!’ roep ik, over het geraas van de motor en de ventilator. ‘In hemelsnaam: WELKE AFSLAG?’
‘Als je me de eerste keer niet kon horen dan had je de radio maar uit moeten doen. Ik heb je al gezegd welke en doe niet zo raar.’
Naast mij is de afslag begonnen. De onderbroken streep schiet langs me heen. Diverse borden met vijf namen en nog meer pijlen flitsen langs me heen. Er resten nog enkele seconden.
‘De NAAM van de AFSLAG. NU!!!! Alsjeblieft…’ roep ik. Smeek ik. De virtuele terroristen bewegen nu hun duim tot vlak boven de detonatie knop. Ik houd mijn adem in. Seconden tikken weg. Ik ben in blinde paniek alvast rechts voorgesorteerd. Het punt van geen terugkeer is nog maar een fractie van een moment van ons verwijderd.
‘Dortmund,’ zegt ze tenslotte.
Ik geef richting aan en stuur nog net, via de vluchtstrook, de goede baan op. Voor mijn geestesoog juichen de kinderen, wiens explosieven nu onklaar lijken te zijn gemaakt.
Maar dan begint het zwijgen.
‘Wat is er,’ vraag ik poeslief, als ik het niet meer uit kan houden.
‘Je hoeft toch niet zo raar te doen?’ zegt ze bokkig.
Ik probeer mijn vriendin uit te leggen hoe kritiek de situatie was. Hoe dicht we bij de afslag waren. Hoe weinig het gescheeld had of we hadden tientallen kilometers om gereden.
‘Nou, dat wist ik ook niet,’ zegt ze. Ze lijkt nog niet overtuigd van mijn gelijk. Ondertussen zie ik weer verkeersborden.
‘Welke afslag moeten we nu hebben?’ vraag ik zo vriendelijk mogelijk.
‘Hier staat,’ zegt ze met een diepe zucht, ‘na twee kilometer…’
‘Schat, alleen de naam van de afslag…’
‘Begin je nou weer?’ zegt ze. De schoolklas in mijn fantasie begint massaal te huilen. De terroristen zijn terug. Met bommen. En één routebeschrijving.

Vakantie!

2006-07-23T21:01:00.000+02:00

Het is een Astra! Het is een Astra!

...

Okee, ik ben weer kalm. Maar laat het duidelijk zijn dat mijn nieuwe auto een Opel Astra is. Een rooie. Bordeaux rood. En hij rijdt nog steeds. En ik hoop dat ie dat ook nog even blijft doen, aangezien ik de komende week naar Duitsland vertrek. Een betere stresstest kan ik me niet voorstellen voor een pas aangeschaft tweede handsje.

Maar genoeg over auto's. Deze post is vooral een mededeling, en wel op twee fronten:

1) Ik ben de komende week Bier und Schnitzels aan het nuttigen
2) In augustus komt mijn eerste kinderboekje uit.

Over 1) zal ik na terugkomst waarschijnlijk nog wel een aantal genante anecdotes kunnen vertellen.

Over 2) moet ik nog even mijn mond houden, op verzoek van mijn uitgever. Maar kom over een weekje hier nog eens kijken en dan zal ik 'alles onthullen'!

Peking eend

2006-07-14T16:12:00.000+02:00

Een van de dingen die je als schrijver hoort te doen, is het bijhouden van een ‘ideeënboekje. Gewoon een klein opschrijfboekje om toevallige invallen op te schrijven, voor je ze weer vergeet. Dat werkt voor mij tot op zekere hoogte. Het probleem is dat ik regelmatig mijn ideeënboekje vergeet mee te nemen. Dit is redelijk kenmerkend voor mij. Ik maak ook regelmatig uitgebreide boodschappenlijstjes die ik vervolgens gewoon op tafel laat liggen. Een ander probleem met mijn ideeënboekje ontstond zojuist, toen ik er doorheen bladerde voor inspiratie voor een nieuwe column. En dan lees ik de volgende aantekening:

‘Hoe herken je een Peking eend. (9 jonge eendjes)’

Dit staat er echt. Ik weet ook dat ik het heb opgeschreven. Ik weet zelfs nog wanneer ik het heb opgeschreven. Maar waar gaat dit over? Waarom heb ik de moeite genomen om dit op te schrijven? Was dit het begin van een raadsel met verschillende komisch bedoelde antwoorden? (Hoe herken je een Peking Eend? Hij zwemt van rechts naar links! Nee, da’s ook niet grappig…) Wat voor substantie zat er in mijn systeem toen ik dit noteerde en dacht: ‘Goh, da’s nou een goede inval.’ En dan die ‘9 jonge eendjes’! Wat nou? Waarom jonge eendjes? Waarom negen? Waarom, oh Goden van inspiratie Waarom!?
Het ergste is dat ik wakker was toen ik het opschreef, en er dus geen verzachtende omstandigheid in het spel is. Het is niet alsof ik net uit een droom was ontwaakt en slaapdronken iets neerkrabbelde.
Ik heb wel eens geprobeerd om een dromen dagboek bij te houden. Er lag een tijd lang een pen en opschrijfboekje binnen handbereik op mijn nachtkastje. En een paar keer heb ik ook daadwerkelijk midden in de nacht iets opgeschreven. En dat waren vast inspirerende, briljante invallen. Als ik ze had kunnen lezen. Want wat midden in de nacht nog had geleken daadkrachtig neergepend schoonschrift, bleek de volgende ochtend niet meer dan een paar angstaanjagende krabbels op doorweekt papier. Dat laatste vanwege het glas water dat ik er in een ruwe slaapbeweging overheen had gekiept.
Dat heb ik dus opgegeven. Maar het ideeënboekje zit nog steeds in mijn tas. Met daarin dus de onbegrijpelijke en voor altijd onbeantwoorde vraag: ‘Hoe herken je een Peking eend. (9 jonge eendjes).’
Wie het weet mag het zeggen. Alsjeblieft. Zeg het me!

Koop! Koop! Koop!

2006-07-09T20:15:00.000+02:00

Tja, daar is ie dan. Mijn eerste bundel met columns. De banner hierboven is echt: er op klikken brengt je naar mijn webwinkel, waar daadwerkelijk De Oervoet is te bestellen. En tot mijn grote verbijstering is de eerste bestelling ook al binnen. (Bedankt; je weet wie je bent).

De Oervoet is een bundel van de beste Scribbles van de afgelopen drie jaar. De beste volgens wie? Nou eigenlijk gewoon volgens mezelf. Bovendien staan er een aantal columns in die nog niet eerder op deze site stonden.

Nu zul je je misschien afvragen: wat moet ik met een boekje met columns van Harry Hol? Een hele goede vraag, en ik ben blij dat je die stelt. Laat ik hem beantwoorden met een wedervraag: heb je €15,- te besteden aan De Oervoet (inclusief verzendkosten)? Heb je de beschikking over een creditcard of PayPal? Wat zou je dan moeten zonder een boekje met columns van Harry Hol? Eerlijk, soms weet ik niet wat mensen bezielt. Over vreemde vragen gesproken.

Het bovenstaande in overweging nemend denk ik dat er voor jou eigenlijk maar één actie mogelijk is: bestel De Oervoet. Of liever: bestel er twee. Er is vast wel iemand die binnenkort jarig is (en met binnenkort bedoel ik: minimaal over drie weken, want dat is de levertijd), en uit persoonlijke ervaring kan ik bevestigen dat De Oervoet hét geschenk is voor 2006. Koop er dus meteen maar een paar, want je wil niet dat je vrienden jaloers worden. Het zou je zo maar wat vrienden kunnen kosten. Om maar te zwijgen van je relatie. Grote rampen zullen je zeven jaar volgen als je De Oervoet niet koopt. Stuur dit bericht naar tien mensen en verbreek de ketting niet! En trouwens, ik ben een Nigeriaanse bankier die binnenkort $10.000.000 op je rekening wil parkeren en…

Wacht, ik draaf een beetje door.

Laat in elk geval de boodschap duidelijk zijn.

Overigens kan ik met gepaste trots aankondigen dat mijn eerste kinderboekje in augustus verschijnt bij uitgeverij Find It Media. Maar daarover binnenkort meer…

Wrak

2006-07-09T17:41:00.000+02:00

Het duurde even voor ik het verwerkt had: het overlijden van mijn zesde auto in acht jaar. Ik wilde het niet geloven. De Escort waar ik zo trots op was begaf het in de hitte voor het stoplicht en kwam spectaculair aan zijn einde met veel rook en stoom. Een einde dat recht deed aan de traditie van ‘Auto’s in het bezit van Harry Hol’. Ik deed nog een poging om de garage die mij de wagen verkocht had via veel boos staren tot een goedkope reparatie te dwingen, maar uiteindelijk bleek ook dat fysiek onmogelijk vanwege een door en door rot onderstel. Maar ze zouden het goed met me maken met een nieuwe goedkope auto. Ergens zat dit aanbod me niet lekker. Het liefst wilde ik niets meer met deze oplichterbende te maken hebben. Maar, zo redeneerde ik, als ze uit wroeging mij een goedkoop karretje zouden leveren kon ik tenminste weer even vooruit. Bovendien zouden ze een leenauto voor me regelen. Ik zat er dus kennelijk aan vast. Mijn vriendin wist het goed onder woorden te brengen: ‘Het is alsof je bij de ECI zit: als je eenmaal lid bent komt je er niet meer van af.’ Persoonlijk moest ik eerder aan de mafia denken: ‘every time I think I’m out, they pull me back in…’
Afijn, er zou op woensdag een leen auto voor me geregeld worden zodat ik in elk geval mijn freelance klussen kon uitvoeren, en nog naar mijn moeder kon rijden in Heerhugowaard voor een bezoekje. Dinsdagmiddag kon ik de leenauto ophalen.

Om half zes sta ik de garage, waar twee monteurs opvallend proberen geen oogcontact met me te maken, terwijl ze rond een Volkswagen Golf ronddraaien waar allerlei vloeistoffen uit lopen. De grote baas is ook zeer zwijgzaam, maar verzekert me dat het ‘nog een paar minuutjes duurt.’ Zo’n opmerking is in mijn wereld vergelijkbaar met het brullen van sirenes en het wild rondflitsen van zwaailichten. Geen goed teken.
Na nog enkele malen te horen dat het echt ‘nog maar een paar minuten duurt’ heb ik er na een uur wachten genoeg van.
‘Weet je, breng die auto zo maar bij me langs als ie klaar is.’
‘Oh, nou je zegt het maar. Wil je dat we hem langsbrengen?’
‘Ja breng hem maar langs.’
‘Dus je wilt er niet op wachten?’
‘Nee.’
‘Had dat dan gezegd. Dan brengen we hem wel even.’
‘Doe maar,’ zeg ik, terwijl ik een hele reeks vloeken binnen weet te houden.
‘Oh. Okee.’
‘Okee.’

Ik fiets naar huis, maak veel te laat eten en krijg om acht uur telefoon. Het is de garage.
‘Harry, de auto doet het niet.’
Ik zwijg.
‘Hallo?’ zegt de garage eigenaar aan de andere kant van de lijn.
‘Ik dacht dat ik hoorde dat je zei dat de auto het niet deed.’
‘Klopt.’
‘De leenauto,’ zeg ik emotieloos.
‘Ja.’
‘Doet het niet.’
‘Nee.’
Dit was nieuw. Het was voor het eerst in mijn autorijdend bestaan dat een auto het begaf voordat ik er in gereden had.
‘En nu?’
Het bleef even stil.
‘Tja… Er is nog wel een optie…’

En zo kwam het dat ik woensdagochtend om half negen bij de garage wegreed in wat er overgebleven was van een heel kleine rode Toyota. Hij was nog kleiner dan hij was bedoeld, vanwege de enorme deuk aan de bestuurderskant. De motor maakte een geluid alsof er nog nooit olie in had gezeten. De uitlaat lekte. Het raam kon niet dicht. De topsnelheid was nét 100 en hij bleek dan 1:1 te rijden. Bovendien reed de auto met blauwe platen en de eigenaar vroeg me zenuwachtig of ik, als ik aangehouden werd, wilde liegen en zeggen dat ik overwoog deze auto te kopen, en dat dit een proefrit was.

Ik werd niet aangehouden (wat een wonder is, gezien het geproduceerde lawaai). Da’s maar goed ook. Ik denk niet dat ik de woorden ‘ik overweeg deze auto te kopen’ over mijn lippen had gekregen.

50 ways to lose your figure

2006-06-29T12:57:00.000+02:00

De Albert Heijn hier heeft minstens vijftig soorten zoutjes. Lays Paprika. Lays Paprika ribbel. Lays Bolognese originale. Croky Bolognese. Lays Cream and Chives. Ketchup. Tais. Chilly. Chicken en Thyme. Barbecued ham. Naturel. Huismerk paprika. Huismerk Paprika ribbel. Huismerk Ondefinieerbaar. Pringles Mexican. Hot. Very Hot. Mild. En Pringles Original zonder wat voor smaak dan ook. Wokkels. Wokkels naturel. Wokkels paprika. Wokkels sigeunersmaak. Wokkels sweet chilly en thyme met een vleugje Pringles Orignal Smakeloos. Nibb-its. Animal Crackers. Slurfjes, brokkeltjes, Spongebobjes en Harry Potter-o’s. Cheese-it. Cheese balls. Cheese sticks. Borrelnootjes. Teigernootjes. Mega Teigernootjes. Poesta nootjes en dry roasted nootjes met 0,5% minder vet. Pretzels. Paprika knabbels en Potatoe Puffs. Cheese puffs, oregano puffs en oregano cheese tomatoe Bite-its Original met vleugje Pringles Original Mexico chilly chicken en thyme. Lays Staxx. Met twee xx-en want dan is het hip. Oregano Stax. Paprika Staxx. Staxx staxx en uiteraard Light staxx. Hipsters. Hopsters. Boterballen en balletjes boter. Light. Extra Light. Snackerjacks ultra light met dubbele propellor aandrijving. Vliegbrevet niet nodig. Light chips. Light wokkels en light Light met light smaak en extra light light. Nu met meer light. Gebakken in olie. Gebakken in Omega 3 vetzuren met pringles original tasteless zero percent fat vet. Chips in olijfolie en chips in hete lucht geroosterd, waarna ze zijn gedompeld in een bak met extreem extra vierge olijfolie uit de min eerste persing. Party mix. Party mix? Droogvoer is een betere benaming. Zoute stokjes. Popcorn. Zoet of zout of magnetron. Dus met minimaal vijf procent magnetron anders mag er geen magnetron op staan van de keuringsdienst van waarde. Knoflok hapjes. Knoflook broodjes. Knoflook knoflookjes nu zonder die knoflookgeur. Japanse mix. Yamato mix. Wasabi mix en extra dry, extra hot, extra light, vetloze huismerk Ergens Uit Het Oosten Mix. Nu met net zo veel calorieen als gewone chips maar dan minder lekker. Wonkels, wipp-its en wannabe chips. Crispy, crunchy, krakend en krakelingvormig. In vershoudfolie of in uitdroog bakje. Dippas. Dipsters en dompelaars. Met dipsaus, want dip is dope.

Terwijl bij de groenteafdeling mijn keuze keer op keer wordt teruggebracht tot boontjes of bloemkool.

Geen wonder dat we veranderen in een land van vetzakken.

Bloemkool

2006-06-28T15:56:00.000+02:00

Ik sta in rij van de kassa en ik ben niet happy. Dat heeft niet zo veel te maken met het verlies van Oranje in het WK. Of zelfs niet met het ontploffen van de motor van mijn auto. Voor me staat een man een enorme berg boodschappen op de lopende band te laden terwijl ik probeer om het in mijn hoofd allemaal op een rijtje te krijgen om de wanhoop te verdrijven. Een moment eerder stond ik nog bij de afdeling groente en was ik in de verleiding om een ‘kleine bloemkool voor twee’ aan te schaffen. ‘Handig,’ dacht ik nog bij mezelf. ‘Een kleine bloemkool. Voor twee personen.’ Dat geeft me dan toch een warm gevoel van binnen, als de grootste supermarktketen van Nederland rekening houdt met de samenstelling van mijn huishouden. Een grote bloemkool is voor twee personen altijd te groot. Niet alleen blijft er na de maaltijd een zielig hoopje bloemkoolkruimels-met-kaassaus in de pan achter, maar er is ook nog dat kwart rauwe bloemkool dat niet in de pan past. Het is te klein om nog eens van te eten, en te groot om meteen weg te gooien. Dat blijft dan een paar dagen bruin worden en vliegjes aantrekken op mijn aanrecht voor het dan toch maar stinkend en wel in de vuilnisbak verdwijnt. Maar er gloorde licht. In mijn handen had ik het antwoord: ‘Kleine Bloemkool Voor Twee’. Ik betrapte mezelf er op dat ik glimlachte. Voor de zekerheid legde ik de bloemkool nog even op de weegschaal, om er zeker van te zijn dat het genoeg was. Iets meer dan vier ons. Netjes verpakt in nutteloos plastic en met weinig loof. Perfect! En dat maar voor €1,79. Ik ging vandaag geld besparen. Gezien de reparatiekosten van vijfhonderd euro voor mijn auto helpen dan alle beetjes. €1,79. Dat scheelde dan maar liefst dertig cent vergeleken met de Grote Bloemkool. Die kostte immers €1,49. Het duurde een paar seconden voor mijn brein het een en ander had verwerkt. Het was alsof mijn hersens probeerden om een krat bier in zon’ dun gratis grijzig plastic zakje te stoppen. Het imaginaire plastic scheurde en ik nam de ‘Grote Bloemkool’ in mijn rechter hand. De kleine lag in de palm van mijn linker hand. Klein. Groot. €1,79. €1,49. Ik woog de grote bloemkool, half in de verwachting dat het ding voor het grootste deel gevuld zou zijn met luchtpockets, maar hij woog ruim één kilo. Met niet zo veel loof. Het is moeilijk om mijn teleurstelling op de juiste manier onder woorden te brengen. Ik kon niet anders dan me neerleggen met wéér een kwart stinkende bloemkool op mijn aanrecht. Ik smeet de kleine bloemkool terug en stapte chagrijnig naar de kassa.
Dit speelt door mijn gedachten als de man voor mij klaar is met het uitstallen van zijn spullen op de lopende band. Hij staart een moment voor zich uit, om zich plots iets te herinneren. Hij pakt het plastic balkje en legt het achter zijn laatste product. Berouwvol kijkt hij me aan.
‘Sorry,’ zegt hij.
Sorry, denk ik. Sorry, waarvoor? Voor dat balkje? Voor de enorme lading boodschappen? Voor surrealistische bloemkoolprijzen? Voor het feit dat hij nu tot twee keer toe de verkeerde pincode intoetst zodat ik nog langer moet wachten voor ik €1,49 mag betalen voor veel te veel groente? De man is klaar en ik leg mijn eigen spullen op de band.
Mijn boodschappen schuiven voorbij en worden in stilte aangeslagen. Dan herinner ik me iets. Ik leg alsnog het balkje achter mijn boodschappen, waar inmiddels een gapend gat achter is ontstaan.
‘Sorry,’ zeg ik tegen de vrouw achter me. 'Voor alles.'

Boem!

2006-06-16T15:53:00.000+02:00

Sinds 1998 heb ik mijn rijbewijs. Dat betekent dat ik nu dus zo’n acht jaar achter het stuur zit. In die tijd heb ik gereden in achtereenvolgens een Fiat Uno, een Opel Cadet, een Seat Ibizza, weer een Cadet, een Fiat Tipo en een Ford Escort. Dat zijn dus zes auto’s in acht jaar. De zesde overleed maandag in de hitte. Kokende motor, motor in de soep. Dat betekent dat ik dus het beetje extra geld dat ik de afgelopen maanden bij elkaar gespaard heb mag steken in een nieuw vervoermiddel. Dat wordt dan de zevende auto. Zeven auto’s in acht jaar. Allemachtig. Het komt er dus op neer dat ik langer doe met een paar schoenen dan met een auto.

De auto's op een rijtje en hun lot:

1998: Fiat Uno. Drie dagen in gereden. Toen dacht de een of andere malloot dat haaietanden niet voor hem golden. Boem. Total Loss. 2000 gulden
1998: Open Cadet. Langer mee gereden, tot 2001. Overleed door leg in koelwaterleiding. Oververhitting en gescheurde koppakking. 2000 gulden
2001: Seat Ibizza. Drie dagen in gereden. Kostte 100 gulden en bleek zelfs dat niet waard. Wrak van de weg.
2001: Weer een Opel Cadet. 750 gulden. Reed prima, tot de apk een maand later: verrot onderstel.
2001: Fiat Tipo. 2000 gulden. Reed goed maar raakte wel gebutst en gedeukt. Deuk in deur, voorbumper er af geweest (maar weer hersteld) en kwam tot ieders verbijstering voor onder de 100 euro door de APK. Tot iemand hem in 2005 na een joyride tot ontploffing bracht. Wel spectaculair einde.
2005: Ford Escort. 900 Euro. Mooie auto om te zien, reed prima. Heeft de eerste APK niet gehaald. Dood door oververhitting in 2006. Iets wat ik voor de verkoper ook in gedachten heb.

Wat er mis is met Nederland

2006-05-21T19:12:00.000+02:00

Het nu volgende is niet humoristisch bedoeld, maar mijn reactie op de discussie rond Ayaan Hirsi Ali, en vooral de reactie van 'het volk' hierop.

Niet zo heel veel jaar geleden zat Nederland gevangen in de greep van de politieke correctheid. Een regering bestaande uit twee natuurlijke tegenstanders (VVD en PvdA) kon alleen samen regeren door een aantal grote sociaal economische problemen niet te benoemen en daarmee te negeren. Het toeval wilde dat Nederland als handelsnatie meesurfde op een economische hausse die Nederland rijker maakte dan ooit, en het kabinet het idee gaf dat ze het allemaal geweldig deden. Wat kon er mis gaan?

Maar er was van alles mis. Grote groepen mensen van buitenlandse afkomst hadden het niet goed. Jarenlang waren ze verwaarloosd en met een 'zachte hand' aangepakt. 'Beschermd' zouden sommigen toen zeggen. Geen werk, geen motivatie om de Nederlandse taal te beheersen, daardoor slecht opgeleid, en daardoor veroordeeld tot goedkope woningen in de grote steden. Hele wijken waar geen Nederlands meer werd gesproken. Een hele generatie allochtonen die door het rooster van het systeem viel en een nieuwe generatie kansarme jongeren voortbracht.

Op dat moment stond Pim Fortuyn op. Een uitermate charismatische man die ook nog eens verder keek dan zijn neus lang was. Een belezen man, met passie voor de Nederlandse samenleving en een missie om Nederland te redden van de puinhopen van acht jaar Paars. Hij durfde wel te zeggen dat er dingen niet goed zaten. Dat het voor niemand goed was als grote groepen mensen in een isolement kwamen door gebrekkige taalkennis en het wonen in ghetto's. Hij durfde te benoemen dat het voor niemand goed was als hele steden veranderden in een soort buitenlandse enclaves. En hij zei het niet alleen, hij had er ook plannen voor. Niet alleen voor de econmie, de allochtonen, maar ook voor de asielzoekers die al jaren op een status wachten in een Kafka-esque systeem. Er moest zelfs een generaal pardon komen.

De gevestigde politiek orde wist zich geen raad met zo veel directheid. En wat voor hen nog erger was: hele volksstammen Nederlanders waren God dankbaar dat er eindelijk iemand was die het had over hun buurt, over hun leven en over hun problemen. De politiek, die al zo lang binnen de muren van het Binnenhof had gezeten, en aan de cijfers zagen dat het 'goed' ging met Nederand, was in hun eigen uit oppertunisme geboren politieke correctheid gaan geloven. Dus in plaats van naar buiten te kijken en de Paarse bril af te zetten, besloten campagne managers dat het lag aan hun ambtelijk geformuleerde boodschap. Het moest dus maar met Jip en Janneke taal duidelijk gemaakt worden dat Paars toch echt gelijk had. Dat er niets aan de hand was. En oh ja, dat Pim een racist was.

De rest van de bevolking stond met de oren te klapperen. Waar hadden die Paarsen het over? Pim groeide uit tot een nationale held, die *wel* zag waar de schoen wrong.

Tot hij werd vermoord.

Het land was in shock. Collectief groeide de woede. De onvrede nam toe. Nederlanders hadden geleerd dat ze mochten zeggen waar de schoen wrong. Of waar ze dachten waar de schoen wrong. Of waarvan ze vermoedden waar de schoen wrong. En wrong die schoen niet vanwege buitenlanders? Al Qaida? Aanslagen! Terreur! Alle Moslims zijn eng! Tegelijk begon de politiek, bekomen van de schrik, om het hardst ook maar problemen te benoemen. 'Net als Pim'. Steeds harder. Harder optreden. Keihard tegen alles wat vreemd was. Grenzen dicht. Sancties. Regels. Wetten. Muren. Alles om de nog steeds schreeuwende bevolking stil te krijgen.

Want grote groepen mensen hadden geleerd dat ze mochten schreeuwen. En de politiek had geleerd dat ze maar beter moesten luisteren om niet weer overrompeld te worden door de werkelijkheid.

Daarmee namen vooral de rechtse partijen hun kans waar. Inspelend op angst, het 'sterke mannen gevoel' en verschuilend achter Nederlandse Normen en Waarden probeerden ze al die ongerichte boosheid voor zich te winnen.

En daarmee zijn we aangekomen waar we nu zijn: grote groepen mensen hebben geleerd dat ze alles mogen zeggen wat ze denken, of dat nu klopt of niet. Waardoor veel wat wordt geroepen voortkomt uit de onderbuik en niet uit het hart of het verstand. En de politiek, opertunistisch en laf tegelijjk, probeert die onderbuiken tevreden te houden.

Daarmee heeft Nederland zowel zijn verstand als zijn hart verloren.

Forum

2006-05-15T11:15:00.000+02:00

Geen column deze keer maar een mededeling. Vandaag heb ik het Scribs Forum geopend. Dus wie graag een nog volslage leeg ezeboard wil bezichtigen kan nu zijn hart ophalen en op de link klikken.

Einde mededeling.

Loop maar door. Er is hier niets te zien. Doorlopen alstublieft...

Pleidooi

2006-05-05T12:08:00.000+02:00

Edelachtbare, dames en heren van de jury, ik sta hier voor u om mijzelf te verdedigen. Ik weet het, de verdachte die zichzelf verdedigt heeft een dwaas als cliënt. Ik hoop dan ook dat u dit meeweegt in uw eindoordeel en mij tijdelijk ontoerekeningsvatbaar, en dus onschuldig, verklaart.
Ik begin mijn pleidooi op koninginnedag, waarop mijn cliënt (ikzelf dus) zich ’s ochtends naar de vrijmarkt vervoegde. Mijn cliënt moest daar foto’s maken voor de krant waar hij werkzaam is. Het feit dat het de hele ochtend regende, en dat hij ook nog de hele dag van evenement naar evenement moest haasten om nog meer foto’s te maken van wegens regen afgelaste gebeurtenissen, droeg bij aan zijn geestestoestand. Verder stel ik, dat de hoofdschuldige in deze zaak niet een persoon is, maar een ADSL-modem/router die mijn cliënt voor somma vijftien euro aanschafte van een betrouwbaar uitziende particulier. Nu heeft mijn cliënt geen beste staat van dienst als het gaat om het beoordelen van koopjes. Als bewijsstukken treft u aan: de kruidvat home cinema set die altijd haperde, de breedbeeld tv die wit als groen weergeeft, de mobiele telefoon die dan wel ’s avonds gratis is maar overdag het meest gebruikt wordt en de nieuwe PC wiens harddisk het net voor het maken van een veiligheidsback-up begaf.
Hieraan voegen wij nu toe bewijsstuk E, de eerder genoemde modem/router voor vijftien euro.
Mijn cliënt besloot dit apparaat op dezelfde koninginnedag te installeren. Uiteraard bleek het apparaat niet naar behoren te functioneren. En na het volgen van de stappen op de supportsite van de fabrikant overleed het modem ter plaatse. Zie het autopsierapport in uw map.
Het is in deze toestand dat mijn cliënt, hongerig en vermoeid, besloot om zijn troost te zoeken in het enige lichtpuntje dat hij die dag nog had: een bakje magnetron spareribs van de Albert Heijn. Mijn cliënt had vastgesteld dat zijn vriendin, de vegetariër E van der S, het pand had verlaten en voelde zich dus gevrijwaard van kritische en afkeurende blikken over het nuttigen van eerder genoemde spareribs.
Het was in deze toestand van vermoeidheid en frustratie dat mijn cliënt de eerste hap wilde nemen van zijn maaltijd. Groot was daarom zijn schrik toen zijn voordeur onverwacht open ging en E van der S onverwacht binnen kwam met als doel het deponeren van een (1) half brood in de vriezer van mijn cliënt
Paniek maakte zich van hem meester. En dames en heren van de jury, u zult inzien dat er geen andere optie was voor mijn cliënt om te handelen zoals hij deed. Gezien zijn toestand van routergerelateerde spanningen was er slechts een handeling mogelijk.
Het is daarom dat mijn cliënt de spareribs verstopte. Het is daarom dat hij ze op de vensterbank zette, het gordijn snel sloot, en vervolgens schaapachtig grijnzend in de huiskamer werd aangetroffen door E van der S.
Het is ook daarom dat mijn cliënt eerder genoemde vegetariër op onhoffelijke wijze het pand wilde doen verlaten en elk commentaar (zoals ‘Wat ruikt het hier gek’ en ‘Waarom doe je zo raar’) met enige irritatie beantwoordde.
Het is ook daarom dat ik u vraag mijn cliënt vrij te spreken, aangezien het u nu duidelijk moet zijn dat, hoewel doorgaans een goed burger en vriendelijk persoon, mijn cliënt ten tijde van het voorval niet zichzelf was. Ik vraag, neen EIS dan ook vrijspraak.
The defence rests.

Smeerlappen

2006-04-28T10:49:00.000+02:00

Terwijl ik stond te twijfelen tussen kattenbakkorrels ‘extra fijn’ en ‘gaat zes keer langer mee’ hoorde ik het volgende gesprek, afkomstig van de andere kant van het schap.
‘Weet je het zeker?’, zei een man met een onmiskenbare Kamper tongval.
‘Mijn neef weet het zeker. Hij zegt dat ie ze heb zien lopen. Hand in hand,’ zei een andere man.
‘Getver. Twee kerels. En die…’
‘Hand in hand, ja.’
‘In mijn straat! [vloek]’
‘Ja. Ze komen in het huis naast jullie te wonen…’
‘En dan komen ze [hardere vloek] zeker bij mijn op de koffie? [nog een vloek].’
‘Getver. Twee kerels… Getver…Goddeloos is het.’
‘Inderdaad. [hele erge vloek] Goddeloos.’
De twee deden niet hun best om hun stemgeluid te dempen. Inmiddels stonden meer mensen met een half oor naar de mannen te luisteren. Een vrouw stond met open mond terwijl haar hand nog boven een blik kattenvoer zweefde, bevroren in de beweging.
‘Nou ze moeten hun poten thuishouden. Smeerlappen zijn het.’
‘Poten, inderdaad.’
De twee lachten hard en grof.
‘Als ze met hun poten aan me gaan zitten dan sla ik ze helemaal verrot. Ze moeten echt niet aan me zitten!’
‘Nee, getver. Als ze aan mij gaan zitten dan sla ik ze op hun bek.’
‘Ja. Op hun bek.’
‘Want dat doen ze, he… Ze gaan aan je zitten. Ze pakken je zomaar.’
‘Dat zei mijn neef ook, ja. Getver.’
Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en liep om het schap heen. De ene man had een buik ter grote van de binnenband van een tractor. Ik stelde me voor dat als je hem om zou duwen, dat hij dan meteen weer overeind zou stuiteren als een tuimelaar. De andere was vergeleken met de eerste slank, maar alleen bij vergelijking. Het haar dat hij nog overhad was grijs en vettig en ging tot op zijn schouders. Zijn kruin was glanzend kaal en schitterde in het tl licht. Beiden droegen versleten vieze jeans en naast hen stond een winkelwagentje vol met huismerk bier. Inderdaad. Onweerstaanbaar.

Winnaar!

2006-04-26T12:26:00.000+02:00

Een paar weken geleden wees mijn vriendin me op een wedstrijd in het damesblad ‘Esta’. Ze vroegen om ‘grappige waargebeurde anekdotes op het gebied van relaties’. Het was dan ook niet moeilijk om een column uit te zoeken die ik naar het blad zou sturen. Schoenenhel ging (in enigszins ingekorte versie) linea recta naar de redactie. Gisteren ontving de uitslag. Mijn column was een van de winnaars en ik krijg een gesigneerd boek van Peter van Straaten thuisgestuurd.

Enige teleurstelling: de column wordt niet geplaatst wegens ruimtegebrek. Het is me niet duidelijk of andere inzendingen wel worden geplaatst, maar het blijft jammer. De ultieme prijs was geweest als de persoon waar deze column over ging het blad open zou slaan en Schoenenhel in al zijn afschuwelijke waarheid zou lezen in een landelijk damestijdschrift.

Misschien moet ik proberen om Schoenenhel verfilmd te krijgen. De wraak is aan mij! Mwahahaha! [Manisch gelach]

Het is maar goed dat ik niet bitter ben.

Vergadering

2006-04-05T16:35:00.000+02:00

De vereniging van vogelhouders heeft een bijeenkomst. Het is een bijzonder speciale bijeenkomst, want er wordt een erelid gehuldigd. Daar mag de krant niet aan ontbreken, vooral niet omdat de burgemeester persoonlijk de erepenning komt opspelden. Dat verklaart waarom ik op maandagavond in een klein zaaltje in een buitenwijk zit, in plaats van dat ik thuis op de bank kijk naar een nieuwe aflevering van CSI. Ik kijk om me heen en zie de vogelaars in hun deftigste pakken, waarvan sommigen zo slecht zitten dat ze naar alle waarschijnlijkheid sinds de bruiloft van de eigenaar geen daglicht meer hebben aanschouwd. Alle vogelaars hebben een zeer ernstige uitdrukking op hun rimpelig gezicht, want De Vergadering is zojuist begonnen. De burgemeester zit een paar stoelen van mij verwijderd, in vol ornaat met de ambtsketen om.
‘Bij deze open ik de vergadering van Vereniging de Vogelvriend, en zoals gebruikelijk beginnen we met het doornemen van de notulen van vorige week,’ zegt een man met een hamer. Hij praat langzaam en dragend, alsof hier Grote Besluiten genomen gaan worden. Er valt een haast heilige stilte. Dan staat een klein mannetje op.
‘Voorzitter, ik wilde bij deze een motie ter tafel brengen!’
De andere leden kijken geschokt. De voorzitter neemt de brutale spreker in zich op alsof deze zojuist een stille maar oh zo stinkende wind heeft gelaten.
‘Dit is buiten de orde, lid van Stechelen, zoals u maar al te goed weet.’
‘Een motie kan ten alle tijden ter tafel worden gebracht, voorzitter,’ zegt een ander, bijna identiek uitziend klein mannetje met een al even rimpelig gezicht en bijpassend slecht zittend pak. Er is rumoer in het zaaltje. De leden fluisteren met elkaar, als het publiek bij een rechtszaak in een gemiddeld Hollywood rechtbankdrama. De burgemeester blijft stoïcijns, al vermoed ik dat hij, net als ik, tot de conclusie komt dat dit nog een lange avond gaat worden.
‘Leden, mag ik u er op wijzen dat er een bepaalde orde is,’ zegt de voorzitter. ‘Kijkt u het reglement der club er maar op na. Als er verder geen…’
Maar de voorzitter kan zijn zin niet afmaken.
‘Je doet alleen zo dwars omdat die parkieten van jou zo slecht scoorden tijdens de tentoonstelling,’ roept de eerste kleine spreker.
‘En dat komt allemaal door dat rotvoer dat je mij hebt verkocht!’ barst de voorzitter nu uit, met een rood hoofd.
‘Er was niks mis met dat voer!’ roept de beschuldigde. ‘Die pietjes van jou raken alleen van slag omdat ze iedere dag met die rotkop van je worden geconfronteerd!’
‘Moet dit in de notulen?’ zegt een verwoed schrijvend mannetje dat tot dan toe driftig probeerde de gesprekken bij te houden en van inspanning het puntje van zijn tong uit had gestoken.
‘Nou en of!’ roept de rebel, wiens knalrode glanzende hoofd vloekt met zijn gekreukte roze das. ‘Rotkop! Dat schrijf je R, O, T, K,…’ Voor hij zijn taalles kan afmaken is de voorzitter over de tafel heen gedoken en heeft hij zijn tegenstander bij de strot gegrepen. Zijn buurman wordt door het strijdgewoel omver gegooid. Een kop koffie stroomt over weer een andere onschuldige omstander die begint te krijsen.
‘Mijn trouwpak! Mijn trouwpak!’ Dus toch, stel ik vast.
De burgemeester is opgestaan en kijkt met opengesperde ogen naar de vechtpartij. Ook ik kom overeind en stel mijn camera scherp.
‘Heren!’ zegt een man die tot dan toe onopvallend in een hoek zat. Hij komt met moeite overeind. Zijn rug is gebogen. Zijn haar wit als sneeuw. Zijn gezicht is bedekt met levervlekken en zijn handen trillen.
‘Heren!’ zegt hij nog eens. Iedereen valt stil. De twee vechtersbazen bevriezen. De voorzitter heeft nog steeds de kleine rebel in de houdgreep, maar beiden kijken ze nu vol schaamte naar de stokoude man.
‘Is dit nu de ware Vogelvriend gedachte?’ zegt de oude man. Er klinkt weemoed in zijn stem. Met helderblauwe ogen kijkt hij het zaaltje rond.
‘Wij, die uit liefde voor onze gevederde vrienden elke week tezamen komen? Is dit ons waardig?’
De oude vogelaar spreekt met de overtuigingskracht van een staatsman. De voorzitter laat zijn tegenstander los. Beiden komen overeind en slaan het stof van hun pakken. Ze nemen elk hun plaats weer in. De voorzitter zegt een moment niets. Nog steeds is het doodstil. Dan schraapt hij zijn keel. Hij kijkt op het papier dat voor hem ligt.
‘Tot zover de notulen, denk ik,’ zegt hij met onvaste stem.
‘Laten we overgaan tot de huldiging van ons oudste lid, Henk Krebbe.’ De stokoude man komt naar voren. De burgemeester, die nog steeds als aan de grond genageld staat, lijkt een besluit te nemen, komt in beweging en vist een penning uit zijn binnenzak. Terwijl deze wordt opgespeld buigt een ander lid zich naar me toe en fluistert me smekend in mijn oor.
‘U gaat er toch wel een mooi stukje over schrijven, voor de krant, toch?’
Ik knik.

Wachtrij

2006-03-29T17:40:00.000+02:00

Ik wil een nummertje trekken, maar de automaat blijkt leeg. Dat moet dan ook meteen de verklaring zijn voor de nette rij die zich heeft gevormd voor het loket van het postkantoor. Ik sluit braaf aan, en wijs het meisje dat na mij binnenkomt beleefd op het mechanische probleem.
‘Leeg,’ zeg ik terwijl ik op de automaat wijs. Het meisje kijkt me verstoord aan en gaat door met zoeken naar een nummertje, tot ze niet meer om de conclusie heen kan dat de rol écht op is. Kennelijk kom ik in postkantoren niet zo geloofwaardig over.
De rij wordt steeds langer, tot één van de twee lokettisten het in de gaten heeft. Hij kijkt speurend om zich heen.
‘Hij is leeg!’ roep ik vanachter uit de rij naar de man, terwijl ik opnieuw naar de automaat wijs. Deze meneer gelooft me wel in één keer en stuurt zijn collega naar achteren voor Missie: Nieuwe Nummertjesrol (binnenkort in de bioscoop met Tom Cruise in de hoofdrol). Al snel komt hij terug en deelt nummertjes uit aan de mensen in de rij. Ik krijg ‘6’ en vraag of hij geen lager nummer voor me heeft. Maar ik moet het er mee doen. Met mijn kersverse ‘6’ in mijn hand stap ik uit de rij. De andere wachtenden kijken me geschrokken aan. Ze blijven in het gelid staan alsof de sergeant elk moment terug kan komen om iedereen die niet netjes is blijven staan de opdracht te geven tot honderd push ups.
‘Het kan echt hoor,’ zeg ik tegen de twaalf overige wachtenden.
Ze kijken me met grote angstige ogen aan alsof ik zojuist mijn broek heb laten zakken.
‘We hebben toch een nummertje,’ probeer ik uit te leggen. Niemand verroert een vin. Wel beginnen twee oudere dames driftige tegen elkaar te fluisteren terwijl ze af en toe afkeurende blikken op mij werpen. Ik schijn een vreselijke regel te hebben doorbroken. Terwijl ik het toch zo goed bedoel.
‘Op het bord staat toch het nummer van wie er aan de beurt is?’ zeg ik terwijl het zweet me uitbreekt. Ik voel nu een onbedwingbare dwang om deze mensen te bekeren van hun misplaatst geloof in ‘De Rij’ die zij nu koste wat het kost in stand proberen te houden. Ook mensen die nieuw binnen zijn gekomen en een vers gevulde rol nummers aantreffen, sluiten zonder uitzondering achter in de rij aan.
‘Mensen, er zijn weer nummertjes,’ zeg ik met wat naar ik hoop een vriendelijk en overtuigend gezicht is. ‘U kunt weer vrij rondlopen.’
Het meisje dat mijn eerdere opmerking (‘Leeg!’) al niet had geloofd, kijkt me afkeurend en hoofdschuddend aan.
‘Kijk maar!’ zeg ik, en ik ga demonstratief bij de wenskaarten staan, en pak er wat vrolijke verjaardagskaarten uit, die ik omhoog houd.
‘Ik denk dat u beter kunt gaan,’ zegt een man die achter me is gaan staan. Hij draagt een TPG uniform.
‘Maar er zijn toch weer nummertjes?’ zeg ik verbouwereerd.
‘Ik hoop niet dat ik de politie hoef te bellen,’ zegt de TPG-er.
‘Ja maar…’ wil ik nog tegenwerpen. Maar de rij begint als één man te applaudisseren. De TPG-er pakt me bij mijn elleboog en trekt me naar de uitgang.
‘Er zijn weer nummertjes!’ roep ik. ‘Wachtenden aller landen, verspreidt u!’
Waarna ik zonder pardon door de schuifdeur naar buiten wordt geduwd.
‘Nummer zes?’ hoor ik de andere lokettist nog roepen voor de deur dichtschuift.

Cornflakes

2006-03-29T14:42:00.000+02:00

Cornflakes hebben een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij. Net zoals müsli, trouwens. En ‘weetabix’. Niet dat ik het veel eet. Het is niet eens dat ik het echt heel erg lekker vind. Na vier dagen ontbijten met ‘Special K’ ben ik het meestal zat, en blijft de doos als een soort trofee op een keukenkastje staan. Wat is dan de reden dat ik eens in de zoveel tijd op miraculeuze wijze weer bij ‘dat’ schap sta, dubbend welke soort ik deze keer ga meenemen? Ik zal het maar bekennen. Het is niet iets waar ik trots op ben, maar vooruit, omdat u het bent zal ik er maar recht voor uit komen. Het blijft wel tussen ons, he? Afgesproken. Het zijn de foto’s. De foto’s op de verpakking. Ik weet niet of u er wel eens op gelet hebt, maar de afbeeldingen op ontbijtgranenverpakkingen (is dat een goed scrabbelwoord?) staan altijd vol met frisse, vrolijke mensen. De luchten zijn blauw, het gras is van een fris groen dat je alleen op die ene perfecte lentedag ziet, en de keukens zijn altijd schoon en opgeruimd. Vrouwen hebben strakke (maar niet ordinaire) sportkleding aan, en joggen met vriendinnen door het bos. Mannen hebben van dat charmante grijze haar bij de slapen en spelen met de hond of hele mooie frisse kinderen. Op het moment dat ik in de lokale supermarkt sta en die frisse, vrolijke en sportieve verpakkingen zie wordt ik van binnen een beetje vrolijker. Het is heel erg, ik geef het toe, maar er is een deel van mijn brein dat bijzonder gevoelig is voor deze reclameboodschap. Op dat moment besluit ik dat ik morgen éérlijk om zeven uur opsta om vijf kilometer te rennen. Dat ik nu écht meer groente en fruit ga eten. Dat mijn keuken er óók zo uit kan zien, als ik maar voldoende lagen viezigheid van het aanrecht wegkrab. Als ik maar een pak Special K (Met extra vezels. Het geheim van een gezond lichaam is altijd ‘meer vezels’. Wat is een vezel? Wat deden oervolken om aan vezels te komen? Maar ik dwaal af. Haakje sluiten.) in huis haal wordt mijn leven ook één groot zonnig sportief, frisbee gooiend, honden uitlatend, kinderspelend feest. Niet dat ik normaal gesproken van honden hou, overigens. Maar op dat moment, als ik de Special K al in mijn handen heb, wil ook ik zo’n frisse, vrolijke, gezellige Golden Retriever om op zondag mee in het park te dartelen.
Na een paar dagen is, zoals gezegd, het cornflakesverpakkinggevoel (drie keer de woordwaarde) weer verdwenen. De wekker kan om zeven uur zo veel lawaai maken als ‘ie wil, ik druk hem in mijn halfslaap toch gewoon weer uit. Wat de keuken betreft: dingen opzij schuiven is toch ook een soort opruimen. Zijn chips niet van aardappelen gemaakt, en dus een soort groente? Terwijl het buiten stormt, regent en hagelt kijk ik uit het raam en denk ‘Wat ben ik blij dat ik geen hond heb.'

Het Stel

2006-03-27T12:13:00.000+02:00

Het stel is op visite en krijgt koffie met een koek
Mijn vrouw en ik waarderen het bijzondere bezoek
Maar als het dan wat later is willen wij naar bed
Helaas is onze huiskamer nog door ’t bezoek bezet

Heel voorzichtig kijk ik in de richting van de klok
Ik refereer naar pluimvee, ‘met de kippen vroeg op stok’
Het stel heeft het niet door, ze zitten heerlijk onderuit
Zij graaft diep in haar tas en haalt er kinderfoto’s uit

Mijn vrouw en ik bekijken al dat kroost nu even vlug
We geeuwen nu heel uitgebreid, het stel negeert dit stug
Het stel heeft ons, nu blijk, al zeker vijf uur in de tang
Dan sta ik op en haal heel bot hun jassen uit de gang

Ze kijken op nog om en hij pakt nu weer een sigaar
En zij heeft nog meer foto’s, dat vreselijke paar
Ik zeg dat wij vermoeid zijn en naar boven willen gaan
Het lijkt dat ze het snappen, maar in de gang blijven ze staan

Zij vertelt opeens over de ziekte van haar moer
Wat word ik moe van al dat oeverloos geouwehoer
Die vent vertelt nu trots over zijn nieuwe patsersbak
Ik glimlach nog beleefd terwijl ik een scherp mes op pak

Ze lullen gewoon door, trekken hun jassen maar niet aan
Het ziet er nu naar uit dat ze pas overmorgen gaan
Mijn vrouw begint te duwen in de richting van de deur
Het stel zet zich nu schrap en gaat weer door met hun gezeur

De voordeur is nu open en ze staan op het trotoir
En ik maak met mijn vinger een heel erg obsceen gebaar
Mijn vrouw wil af gaan sluiten en groet gemaakt beleefd
Dan blijkt dat een van hen de voet er stevig tussen heeft

Meer foto’s gooit ze door de kier, en mikken doet ze goed
Foto’s van het kraambed, wat is er vreselijk veel bloed
Hij vertelt op luide toon hoe duur die Saab wel is
Ik werp met drie, vier messen maar helaas gooi ik ze mis

Ik ga nu naar de keuken waar 'k een pan met olie kook
‘Hij’ vraagt door de voordeur of 'ie bitterballen rook'
‘Zij’ duwt de deur weer open met een vriendelijke lach
Mijn vrouw begint te kreunen, van ‘wee’ en ook van ‘ach’

Mijn vrouw gooit nu met messen terwijl ik de olie giet
Ik haal mijn revolver waarmee ik met scherp schiet
Het stel bukt en maakt buitelingen en geen schot treft doel
Ze praten rustig verder, nimmer houden ze hun smoel

Als wij het dan opgeven breekt de dageraad weer aan
Zij staat op en zegt ‘we moeten eigenlijk eens gaan’
Hij bedankt voor alles en zo voort en ook zo meer
En groet ons met de woorden ‘tot de volgende keer maar weer.’

Creatief

2006-03-17T10:18:00.000+01:00

Ik weet nooit zo goed wat ik aanmoet met bodybuilders. Niet dat ik er in het dagelijks leven zo veel tegenkom, maar als ik er één op TV zie kan mijn brein ze niet zo goed verwerken. Wat is het nou precies, een man of een vrouw? Is het wel een mens? En zijn die spieren echt, of is er iemand creatief met Playdough bezig geweest? Playdough en heel veel olijfolie voor die originele Bodybuilder-glans. Ik zie er de schoonheid niet van, maar dat zal persoonlijke smaak zijn. Ook begrijp ik niet dat er mensen zijn die een groot deel van hun leven dag in dag uit bezig zijn om dat ‘perfecte’ bubbelige Playdough-met-olijfolie figuur te krijgen. Sommigen gaan er zelfs voor naar de chirurg. Zo las ik vandaag in de krant over een bodybuilder (een voormalige Mister Mexico) die door een illegale arts was ‘geholpen’. In plaats van nepspieren plaatste de nepchirurg nepborsten, cup C, in de borstkas. Wat mij dan nog het meest verbaast is dat deze nepchirurg is veroordeeld tot zeven en een half jaar cel. Verbijsterend, dat hij het tot zijn proces overleefd heeft. Ik laat het persoonlijk wel uit mijn hoofd om een bodybuilder te beledigen, aangezien ik aan mijn gezicht gehecht ben. Maar welk lef heeft iemand om een man, die zijn hele leven aan zijn spierkracht en mannelijkheid heeft gewerkt, te voorzien van borsten? Die man moet ballen hebben. De ‘chirurg’ dan wel te verstaan. Zou de ‘dokter’ er bij zijn geweest toen de patiënt uit de narcose bijkwam? Zou hij de spiegel vast hebben gehouden? Misschien was hij levensmoe en was dit de meest creatieve zelfmoordpoging ooit. Menselijk gedrag zal me altijd blijven verbazen. Zo ook het andere, waargebeurde, bericht in dezelfde krant. Italiaanse politie agenten zagen een auto over de weg slingeren en hielden deze aan. Het bleek dat de man en de vrouw achter het stuur sex probeerden te hebben. De man was 59. De vrouw 70. De eerste associatie die bij me opkomt is de reclame van Bertolli, waarin hoogbejaarde Italianen tot heroïsche acties in staat zijn dankzij olijfolie (zonder Playdough deze keer. Hoop ik.) In elk geval ging de politie er van uit dat het stel niet getrouwd was, want (ik verzin dit niet) ‘getrouwde mensen doen zoiets niet’. Ik weet het niet. Ik kan me voorstellen dat als je als 59 jarige man getrouwd bent met een vrouw van 70, je er alles aan wilt doen om de relatie weer spannend te krijgen. Dan word je creatief. Dan zijn de mogelijkheden in de slaapkamer op een gegeven moment uitgeput. Vooral als de olijfolie op is.

Doxi-wattes?

2006-03-16T15:08:00.000+01:00

De vreemdste dringen blijven in mijn brein hangen. En dan heb ik het niet eens over de nutteloze trivia weetjes zoals ‘Voor hoeveel geld verkocht Bart Simpson zijn ziel aan Milhouse?’ (Antwoord: $5,-) of ‘Hoe heet de robot van Buck Rogers’ (Antwoord: Twiki). Het zijn de echt buitenissige stukjes informatie die op de meest vreemde momenten boven komen drijven in mijn bewustzijn. Zo weet ik bijvoorbeeld dat je voor het oude videospel ‘Firebird’, dat enkel in Japan verscheen voor de oude MSX2 computer, met het wachtwoord ‘enddemogamitaina’ het eindfilmpje te zien krijgt. Ik weet niet waarom ik dit nog weet. Evolutionair gezien kan ik me niet voorstellen dat het bewaren van deze kennis me helpt overleven. En soms is het ook mijn eigen schuld. Een paar jaar geleden moest ik naar de dokter vanwege een gemene bijholte ontsteking. Ik kreeg medicijnen. Thuis had ik behoorlijk weinig om handen, en het eindfilmpje van Firebird had ik al een paar keer bekeken. Ik las de bijsluiter van het medicijn en zag dat het hoofdzakelijk bestond uit één werkzame stof. Ik besloot de naam uit mijn hoofd te leren. Het was doxiciclinenatriummetasulfaatcomplex. Het leek me namelijk geweldig om de volgende keer dat ik bij de dokter was voor dezelfde kwaal, zelf deze medische term te gebruiken alsof ik een half brood bestelde. Houd goed in het hoofd dat ik koorts had toen ik dit bedacht. Maar goed, ik heb enige uren besteed aan het oefenen en uiteindelijk rolde het zonder problemen van mijn tong. Doxiciclinenatriummetasulfaatcomplex. De maanden gingen voorbij, en op een gegeven moment was het weer raak. Verkouden, koorts en een bijholteontsteking. In de wachtkamer zat ik nog te oefenen. Doxiciclinenatriummetasulfaatcomplex. Doxiciclinenatriummetasulfaatcomplex. Andere wachtenden probeerden zo ver mogelijk uit mijn buurt te blijven. Ik mocht naar binnen (tot grote opluchting van de rest van de wachtkamer) en kwam in het kantoor van de dokter.
‘Wat scheelt er aan?’ vroeg hij.
‘Ik heb weer bijholteontsteking. Ik denk dat ik doxiciclinenatriummetasulfaatcomplex nodig heb.’
Zonde blikken of blozen antwoordde de dokter:
‘Dat heb je de vorige keer al gehad. Je krijgt nu wat anders.’
Teleurgesteld ging ik naar de apotheek voor het nieuwe recept, waarvan ik de bijsluiter onmiddellijk in de prullebak gooide.

En nu zit het vast in mijn hoofd. Doxiciclinenatriummetasulfaatcomplex. Ik vind dat nog steeds een van de mooiste woorden van de Nederlandse taal. Ik heb er al menig spelletje scrabble mee gewonnen.

Barbecue

2006-03-15T19:11:00.000+01:00

Een column uit 2004, deze keer, die ik nog niet eerder op deze site had geplaatst.

Volgens het ANP werden zaterdag 85 mensen ziek tijdens een barbecue feestje. Vijfendertig van hen werden in het ziekenhuis opgenomen. Heel treurig allemaal. En ik vermoed dat er hier meer aan de hand is dan ‘gewoon’ maar een kwestie van voedselvergiftiging.

In de Metro van 30 juni stond, boven een gigantische advertentie voor ‘afslank broeken’, een klein berichtje over een drama in het Haarlemmermeerse bos. Een barbecue feestje van een Filippijnse geloofsgemeenschap eindigde voor veel aanwezigen in het ziekenhuis:

“85 van hen raakten ziek. Ze vielen flauw en moesten braken. Ongeveer 35 slachtoffers zijn naar het ziekenhuis gebracht.”

Nu is het bekend dat een barbecue in onbekwame handen een gevaarlijk wapen kan zijn. Dit nog afgezien van het feit dat veel mensen denken “hoe meer vlammen, hoe beter”, waardoor het vlees van buiten heerlijk zwart, en van binnen lekker rauw is. Ook salades, die lang in de zon staan en uiteindelijk door hongerige gasten worden gegeten omdat het maar niet wil opschieten met hun worstjes en diepvries-burgers, willen nog wel eens een slachtoffer maken.

Verder zijn barbecues op braderieën en soortgelijke volksfeesten nu niet direct een toonbeeld van hygiëne. Amerikaanse inlichtingendiensten vermoeden dat Irakese wetenschappers tijdens een werkbezoek in Nederland op Koninginnedag inspiratie opdeden voor hun biologische wapenprogramma. Dit bleek uiteindelijk een leugen. Amerika heeft geen inlichtingendiensten. Maar dat is weer een heel ander onderwerp.

Om terug te komen op de slachtoffers van de Hoofddorpse barbecue-ramp: toen ik het bericht las begon ik te vermoeden dat er geen sprake kon zijn van een ongeluk. Het zou kunnen, (en onthou, ik speculeer hier op basis van de zeer betrouwbare gegevens in een vijftig woorden tellend berichtje boven een advertentie voor afslankbroeken) dat de aanwezige mensen een collectieve zelfmoordpoging deden. Wat is namelijk volgens de Metro de oorzaak van de voedselvergiftiging:

“Waarschijnlijk was de bami op de barbecue bedorven.”

Als een fervent barbecue-er, die diverse hamburgers (en soms zelfs een halve kip) met eigen ogen door het rooster van de barbecue heeft zien vallen stel ik dat er dus sprake moet zijn geweest van opzet. Hoe veel moeite moeten de aanwezige koks (oftewel, degenen met het belachelijke schort met tekeningen van naakte lichamen en gewapend met een lange vork) hebben gedaan om bami te barbecue-en? Dat doe je niet voor je lol. Iedereen die probeert om dunne deegsliertjes boven een houtskoolvuurtje te bereiden heeft iets sinisters in de zin. En de enige mogelijke conclusie die ik kan trekken is dat we te maken moeten hebben gehad met een waanzinnige sekte die door middel van dit zelf-offer verwachtte mee te mogen met die Grote Barbecue In De Hemel, die zou leiden naar een paradijs waar het vlees altijd gaar en de sauzen altijd vers zijn.

Nu moet het geen al te fanatieke poging zijn geweest. De meeste van de 85 slachtoffers zijn inmiddels gelukkig weer thuis. En ik hoop dat de rest ook snel weer op de been is. Behalve de koks natuurlijk. Die zouden voor straf de kliekjes moeten opeten.

Lammetjes

2006-03-13T16:12:00.000+01:00

Ik moet een foto maken van lammetjes. Lammetjes en schapen. Oh, en een meisje. Hebben we dat? Lammetjes, meisje, schapen. De kinderboerderij moet wegens bezuinigingen namelijk sponsors zoeken en dat is Heel Erg. Mijn krant besteedt daar uiteraard graag aandacht aan, en ik ben uitverkoren om de foto te maken. Een emotionele foto van, ik herhaal, lammetjes, schapen en een meisje. Het meisje gaat tussen de schapen staan en houdt een lammetje vast. Tot zover gaat het perfect. Ik stel scherp en wacht tot er wat schapen in een schattige pose naar het meisje kijken. Klik. Klaar. Geweldig. Een schitterende foto van de neus van een lammetje dat mijn Canon powerShot G6, 7.1 megapixel camera aanziet voor iets eetbaars. Nieuwe poging. Ik stel scherp. Het lammetje, dat het meisje in haar armen heeft, heeft genoeg van de aandacht en wil wèèèèèg. Ik stel snel scherp. Er zit een ander lammetje op precies de goede plek. Ik druk af. Jammer van dat schaap dat er net met zijn kont voor gaat staan, anders was het een schitterende foto. ‘Duw hem maar gewoon opzij,’ zegt de beheerder die de zaak gade slaat. Ik duw tegen het schaap, dat een zuinig stapje opzij zet, waarna ze over mijn rechter schoen begint te poepen. Andere schapen komen nu op me af en ik ben omsingeld. Links en rechts duw ik schapen weg, terwijl ik probeer om het meisje weer in beeld te krijgen. Het eerste lammetje is gevlucht. Een ander lammetje moet zijn plaats innemen. Geiten snuffelen aan mijn camera. Ik sta op voor ze aan de lens kunnen likken. Jammer dat de stal nogal laag gebouwd is. Wel stevig gebouwd overigens. Het meisje staat inmiddels klaar met een nieuw lammetje. Ik bedreig een te dicht naderend schaap met een recept voor schapenbout. Het antwoord bestaat uit meer poep. Ze heeft schijt aan me. Andere lammetjes staan nu schattig om het meisje heen. Ze kijken allemaal in de lens. De schapen staan op afstand. Ik stel scherp en druk euforisch af. Het is gelukt! Het is gelukt! Weer een foto van een schapenneus! Dat %^#$ schaap zet net voor ik afdruk een stap naar voren zodat het hele beeld is gevuld met een verbaasd kijkend beest dat zich af lijkt te vragen wat al die woorden betekenen die ik nu binnensmonds (er zijn kinderen bij) voor me uit prevel. Inmiddels is de geheugenkaart bijna vol. Het kan me niet meer schelen. Wat nou, artistieke foto. Als het maar herkenbaar is. Ik stap naar achter, kijk nauwelijks door de zoeker en druk af. ‘Oh sorry,’ zegt de beheerder die op dat moment net voor de lens gaat staan.

Voicemail

2006-03-12T16:35:00.000+01:00

De volgende boodschap is bedoeld voor iedereen die wel eens niet thuis is maar vindt dat hij of zij geen Bericht mag Missen en daarom heeft besloten tot het inschakelen van dat hightech hulpmiddel: de Voicemail. PIEP

Geachte meneer, mevrouw,

Uw antwoordapparaat is GEEN auditie voor een rol in een Nederlandse comedy serie. Bovendien is uw boodschap eigenlijk helemaal niet grappig. Misschien dat uw vrienden zeggen van wel, maar wat ze werkelijk denken is: “Oh nee, niet WEER die opsomming van huisdieren die de telefoon niet op kunnen nemen. Had ik maar Andere Vrienden die niet zo’n Stomme Boodschap op hun voicemail hebben”.

En de gene onder u die zelf toegeven niets Leuks te kunnen bedenken: koester dit. Hou die gedachte vast! Laat het goed tot u doordringen: ‘Ik ben niet grappig! Antwoordapparaat moet zakelijk! Ik ben Niet Grappig!’

Ga niet, ik herhaal NIET over tot het inzetten van opnames van derden zoals verkrijgbaar via veel te dure 0906 lijnen. Zo van “haha nou denkt iedereen dat Andre van Duin mijn antwoordapparaat heeft ingesproken” of “Wat zullen ze opkijken als ze de stem van die imitatie van Jan Peter Balkenende op mijn voicemail horen!” Niemand kijkt hier van op. De enige gedachte die bij de beller op komt bestaat uit twee componenten: 1) Irritatie en 2) moordlust.

Waar helemaal niemand op zit te wachten is het volgende scenario:

STEM: “Hallo met Henk...”
BELLER: “Hee hoi! Met mij! Ik wilde vragen...”
STEM: “Ha ha ik ben er toch niet dit is mijn antwoordapparaat! PIEP”

Er is geen rechtbank die na het hier op volgende bloedbad nog op het idee komt om het woord ‘schuldig’ in de mond te nemen.

In de categorie “verzachtende omstandigheden voor doodslag” is ook het Muziekje heel populair. Om te beginnen even dit: de geluidskwaliteit van een muziekopname die gemaakt is door de hoorn naast de speaker te houden is niet van CD kwaliteit. De luisteraar heeft mazzel als hij of zij het gebrom op de achtergrond uberhaupt kan identificeren als muziek. En de term ‘mazzel’ dient ruim te worden genomen. Wat gaat er door uw hoofd als u de extended play version van Bohemian Rhapsody integraal op uw voicemail zet? Waar haalt u in Freddy Mercury’s naam het idee vandaan dat de mensen die u bellen zo verstoken zijn van enig contact met de westerse maatschappij dat ze met tranen van geluk op hun wangen keer op keer uw trouwe antwoordapparaat zullen afluisteren?

Ter vergelijking: Hoe voelde u zich de laatste keer dat u een grote instelling moest bellen, in de wacht werd gezet en een kwartier lang naar de muziek van Mission: Impossible moest luisteren voor de telefoniste u duidelijk maakte dat u een verkeerd doorkiesnummer had gedraaid? Wat u doet is iemand in de wacht zetten voor een LEEG HUIS.

Als laatste punt: IEDEREEN WEET HOE EEN ANTWOORDAPPARAAT WERKT. Het is beslist niet meer nodig om in een vijf minuten durend essay met een voorleesstem uit te leggen dat “Dit het antwoordapparaat is van de familie Jansen” en dat “de familie Jansen niet aan de telefoon kan komen”. En waar helemaal niemand meer van op zal kijken is dat we “na de toon een bericht achter kunnen laten.”. Alstublieft: we WETEN het van die toon. De toon is ons bekend. Niemand zal zich bij het beluisteren van de voorgaande uiteenzetting over de afwezigheid van uw familie afvragen wat dat toch voor Toon is en wat er nu van hem of haar verwacht wordt. HET IS DUIDELIJK!

Als we het voorgaande samenvatten komt het ideale antwoordapparaat bericht er als volgt uit te zien:

“We zijn er niet. PIEP”

Meer is niet nodig. Alstublieft. Uw vrienden zullen u vaker bellen.
Hoogachtend,
Harry Hol

Koffie

2006-03-11T16:14:00.000+01:00

Er zijn mensen die koffie echt kunnen verprutsen. Ik vind dat een hele prestatie. Je moet het echt willen. Vooral op werkplekken worden er dingen gedaan met onschuldige koffiepotten die indruisen tegen de conventie van Geneve.

Op mijn werk staat er iedere dag een thermoskan met bruin warm water klaar. Wat mij blijft verbazen is dat mijn collega’s dit aanzien voor koffie. Onbegrijpelijk. Koffie is in mijn ogen iets waar je van geniet. Waar ‘het aroma je al van tegemoet komt’ en waar je behalve wakker ook blij van wordt. Wat ze op mijn werk doen om tot een substantie te komen dat lijkt op het water dat ik onderin mijn vuilnisbak vind is me nog steeds niet duidelijk.

Persoonlijk houd ik van een redelijk sterke bak. Ik vind dat als je na de eerste slok je tanden niet voelt wiebelen, er best nog een schepje koffie in het filter had gekund. Maar zo ben ik. Sommige mensen willen hun bakje troost graag ‘mild’. En wie ben ik om op die watjes neer te kijken?

Er zijn natuurlijk grenzen aan de sterkte. Ik heb ooit iemand gekend wiens recept voor ‘een straf bakkie’ een procédé omvatte dat dicht in de buurt kwam van kernfusie. Terwijl je met een kleine hoeveelheid plutonium op wapensterkte toch al een heel eind komt. Mijn eigen recept is door een gevluchte Irakese wetenschapper ontwikkeld en staat op diverse lijsten van verboden substanties. Okee, ik overdrijf. Het is één lijst. Maar het is, zoals ik aan diverse gasten heb gemerkt, geen koffie voor beginners.

De nadelen van mijn koffie op industriesterkte is het chronisch gebrek aan slaap (en in een aantal nog niet door de rechtbank bewezen gevallen: moeite om zelfs nog met de ogen te knipperen) en de grote hoeveelheid tijd die je kwijt bent op het toilet. Want om de een of andere manier is er geen betere ontstopper dan koffie. Ik heb dit altijd een heel vreemde bijwerking gevonden. Net zoiets als gaan niesen als je een voetbad neemt. Het lijkt zo ontzetten weinig met elkaar te maken te moeten hebben.

Maar goed.Toch liever te sterk dan te slap. Persoonlijk doe ik voor iedere kop koffie één schepje in het filter, en één voor de pot. (Ik overdreef toen ik het over plutonium had, meneer van de AIVD. Echt waar! *Kuch* haha!)

Toen ik dit aan een collega van mij vertelde keek hij me geschrokken aan:
“Zo veel?”, zei hij.
“Wat doe jij er dan in?” vroeg ik.
“Drie of vier scheppen.”
“Op een volle kan?”
“Ja”
“Op veertien koppen koffie doe jij drie of vier scheppen?”
“Ja”
Over smaak valt natuurlijk niet te twisten, dus ik vroeg:
“Vind jij koffie eigenlijk wel lekker?”
“Nee, eigenlijk niet.”
“Waarom maak je het dan?”
“Ik drink thuis nooit koffie. Ik zet het alleen hier.”

Hij begreep niet waarom ik hem aanvloog. En voortaan neem ik mijn eigen thermos mee. Da’s redelijk veilig. Hij ontploft zelden.

Simpsons

2006-03-05T09:51:00.000+01:00

Opnieuw een hele korte zondagse update. Iedere fan van The Simpsons zou eventjes hier moeten klikken. Have fun!

Interview

2006-03-03T21:57:00.000+01:00

Er is iets in mij dat me vreselijk nerveus maakt als mijn mening wordt gevraagd. Dan bedoel ik niet 'zit mijn haar leuk?' hoewel die vraag op zich al het begin kan zijn van een relationeel mijnenveld. Nee, ik bedoel als mij om mijn 'officiele' mening wordt gevraagd. Een jaartje of wat terug belde een aardige jonge dame mij met een vragenlijst. Nu heb ik zelf telefoonwerk gedaan, dus ben ik al snel geneigd om niet al te bot te doen.
'Waar gaat het over?'
'Kauwgum.'
Okee, vooruit, daar wil ik wel wat tijd in steken. Ze begint vrolijk met haar lijstje en ik geef eerlijk antwoord. Hoe vaak ik het koop, welk merk, en waarom dat merk. Ik hoor mezelf antwoorden. 'Iedere week.' 'Xylyfresh' en 'Omdat het beter voor je tanden is dan gewone kauwgum'. Ik hoor de woorden uit mijn mond komen. Rechtstreeks uit de reclame. Ik besef dat ik precies de antwoorden geef waar het meisje op hoopt.
'Koopt u ook wel eens andere kauwgum?'
'Jawel,' lieg ik, terwijl het zweet me uitbreekt. Ik wil nu koste wat kost niet meer voldoen aan haar profiel. Ik bijt op mijn tong om meer reclameslogans te onderdrukken. Ik wil mijn wil terug! Mijn individualiteit. Maar het is te laat. Ik heb de kauwgumreclame geslikt. Het onderzoek blijkt ook nog eens in opdracht van Xylifresh te worden uitgevoerd. Al hun reclamebudgetten hebben doel getroffen. Ik ben het levende bewijs.

Ook als mij om mijn beroepsmatige mening wordt gevraagd weet ik me geen raad. Het is een ding om als journalist vragen te stellen, maar als een andere journalist mij aan de tand voelt, grijpt de angst me bij de keel. Wat gaat hij opschrijven? Hoe? Houdt hij mijn uitspraken in de juiste context? En: had ik die laatste uitspraak niet beter voor me kunnen houden?

Al deze gedachten en meer schoten door me heen toen vanavond een collega me telfonisch ondervroeg over de komende verkiezingen. Voor de krant van morgen. Omdat mijn mening als journalist ook wel eens interessant is voor de lezers. Ik moet nu dus afwachten. Wat heeft hij van mijn ondoordachte reacties gebrouwen? En ik besef: dit is wat ik anderen iedere week zelf aandoe. Het spijt me!

Anger Week 2006: [Lelijk woord]

2006-03-03T10:49:00.000+01:00

Het aantal lezers via mijn RSS feed verdubbelde in de nacht van dinsdag op woensdag (al is het nu weer terug bij het oude, vertrouwde aantal van maar liefst zes). Ik zag het getal en dacht: wauw. En vervolgens: waarom? Scribbles is een miniscuul klein stipje in het enorme web. Zo ongeveer een keer per week schrijf ik een alledaagse column waarin ik mijn soms bizarre en regelmatig genante belevenissen beschrijf. Maar maandag schoot het aantal lezers vreemd genoeg omhoog. Waarom? Ik denk niet dat het concept van ‘Anger Week’ nou direct een briljant idee was. Ik was pissed vanwege het hossende volk dat mijn straat onveilig maakte, en ik dacht dat ik daar wel een weekje op kon teren. Ach, het enige wat het voor mij als schrijver opleverde was experimenteren met het meest nodeloos gebruik van het woord ‘fuck’ in een webcolumn. Eigenlijk ben ik te oud om het woord ‘fuck’ te pas en te onpas te gebruiken. Net zoals ik te oud ben om te begrijpen dat ‘vet’ tegenwoordig ‘gaaf’ betekent. Ik ben gelukkig nog jong genoeg om in te zien dat ‘gaaf’ al helemaal een ouwe lullenwoord is geworden. Ik besef dit allemaal, net zoals de meeste mensen een redelijk natuurlijk gevoel hebben van wat ‘nog kan’ en wat niet. Ik was dan ook verbijsterd toen ik voor het eerst kennis maakte met de Donner Rap. Gebracht door minister ‘de Don’ Donner. Met ogen zo groot als schoteltjes heb ik gekeken hoe de grijze bejaarde man, de belichaming van alles wat absoluut niet vet cool (sorry) is… rapt. FUCK. Toen ik zestien was begon hiphop en rap door te druppelen in Nederland. En toen al besefte ik dat het een muziekstijl is waar ik helemaal niets van begreep. Mijn muzieksmaak is in de jaren tachtig grondig verpest, zodat ik nog steeds ‘We Built this City’ van Starship beschouw als een van de beste nummers aller tijden. Rap was en is iets van mensen die jonger zijn dan ik. Ik weet dat. U weet dat. Waarom weet De Don dat niet? What the fuck? Is het mogelijk dat het allemaal een goede grap is? Dat De Don een gevoel voor humor heeft wat ons allemaal ontstijgt? Ik hoop het. Grote Goden, ik hoop het. Als dat niet zo is, wordt ons justitieel apparaat aangestuurd door ‘Ome Don’ die altijd zulke leuke liedjes maakt voor tussen de schuifdeuren. We hebben allemaal zo’n familielid (ik heb er meerdere… *zucht*) waarvan we hopen dat niemand oppert dat ie ‘dat stukkie’ nog eens wil voordragen. En altijd is er een neefje die met een valse grijns ‘Ome Don’ weet te verleiden tot het opvoeren van die tenenkrommende act die ook niet grappig was toen het publiek hem pas tweeëndertig keer gezien had.
Onze nationale Ome Don heeft blijkbaar vijftigduizend neefjes, die de Donner Rap allemaal hebben gedownload. Vreselijk. Weten jullie niet dat jullie de Don alleen maar aanmoedigen? En wat volgt? De Wouter Bossanova? De Femke Walsen Maar? FUCK!

Anger week 2006: Sneeuw

2006-03-02T11:33:00.000+01:00

Drie uur en dertig minuten. Met een gemiddelde snelheid van, laten we voor de gein eens zeggen, 100 km/uur zou ik in die tijd aan kunnen komen in Lille (Frankrijk), Hannover (Duitsland), en bijna in Luxemburg. Ik heb dit gecontroleerd op Routenet. Het klopt. Kijk maar na. Ik kwam gisteren echter na drie uur en dertig minuten niet aan in de bovengenoemde verre steden, maar op de IJsselkade in Kampen. Vanuit Zwolle-Zuid. Fucking Zwolle-Zuid. Dat is een rit waar ik normaal gesproken twintig minuten over doe. Een taxichauffeur die ik ken doet dezelfde rit in 12 minuten, maar die moet voor vertrek aan de luchtverkeersleiding toestemming tot opstijgen vragen. Maar ik dwaal af. Mijn rit begon bij klimhal Yosemite in Zwolle Zuid.

15:36 uur.
Na twee uur klimmen is het mooi geweest. Geen gevoel meer in de armen, en geen puf om nog even naar de wc te gaan voor de rit naar huis. De auto blijkt ondergesneeuwd. Even vegen, en optimistisch op pad, en voorzichtig de ringweg op.

16:17 uur.
Na drie kwartier met een snelheid van 1 heb ik de keuze om via de rotonde de A28 op te gaan, of om rechtsaf het centrum van Zwolle in te rijden. Mijn blaas laat mij geen andere keuze. Het eerste de beste openbare gebouw waar licht brandt is een Peugot dealer. Ik ben bereid een nieuwe auto te kopen als ik maar naar de wc mag. Het mag en ik rijd over de glibberende wegen richting centrum, in de hoop dat ik zo de A28 op kan.

16:47 uur.
De A28.

16:58 uur.
De A28.

17:10 uur.
Afslag naar Kampen in zicht.

17:15 uur.
Afslag bereikt.

17:30 uur.
Bijna bij de N50. In de verte zie ik zwaailichten. Ik zwaai terug.

17:35 uur.
De zwaailichten zitten op een politieauto die de weg naar Kampen verspert. Ik stop en besluit te wachten tot de agent vanzelf verdwijnt. De agente (blijkt) komt uit de auto. Ik doe het raam open.
‘Niet naar Kampen!’ roept ze.
‘Wel naar Kampen!’ roep ik terug.
‘NEE! Niet naar Kampen! Doorrijden! Doorrijden!’ Kennelijk is het gebruik van gramaticaal Nederlands niet de eerste prioriteit op de politieschool. Ik besluit om haar dan maar in haar eigen taal aan te spreken.
‘Wel Kampen! Hoe!? Hoe ik naar Kampen!?’
‘Niet Kampen!’ roept ze (ik zweer het!) ‘Hattem! Hattem! Hattem!’
‘Maar hoe Kampen!!??’ antwoord ik.
‘Hattem! Wezep! Kampen! Kampen! Kampen!’ roept ze. ‘Doorrijden!’

Ik rijd door.

17:50 uur.
Hattem! Hattem! Hattem!

18:00 uur.
Wezep! Wezep! Wezep!

18:15 uur.
Mijn motor klinkt raar. Ik ruik benzinedampen. De hele weg al, maar ik probeerde het te negeren. Het oliepeil lampje licht op. Zoals Captain Kirk zou zeggen: ‘Moet… auto… redden!’
Een garage! Gelukkig. Oliepeil blijkt in orde, net zoals de motor, afgezien van de dop van het oliereservoir dat er NAAST ligt. What the fuck?

18:30 uur.
Wezep… Wezep… Wezep… De sneeuw zet door. Auto’s schuifelen voor me uit. En mijn benzine is bijna op.Ik stel me voor dat ik over een maand uit een hoop sneeuw wordt gevist.

18:45 uur.
Ik zie Kampen!

18:56 uur.
Ik sta nog op de IJsselkade, te wachten tot ik bij een parkeerplaats kan.

19:01 uur.
Thuis.

Anger week 2006: Melk

2006-03-01T11:22:00.000+01:00

Een paar dagen geleden liet Radar een aantal ‘boze consumenten’ aan het woord die er tot hun grote schrik achter kwamen dat de informatie die ze zelf op internet hadden gezet er (SCHOK! HORROR!) nog steeds op stond. Met een net iets te serieus gezicht gaat de geblondeerde presentatrice op de zaak in. De verontwaardiging druipt van het beeldscherm. Een expert (nog net niet in een witte laboratoriumjas) vertelt ‘hoe erg het is’ en ‘hoe gevaarlijk het is’ om persoonlijke gegevens op een website te zetten. Er wordt zelfs contact gezocht met Google, die al die persoonlijke informatie zo maar toegankelijk maakt. Google wil niet reageren zegt de blondine met een toontje van ‘zie je wel, het zijn arrogante criminelen’. Zo veel onwetendheid in één item wekt bij mij irritatie. En in plaats van dat mensen er op een rustige manier de juiste informatie krijgen, zorgt het dramatische toontje voor zo veel onterechte angst bij al die arme digibeten in Nederland. Het hele item kan je samenvatten met ‘pas op, op internet’, maar daar is een programma niet mee gevuld. Nodeloos angst zaaien is het. Maar dit is allemaal slechts milde irritatie. Eigenlijk had ik niet anders verwacht van het TROS programma dat een paar maanden geleden, met de zelfde geschokte, verontwaardigde toon meldde dat ‘melk slecht is voor mensen’. Melk. Laat het maar even bezinken. Een Australische wetenschapper (deze keer wel degelijk in de autoriteit uitstralende witte jas) komt even vertellen hoe vreselijk slecht melk is voor mensen, en wat een maffia de melkboeren zijn om dit vergif aan de bevolking te verstrekken. Want, zo gaat het argument, ‘er zijn veel mensen die allergisch zijn voor melk, dus dat betekent dat het slecht is voor iedereen.’ Nieuwsflits: er zijn ook mensen allergisch voor aardbeien, honging, sinaasappels, gluten, noten, pollen, wol, angora, water, Frans Bauer, huisstof, werk, zonlicht en nog zo'n 750.000 stoffen waar we dagelijks mee in aanraking komen. Dit is niet het enige argument van de prof: ‘Mensen zijn de enige diersoort die na de kindertijd nog melk drinken! Dus…’ Dat ‘dus’ mogen we zelf invullen. Hallo, prof: mensen zijn ook de enige diersoort die stampot boerenkool eten. Kan ik nu ook een dikke subsidie en een boekdeal krijgen om te bewijzen dat de boerenkool maffia ons aan de ‘groente houdt’ om hun dikke portemonnee te spekken? Als een uitgever contact met me op wil nemen moet ie maar even mailen, want mijn telefoonnummer zet ik niet online.
Jahaaa, alles is slecht voor ons. Eten, drinken, sex, slapen, sport, ademhalen, naar Frans Bauer luisteren, touwtje springen, roken, internetten, televisie kijken en nu dus ook melk drinken. En juist de mensen (ik gebruik deze term nu ruim) die dit soort Radar desinformatie als een spons opzuigen staan vooraan bij de apotheek om voor honderden euro’s opgelost niks te kopen van Vogel en VSM. Maar meer over homeopathie en hun debiele aanhangers in een volgende editie.

Anger week 2006: Carnaval

2006-02-27T12:01:00.000+01:00

Ik begrijp dronkenschap. Ik begrijp schreeuwen. Ik begrijp (tot op zekere hoogte en in uitzonderlijke gevallen) de behoefte aan hossen. Wat ik niet begrijp is de fucking noodzaak om in groepsverband op zondagochtend half vijf joelend, boerend, pissend en autospiegels slopend door mijn straat te waggelen. Wat is de big fucking idea? Ik snap dit soort kuddegedrag sowieso niet. Ooit was ik op station Amersfoort getuige van de structurele afbraak van een onschuldig NS treinstel door een groep naar bier, pis en schmink stinkende voetbaldebielen, die hun koppen uit de ramen staken en ieder rokdragend persoon verzoeken deden tot paren. Alleen mensen zijn kennelijk tot dit soort gedrag in staat. Er zijn mij geen probleemsavannes bekend, die geterroriseerd worden door een groep bad ass giraffen. Hoe vaak heb je op het journaal berichten gehoord over uit de hand gelopen Chimpansee feesten of rellen veroorzaakt door alcoholonbekwame otters? En de jaarlijkse trek van de Pinguïns ontaardt zelden in een gewelddadige slooppartij waarbij de schade aan ijsschotsen in de miljoenen loopt.
Carnaval. Ieder jaar kijk ik weer met opperste verbijstering toe hoe mannen zich in kostuums hijsen die niet kompleet blijken te zijn zonder kunsttieten. Vrouwen kleden zich meestal nog iets creatiever, maar het resultaat is uiteindelijk meestal iets met veren en te veel kleuren, waarvan je je afvraagt of het nu sletterig is of gewoon bezopen. Ook konijnenpakken en berenkostuums moeten kennelijk de boodschap overbrengen dat hier ‘feest’ is. En wat mij opvalt is dat niemand lacht. Als zombies lopen, waggelen of (afhankelijk van het uur) kruipen de feestgangers van kroeg naar kroeg, met dode, bloeddoorlopen ogen en een grimmas van ‘nu moet het dus leuk zijn!’ Wat de fuck. En schreeuwen. Vooral heel veel schreeuwen. Niet uit overtuiging of om iets aan een verre medefeester duidelijk te maken, maar omdat het deel van het brein dat de spraak aanstuurt door de hoeveelheden bier volslage onbestuurbaar is geworden, wat resulteert in ‘Ahueeeeg!!!!’ en af en toe ‘NEUKUUUUUUH!’ wanneer er iets met kunsttieten voorbij loopt.
Leuk hoor, carnaval. En het zijn deze mensen en hun ouders die de rest van het jaar roepen dat ze ‘last hebben’ van jongeren, buitenlanders, assielzoekers, daklozen, moslims en de buren. FUCK YOU.

Dit was de eerste aflevering van Anger Week 2006. Ik ben nog maar net begonnen,.

Woef!

2006-02-24T12:08:00.000+01:00

Als mijn vriendin en ik een dagje naar Amsterdam gaan, staat café Zeezicht altijd op het programma. Best. Apple-pie. Ever. Het is een vast rustpuntje tussen het onvermijdelijke winkelen en een bezoek aan het Stedelijk. Afgelopen donderdag hoorde daar nog een bezoekje aan De Nederlandse Bank bij. Mijn vriendin bleek nog ergens twee briefjes van vijftig gulden in een spaarpot te hebben, die al vijftien jaar geen daglicht hadden gezien. Dat is sowieso al een fundamenteel verschil tussen mijn vriendin en ik. De kans dat ik een dergelijk bedrag zou vergeten is ongeveer net zo groot als de kans dat ik dit jaar de oscar voor beste vrouwelijke bijrol in de wacht sleep. Ach, het zou al een eer zijn om genomineerd te worden. Maar ik dwaal af. Honderd gulden blijkt iets meer dan 45 euro te zijn. Lekker om ’s avonds wat te gaan eten, en om nu taart van te snoepen.
Terwijl we in Zeezicht zitten, en mijn vriendin naar buiten over het Multatuliplein staart, zie ik iets harigs voorbij schieten. Een klein hondje is op speurtocht. Ik praat tegen hem en heb meteen contact. Al snel is hij mijn beste vriend, vooral omdat ik hem kennelijk op precies de goede plekken weet te aaien. Af en toe schiet hij weg om aan vreemde voeten te snuffelen, maar hij houdt mij scherp in het oog, wat ik beloon met regelmatig gekroel achter zijn oren. Als de taart en de koffie op zijn sta ik op om naar het toilet te gaan. Ik hoor een woest ‘woef!’ dat verdacht veel lijkt op de strijdkreet ‘banzai!’, en voor ik weet wat er gebeurt hangt het hondje met blikkerende tanden in mijn broekspijp. Ik sta perplex en probeer hem uit te leggen dat ik toch net nog zijn vriend was. ‘Grrrr!’ is zijn antwoord, en hij trekt aan mijn broekspijp alsof het een pas gedode prooi is. Klanten kijken me aan alsof ík de dader ben, en deze behandeling kennelijk verdien. Ik wil aan de omstanders uitleggen dat ik toch echt de beste bedoelingen had, en enkel naar de WC wilde. ‘Doe es rustig,’ zegt een meisje van achter een Apple notebook tegen het hondje. Het is kennelijk zijn bazinnetje. Gehoorzaam laat hij los en springt op de bank naast haar. ‘Af en toe denkt ie dat ie een Doberman is,’ zegt ze. Ik knik begrijpend. Ik was dat zelf ook bijna gaan geloven.

Ding

2006-02-14T11:00:00.000+01:00

Het is eigenlijk te absurd voor woorden. Als we kijken naar bedrijven en overheid is een onmiskenbaar patroon te zien. De meest belangrijke posities worden bekleed door personen die zich maar met één ding van de andere helft van de bevolking onderscheid. U weet welk ding ik bedoel. Dat ding dat het verschil maakt tussen mannen en vrouwen. Een klein, onbeduidend ding dat kennelijk grote gevolgen heeft voor het vermogen om te besturen of te leiden. Het Y chromosoom. Want dat is het verschil tussen mannen en vrouwen. Een heel klein dingetje ergens in de cellen dat uiteindelijk in grote mate bepaalt of iemand in de politiek terechtkomt of niet. Tenminste dat is de conclusie die je zou kunnen trekken als je de gemeenteraden in Nederland ziet. In een ideale wereld is de volksvertegenwoordiging de afspiegeling van het volk. Een volk dat toch echt fifty fifty man en vrouw is. Volgens Iet Erdtsieck is het vooral in Kampen droevig gesteld. In haar boek ‘Ik weet nu hoe de hazen lopen’ vergelijkt ze deze stad Assen, Heerenveen en Hoogeveen. Vrouwen doen in Kampen veel minder aan politiek en zijn al helemaal niet evenredig vertegenwoordigd. Erdtsieck doorloopt in haar boek de geschiedenis van de Kamper gemeenteraad. Omdat het verhaal doorspekt is met anekdotes wordt het nergens saai. In tegendeel. De met interviews en onderzoek onderbouwde verhalen geven een levendig en regelmatig komisch (en pijnlijk) beeld van de lokale politiek in de Hanzestad. De rode draad is de deelname van vrouwen. En die deelname was (en is) zoals gezegd niet iets om trots op te zijn. Waar ligt dat nu aan? Christelijke tradities houden nog steeds de vrouw ‘klein’ Soms niet eens bewust, maar door een traditionele rolverdeling van zorg en werk, waarbij de dames uiteindelijk toch meestal achter het aanrecht belanden. Voor een deel is dat ook aan deze vrouwen ‘te wijten’. Te vaak hoor je nog dat een meisje ‘twijfelt of ze wil werken of voor de kinderen wil zorgen.’ Een keuze die voor mannen lang niet zo vanzelfsprekend is. Tradities laten zich kennelijk niet zo snel veranderen. Erdsieck stelt dat er drie dingen moeten veranderen om meer vrouwen deel te laten nemen aan de politiek. De partijen moeten op ‘vrouwenjacht’ om gekwalificeerde vrouwen te vinden. Vrouwenorganisaties moeten proberen vrouwen te bewegen om zich beschikbaar te stellen voor politiek werk. En er moet thuis iets veranderen. De zorgtaken moeten anders verdeeld worden. Volgens Erdtsieck zou een gemeenteraad met 30% vrouwen besluitvaardiger zijn met minder competitie. Nou weet deze recensent niet of dat een houdbare conclusie is. Besluitvaardiger? Met die kast vol kleren waarin niets zit om aan te trekken?

Inbreker

2006-02-14T10:08:00.000+01:00

‘De koelkast staat open,’ zegt mijn vriendin.
Op de grond, voor de koelkast, zit Joris, mijn zwart-witte kater onschuldig naast een stuk aangevreten kaas. En langzaam maar zeker begint me iets te dagen. Eén keer is toeval. Twee keer is verdacht, maar acht keer in een week is een complot. En inderdaad, als ik een uurtje later de keuken weer binnen kom, is Joris fanatiek bezig met een inbraakpoging. Hij kijkt niet eens op als ik binnen kom en gaat schaamteloos door tot de deur open gaat. Vóór hij kan beginnen aan het laatste ons ham, grijp ik hem bij zijn nekvel en zet hem op de gang, waar hij verontwaardigd begint te mauwen. Ik moet een list verzinnen. Tot die tijd kan de krat met oud glas verdere roofovervallen voorkomen.
‘Koop een kinderslot,’ stelt mijn vriendin voor.
Maar zoiets blijkt niet te bestaan. In elk geval niet zonder de noodzaak om in de koelkast te boren. Maar dan hoor ik in mijn achterhoofd de herkenningsmuziek van McGuiver. Ik zie het voor me: een onfeilbaar systeem. Snel haal ik bij de winkel twee handdoekhaakjes. Deze plak ik aan de zijkant van de koelkast en op de deur. Ertussen span ik een elastiek. Het zit stevig. Al snel komt Joris kijken wat ik allemaal uitspook. Hij kijkt me met een scheef koppie aan en begint vervolgens weer aan de koelkastdeur te trekken. Er komt geen beweging in. Succes! Ik feliciteer mezelf met deze uitvinding en Joris moedig ik aan om het vooral te blijven proberen. Maar het lukt niet en de test is honderd procent geslaagd. De rust is weergekeerd.
‘De koelkast staat open,’ zegt mijn vriendin.
Ik ren naar de keuken. Joris zit weer aan de kaas te knagen alsof het zijn recht is.
‘Ben je vergeten het elastiek er op te doen?’ vraagt ze beschuldigend.
Ik hoor geritsel en zie Lucie, mijn lapjespoes en zus van Joris, door de gang racen met het elastiek. Het gebroken elastiek. Hm. Misschien toch een fout in het onfeilbare systeem: het elastiek zal wel te oud zijn. Uit de la haal ik een ander. Onmiddellijk laat Lucie haar ‘prooi’ liggen. Ik bevestig het nieuwe stiekje. Lucie bedenkt zich geen moment en slaat er haar klauw in. Ze trekt er fanatiek aan, alsof niets in deze wereld belangrijker is. Het rubber knapt en Lucie rent weg. Joris, die alles van een afstandje gadesloeg, stapt naar voren en trekt de koelkastdeur open. Het is duidelijk. Ik heb de zaak onderschat. In mijn ontwerp ging ik uit van een eenzame misdadiger. Maar ik heb te maken met een criminele organisatie. Zucht. Terug naar de tekentafel.

Beledigd

2006-02-07T14:52:00.000+01:00

'Meneer, ik wil even met u praten. Ik ben boos op u.'
'Waarom?'
'Uw buurman heeft een mij drie maanden geleden uitgescholden.'
'Wat erg.'
'Ja. Hij zei dat ik een "eikel" was. Ik ben heel erg beledigd.'
'Dat is heel naar. Maar waarom bent u boos op mij?'
'Nou, het is schandalig! Ik heb nachten niet geslapen! U moet hem straffen. Ik verwacht dat u hem een flinke klap geeft. Of misschien kunt u zijn banden lek steken.'
'Maar wat heb ik hier mee te maken?'
'Kom nou, meneer, u woont naast hem. In dezelfde straat. Ik heb u zelfs wel eens met hem zien praten. Straf hem! Al mijn vrienden zijn het met me eens. Ze staan hier op de hoek en als u hem niet straft dan gooien we uw ruiten in.'
'Maar ho es even… Dat mijn buurman u "eikel" noemt is niet aardig. Maar dat moet hij weten. Als u daar niet blij mee bent dan gaat u toch naar de politie?'
'U vindt mij ook een eikel, he? Zie je wel! Alle buren houden elkaar de hand boven het hoofd! Jongens! Kom maar met die stenen!'
'Maar wacht eens, waarom zei mijn buurman eigenlijk 'eikel' tegen u?'
'Mijn vriend had zijn vrouw geslagen. Ik moest daar wel om lachen.'
'Oh.'
'Gooien maar, jongens!'

Het Valentijnsdag dilemma

2006-01-20T16:31:00.000+01:00

De eindredactrice van de krant waar ik voor werk wilde de nu volgende column censureren. Met enige overtuingskracht heb ik hem er toch nog in gekregen. Vraag aan de lezer: waarom denk je dat deze column niet zou kunnen? Had ze gelijk?

Poëzie

We hebben het weer achter de rug: de familieruzie tijdens het kerstdiner is weer bijgelegd, de eerste goede voornemens zijn alweer gebroken en langzaam maar zeker is er weer wat geld voor de gewone boodschappen. Eind januari. Einde feestdagen. Hartjes. Hartjes? Oh nee. Nee, alsjeblieft niet… NEEEE! Valentijnsdag is een beetje het vervelende familielid van de feestdagen. Hij wijst de vrijgezellen op hun eenzaamheid en stelletjes dwingt hij tot geforceerde romantiek met veel te veel roze. Okee, die analogie gaat niet helemaal op, maar het mag duidelijk zijn dat deze bastaardfeestdag wat mij betreft als eerste tegen de muur mag als de revolutie komt. Neem me niet kwalijk, ik zal me proberen in te houden. Laat ik me voor deze boekenbabbel maar met literatuur bezig houden. Of liever nog: poëzie. Want morgen (donderdag 26 januari) is het de landelijke dag van het gedicht. En daar wil ik samen met u iets mee doen. Vandaag start Dé Krant met een gedichtenwedstrijd. Hierbij heb ik slechts één zeer belangrijke spelregel: het gedicht mag níet over de liefde gaan. Geen verloren liefdes, onbeantwoorde liefdes, liefdesverdriet, of liefdesdaad. Nu vraagt u zich misschien af waarom ik deze primaire, zeer belangrijke emotie uit wil sluiten. Nee, ik ben niet gefrustreerd. Ja ik ben zeer gelukkig in de liefde. Wat ik graag wil zien is de verwondering over het alledaagse. De kleine en grote dingen die we zo makkelijk over het hoofd zien maar waar we best af en toe bij stil mogen staan. De vorm van het gedicht is wat mij betreft helemaal vrij: van haiku tot sonnet en van vrij vers tot AABB Sinterklaasrijm. Het beste gedicht wordt beloond met de eeuwige roem en een aardige attentie. Stuur uw gedicht vóór 14 februari (ja dat is toeval) per mail naar harry@dekrant.nu. Veel succes.

De 5.1 blues

2006-01-13T10:53:00.000+01:00

Hij was goedkoop en ook niet duur dus schafte ik hem aan
Ruimte had ik er niet voor, waar moest dat ding dan staan?
Maar iets van vijfendertig euro, dan past ie vast nog net
Dus ik loop het Kruidvat uit met een echte home cinema set

Thuis aangekomen pak ik snel het hele zaakje uit
Een speler en zes speakers voor een optimaal geluid
Mijn katten kijken vol interesse, ik jaag ze weg met ‘vort’
Ik kom er langzaam achter: de snoeren zijn te kort.

Naar Handyman voor kabels en een brandnieuw stekkerblok
En pluggen voor de speakers, samen twintig euro. Fuck
Thuis hebben mijn twee katten het uitpakken voltooid
En snorrend alle snoeren vrolijk door elkaar gegooid.

De kabels achter mijn tv zijn hopeloos verknoopt
Geen idee waar deze draad in Godsnaam naar toe loopt
Ik boor boven de bank en hang de achterspeakers op
De plinten heb ik weg gehaald, dan zijn de snoeren goed verstopt

Dan is daar eindelijk het moment waarom het dan toch gaat
Als ik de eerste DVD in de speler laadt
De film begint en ik geniet van Dolby 5.1
Maar na een paar minuten verandert mijn maag in steen

De eerste film die ik bekijk (die horrorfilm The Thing)
Lijkt wel op een diashow door al die hapering
Film na film duw ik naar binnen, zonder resultaat
Ook het reinigen van de laser heeft echt niets gebaat

Ik bel de dag erna met tranen in mijn stem
De servicedesk van het Kruidvat, waar ik ‘de volgende wachtende ben’
Na drie kwartier krijg ik contact en doe ik mijn verhaal
‘Haperen? Ja, dat klopt, dat doen ze allemaal’

Verbijsterd ga ik naar de winkel en eis mijn Euri terug
Ik krijg het voor ik uitgesproken ben, dat is verdacht vlug
‘Toen ik dat ding hier kocht, Wist u van het mankement?’
‘Ja, dat was al een week of twee bij ieder hier bekend’

Ik zit nu thuis met nieuwe snoeren en wat gaten in de muur
Maar geen home cinema, dat bleek dus toch te duur
Nu zit ik met een leeg gevoel in mijn 5.1 loze kamer
Maar ik zag een aanbieding in de krant bij de Marskramer…

Comedy groep

2006-01-13T09:55:00.000+01:00

Een hele korte update. Ik kwam dit trio komieken per toeval tegen op het web. Doe jezelf een lol en bekijk in elk geval deze video. Dit is echt hilarisch.

Afvalrace

2006-01-09T09:37:00.000+01:00

Wat een wreed universum. Het einde van het jaar bestaat uit toastjes, drank, diners en heel veel hapjes. We waggelen van de kerstkalkoen naar de bergen appelflappen en oliebollen, onderwijl angstvallig iedere spiegel en weegschaal vermijdend. Op 1 januari betalen we de prijs voor dit bacchanaal. Dan kunnen we onze ogen niet meer sluiten voor een broekriem die opeens een gaatje minder dicht kan. De buik inhouden heeft geen zin meer. En van de ene op de andere dag wordt van ons verwacht dat we 'ons leven beteren'. Stoppen met roken. Stoppen met drinken. Gezonder leven. Afvallen. En ieder jaar trekt er weer een stoet dieetgoeroes aan ons voorbij. Atkins is nog niet aan een hartvervetting overleden, of er staat een nieuwe wijsgeer op met hét antwoord voor een slanke lijn. De populaire (en ironisch genoeg zwaarlijvige) dr. Philip McGraw, bekend als 'Doctor Phill' van televisie, meent ook al raad te weten. Eerst was er al het 'Voel je goed in je lijf' boek. Nu komt de man die altijd gelijk heeft met het 'Voel je goed in je lijf kookboek'. Recepten voor het hele jaar door, om gezond te worden en te blijven, worden afgewisseld met uitleg over, inderdaad, gezond worden en blijven. Het is niet veel nieuws wat dr Phill te bieden heeft. Gezond leven betekent voldoende bewegen en niet iedere dag naar de Mac. Tja, daar hebben we geen boek voor nodig. Wat wel prettig is, is dat een boek als dit het gevoel geeft dat je er niet alleen voor staat. Phill neemt je bij de hand en praat net zo lang op je in tot je inderdaad gaat geloven dat die slablaadjes net zo lekker zijn als een chocoladegebakje. En hoewel de tips al honderd keer eerder zijn gegeven, blijft de boodschap van de doctor een goede. De recepten zien er inderdaad eenvoudig en haalbaar uit. Misschien dat ik er zelf dan ook maar weer aan moet geloven: de keuken in met dit kookboek, in de hoop dat er geen broccolisoep in staat. En dan naar buiten: joggen in de winterkou. Zucht. Wat doen we onszelf aan. Misschien moet ik me gewoon voornemen dit jaar nog vijf kilo aan te komen. Dan kan het alleen maar meevallen.

Het voel je goed in je lijf kookboek
dr. Phillip McGraw
Paperback, 202 Pagina's
Uitgeverij het Spectrum
ISBN: 9027422575

Een kerstvertelling

2005-12-21T14:09:00.000+01:00

Daar is ze weer. Ze heeft die schichtige blik in haar ogen. Alsof ze op groot wild jaagt en bloed geroken heeft. Net nu ik weer dicht ben. En Hij schijnt niet in staat haar te stoppen. Ik had gedacht dat het even wat minder erg zou zijn, met de boom naast me. Maar niet alleen zitten mijn kussens vol met naalden, het schijnt de twee monsters ook nog te inspireren om me nog verder toe te takelen. Ze kijkt nog steeds naar me. Met die scheve kop, gele ogen en half open bek. Maar het zijn niet de tanden die me angst aanjagen. Ze kijkt naar rechts en is opeens gefascineerd door de schittering van de kerstbal. Als ik kon zou ik opgelucht adem halen. Als een vuurpijl schiet ze op de tak af en tikt snel en venijnig tegen de blauwe bol.
“Foei! Lucie!” roept Hij.
Maar ze trekt zich er niets van aan. Ze kijkt niet eens naar Hem. Nog een tik. Naalden vallen weer op me. Hij staat op. Ze duikt weg, tussen mij en de boom in. Daar kan hij niet bij en dat weet ze. En… Au! Oh nee! Au! Stop!
“Lucie! Niet doen!”
Ik rafel. Oh nee! Ik rafel! Mijn voorkant had Hij net dichtgenaaid en het bloeden van mijn vulling was gestelpt. Nu neemt ze mijn achterkant te grazen. De nagels prikken en schrapen en trekken. Ik voel dat ik een klein beetje uitscheur. Een wit plukje komt naar buiten. Ik bloed! Weg, eng beest! Ga Weg!
Hij staat op en komt naar ons toe. Ik voel dat ze stopt met krabben, maar haar nagels zitten nog in mij. Ze lijkt te overwegen wat ze gaat doen. Als ik zou kunnen zou ik mijn adem inhouden. Hij is nu vlakbij en heeft een opgerolde krant in zijn handen. Hij slaat op mijn leuning. Au! Moest dat? Ik heb toch niets gedaan? Oh, hij wil haar opjagen. Ze wil inderdaad weg maar zit nog vast met haar nagel. Oh help ik scheur weer. Ze trekt en eindelijk is ze los. Ze rent een paar stappen om aan de andere kant van de boom, net buiten bereik, te blijven zitten. Hij slaat vruchteloos naar haar, met als enige gevolg dat er nog meer naalden op me vallen. Ik wou dat ik ze uit kon spugen of af kon schudden. Maar ik zal weer moeten wachten tot Hij eindelijk de stofzuiger weer eens wil gebruiken. Dat is sowieso weer eens tijd. Al die haren maken me oud en vies en… Oh Au! Ze klimt over me heen… Oh nee, het is die andere. De zwart-witte. Die is minder erg. Meestal slaapt hij alleen op me. Soms is hij net zo gevaarlijk als zij maar nu draait hij zich meteen om en gaat liggen. Hmmm. Lekker warm. Ik voel dat zijn ademhaling rustiger wordt. Ik wou dat ik zo snel in slaap kon vallen. En zij is nu de kamer uit. Hij heeft haar naar boven gejaagd. Ik hoop dat ze het bed met rust laat. Maar dat is mijn zorg niet. Eindelijk rust.

Werkplezier

2005-12-13T09:38:00.000+01:00

Kent u dat? U heeft twee bazen die allebei tegenstrijdige instructies aan u geven? Bent u wel eens bestraft voor het succes van een project? Wel eens ontslagen omdat de winst steeg? Doorspekt uw baas zijn zinnen met steenkolen Engels en gebruikt hij te pas te onpas het woord synergie? Valt het u ook op dat het management kennelijk geen idee heeft waar het mee bezig is? Welkom in de wereld van Dilbert. Of, zoals ik het noem, de werkelijkheid. Er bestaat namelijk een groot misverstand dat cartoonist Scott Adams met zijn strip Dilbert het bedrijfsleven op de hak neemt. Niets van waar. Het is een keiharde getekende documentaire van onkunde die iedereen in loondienst helaas herkent. Inmiddels ben ik 32 en heb ik aardig wat baantjes gehad om mijn schrijverij te subsidiëren. Van telemarketeer tot communicatie trainer bij een groot telecombedrijf. Ik heb met verbijstering bedrijfsstrategieën gelezen waar niets zinnigs in stond. Ik heb trainingen moeten volgen die duizenden euro’s kostten, waarvan alleen de broodjes de moeite waard waren. Ik heb te maken gehad met leidinggevenden die dachten dat het heel hard roepen van ‘harder werken!!!’ inderdaad mensen motiveert. Ik heb gezien hoe goede ideeën door de marketing afdeling in helse mislukkingen zijn veranderd. Ik heb de Vergadering Der Doem meegemaakt waarin uren lang niets werd besloten en tijdens de rondvraag alle voorgaande punten nog eens zonder enige vorm van beslissing naar voren werden gebracht door die ene dame die zo graag vergadert omdat ze het zo gezellig vindt. Ik heb het over jou Marjan! En geef me [lelijk woord] mijn nietmachine en mijn pen terug die je drie jaar geleden leende en die ik nooit meer terug heb gezien. Het maakt me niet uit dat je naar Maastricht bent verhuisd, die pen was mijn vriend! Gelukkig ben ik niet bitter.
Voor iedereen die dit herkent is de Dilbert Omnibus een must. In deze bundel zijn drie boeken van Scott Adams gebundeld. Dit zijn ‘De Toekomst volgens Dilbert’, ‘Geluk op het Werk’ en ‘Dogbert Management Handboek’. Deze bestaan niet alleen uit cartoons. Adams ondersteunt zijn visie op het moderne leven met eerder gepubliceerde strips, maar het overgrote deel is ‘gewone’ tekst. Hilarische tekst, overigens, die bij voorkeur in de baas zijn tijd moet worden gelezen voor het beste effect.

Dilbert Omnibus
Scott Adams
Lannoo Spectrum
ISBN-90 774 4509 9

Beperking

2005-12-02T10:46:00.000+01:00

Ik moet naar een dagbestedingcentrum voor ‘mensen met een beperking’ voor een foto opdracht. De een of andere liefdadige instelling gaat een cheque uitreiken voor de aanschaf van materiaal. De uitreiking is om tien uur en het is vijf voor tien. Met ijzeren zelfbeheersing scheur ik met mijn Ford Escort door de straten van Kampen. Ik rijd twee keer verkeerd maar met een wonderbaarlijke sliding over een zanderig straatje weet ik op tijd de parkeerplaats van het opvangcentrum te bereiken. Ik stap uit en in lichte paniek zoek ik naar de ingang. Aan de andere kant van het gebouw, ver van waar ik nu ben, staat een groot naambord. Misschien dat ik daar naar binnen kan. Ik loop het paadje in en kom bij een hek dat haast niet open gaat. Ik moet tegelijk knijpen in de handgreep en draaien. Het is overduidelijk een kindersluiting. Het hek gaat open en ik loop verder. Weer een hekje. Weer een kindersluiting. Het is koud, dus het begint zeer te doen om de knijp-draai beweging te herhalen. En ik begin me te ergeren aan deze overdadige beveiliging. Weer een paar meter verder sta ik opnieuw voor een hekje, met opnieuw een kindersluiting. In mijn zenuwen (het is inmiddels tien uur geweest) lukt het me bijna niet meer om het kreng open te krijgen. Wie zet er [lelijk woord] nou zo veel van die obstakels in de weg naar de hoofdingang? Nog een paar meter. Nog een hekje, nog een knijp-draaisluiting. Dan nog een hek en daar sta ik dan, onder het grote naambord, voor de grote glazen schuifdeuren, waarachter een groepje mensen ‘die niet helemaal goed zijn’ een komisch grote cheque overhandigd krijgen. Ik klop op het glas. Twaalf gehandicapten en diverse begeleiders kijken me verbijsterd aan. Een verpleegster laat me binnen.
‘Wat doet u hier?’ vraagt ze.
‘Ik ben van de krant, ik kom een foto maken.’
‘Waarom komt u dan niet via de hoofdingang?’
‘Is dit niet de hoofdingang?’
‘Nee, er is nog nooit iemand via deze deur binnen gekomen. De hoofdingang is vlak naast de parkeerplaats.’
‘Die heb ik helemaal niet gezien,’ zeg ik met een kleur.
‘Maar wacht even, bent u langs al die hekken gekomen?’ zegt de verpleegkundige.
‘Ja, ik vond dat al zo lastig,’ zeg ik, terwijl de ‘mensen met een beperking’ me, soms kwijlend, geïntrigeerd gadeslaan. Een van hen zwaait enthousiast naar me.
De andere notabelen kijken me met grote ogen aan, zich afvragend of ik me niet bij ‘de rest’ moet voegen en een ander de foto moet laten maken. Zo snel ik kan schiet ik wat plaatjes en maak dat ik weg kom. De verpleegkundige helpt me naar de hoofdingang. Deze keer geen hekjes, en als ik buiten kom sta ik meteen naast mijn auto.
‘U moet nu rechtdoor,’ roept de verpleegkundige me nog na. Ik geef gas en vlucht weg.

Aaaarrgh!

2005-11-21T15:52:00.000+01:00

In een van de kranten waar ik voor schrijf heb ik een boekenrubriek, de 'Boekenbabbel'. Vanaf nu zet ik deze column ook iedere week op mijn site. Voor de volledigheid: het stukje 'Gordon Bleu' was daar ook uit afkomstig.

Ik vind het best gezellig hoor, kerst. Tot groot afgrijzen van mijn vriendin kan ik niet wachten tot ik weer een kerstboom in huis kan halen. Een echte, want als ik geen dennennaalden in mijn sokken heb is het geen kerst. Naalden die letterlijk overal gaan zitten, en die je in juli nog tegenkomt in allerlei hoekjes van het huis. Ik vind het ook heerlijk om op eerste kerstdag zo’n vreselijke kerstcd aan te zetten. Zo eentje die je voor twee euro bij een voordeeldrogist haalt, waarop net te snelle versies staan van ‘White Christmas’ en ‘Santaclause is Coming to town’.
Waar ik minder goed tegen kan (en dit is een eufemisme) is de periode vóór kerst en Sinterklaas. Op het moment dat ik de eerste pepernoten in het schap van de supermarkt zie beginnen mijn slapen te bonzen en krijg ik een samentrekkend gevoel in mijn hart. Surprisesstress. Pietenpaniek. Kerstkramp.Ik kan er leuke namen voor verzinnen maar het is misschien beter samen te vatten met één woord: ‘Aaaarrgh!’.
Het is een vergelijkbaar ‘Aaaarrgh!’ wat ik voel vlak voor de vakantie, als ik mijn koffers in moet pakken en niet zeker weet of ik voldoende muggenspul heb gekocht en of ik aan twee truien wel genoeg heb in Spanje. Mijn vriendin krijgt het bizar genoeg voor elkaar om een week van te voren een kleine koffer uiterst efficiënt in te pakken, maar ik sta ’s nachts voor vertrek nog de laatste onderbroeken in mijn enorme rugzak te stampen.
Zo zijn voor mij de maanden november en december, maar dan erger. Wat voor cadeaus moet ik kopen? Voor wie? Gedichten: in AABB, ABAB of toch creatief ABBA. Wat rijmt er in vredesnaam op ‘schemerlamp’? Heb ik voldoende eten in huis voor het kerstdiner? Ja, het is pas november, maar je moet dit soort dingen goed van te voren plannen, zegt kok Gordon Ramsay. Waar is de kerstverlichting? Doen alle lampjes het nog? En als ik ze uit de knoop heb gehaald, doen ze het dan ook? Moet ik voor kerst ook cadeaus kopen? Wie komen er op bezoek? Op welke dag gaan we naar de schoonouders? En waarom rolt mijn kat door de net ontwarde streng kerstlampjes? ‘Aaaarrgh!’
Ik blijk niet de enige te zijn die in mezelf pratend, met een neurotische zenuwtic, door de winkelstraten dwaal, terwijl ik uitroep ‘Schemerlamp! Schemerlamp! Wat rijmt er [lelijk woord] op Schemerlamp!’ Nou ja, misschien dat nou weer niet, maar wat ik bedoel is dat ‘Feestdagen overleven voor Dummies’ in elk geval niet alleen voor mij persoonlijk is geschreven. Het kleine boekje (het is een mini uitgave) zit volgens de vriendelijke voorkant ‘boordevol slimme tips en trucs’. Zo adviseert Dummies om door middel van meditatie het hoofd koel te houden, en staan er een aantal ‘makkelijke’ kerstrecepten in. (O, geweldig, weer iets met broccoli, denk ik nu panisch.). Ook wordt de oorsprong van kerst uit de doeken gedaan en staan er tips in om na de kerst af te vallen. Ach, misschien helpt het. Als één van de tips mij dit jaar één ‘Aaaarrgh!’ weet te besparen is kerstmis in elk geval voor mij en mijn vriendin een stukje vrediger.

Geek heaven

2005-11-16T22:16:00.000+01:00

Ik ben een geek. Ik ben er trots op. Sinds mijn 11e zit ik met computers aan te klooien en tot op de dag van vandaag (ik ben inmiddels bijna 33) heeft er altijd een of meerdere spelcomputers in mijn huiskamer gestaan. Ik heb dan ook al heel wat over games geschreven. Binnenkort ga ik voor Wegener een gamespagina opzetten, en dat opent voor mij als geek weer hele nieuwe deuren. Zo werd ik onverwacht uitgenodigd in 'het appartement van Joanna Dark' om met andere leden van de pers kennis te maken met de nieuwe Xbox360 van Microsoft. Een verslag in woord en beeld.

Op de uitnodiging staat 16:00. Natuurlijk ben ik veel te vroeg. Ik dwaal nog wat door Amsterdam, maar om half vier kan ik me niet meer beheersen en begeef ik me naar het geheime adres. Er wordt open gedaan door een medewerker van Microsoft die even zijn wenkbrauwen optrekt vanwege mijn vroege aanwezigheid. Maar ik wordt binnen gelaten, krijg koffie en wordt rondgeleid door het appartement. Deze is zogenaamd van cyberbabe en geheim agente Joanna Dark, de ster van het videospel Perfect Dark Zero. Overal in het appartement zijn sporen van de babe te bekennen, maar de roodharige schoonheid is er zelf uiteraard niet.

Ik word meegenomen naar De Slaapkamer en mag op haar bed plaatsnemen. Ik merk dat ik op iets hards zit, en nee het is niet wat je denkt. Haal je gedachten uit de goot, ik probeer een verhaal te vertellen.

Maar daar ben ik niet voor gekomen. De Microsoftman toont mij Project Gotham Racing 3. Het racespel ziet er inderdaad subliem uit. Razendsnel scheurt de Ferrari door New York bij nacht. Dan is het moment daar. Ik krijg de controler in handen en speel op de xbox360. Na een minuut is het voorbij want ik moet mee naar de huiskamer, waar de officiele presentatie begint. Een beestachtig mooie Samsung HD tv en 5.1 surround maken de ervaring compleet. Dit is een onwaarschijnlijk krachtige machine, en dat laat Microsoft graag zien.

Na een demo van Kameo, elements of Power, waar me de bek van open valt, volgt tot mijn grote schaamte toch nog een echt 'Harry' moment. Als gasten zijn we getrakteerd op Joanna Dark cola. In mijn opwinding schiet een scheut de verkeerde kant op (mijn neus) en ik merk dat de tranen over mijn wangen stromen. Ik weet op dat moment niet wat ik genanter vind: dat die Microsoft PR lui denken dat ik tot tranen geroerd ben, of dat ze doorhebben dat ik niet fatsoenlijk met een blikje frisdrank om kan gaan. Ik probeer de schade te beperken door kritische vragen te stellen, waarmee ik bijna mijn gastheer beledig. Hoe ik er bij kom dat 399,- duur is. Dat is ie toch wel waard?
Gelukkig lijkt deze verontwaardiging bij de act te horen. Al snel gaat dan eindelijk Perfect Dark in de machine en mag ik de shooter uitproberen. Aan de ene kant ben ik onder de indruk, aan de andere kant heb ik minder het next gen gevoel als ik kreeg van de duizend trollen die in Kameo ten strijden trokken, ondersteund door reusachtige tank-monsters.

Aan het eind van de meeting krijg ik een persmap mee, en wordt mij beloofd dat ik binnenkort een leenexemplaar mag gebruiken voor de gamespagina die ik voor Wegener ga maken. Life is good. Spelletjes spelen en er voor betaald krijgen. Ik ben dan wel een geek, maar wel een hele goeie.

Gordon bleu

2005-11-15T18:00:00.000+01:00

Wie tv programma’s als Gedonder in de Keuken en Hell’s Kitchen ziet zou bijna vergeten dat Gordon Ramsay een geweldige kok is. Op tv gaat hij regelmatig beestachtig te keer tegen pupillen die zijn torenhoge perfectionisme niet evenaren ‘Het enige wat ik uit jouw [lelijk woord] mond wil horen is “ja chef”’ roept hij regelmatig.
Maar zijn kookkunst staat nu juist centraal in het kookboek Gordon Ramsay Maakt Het Makkelijk. Op een bijgeleverde DVD doet Ramsay zelfs een aantal recepten voor. Het kan niet mislukken, zou je denken.
Nu kook ik zelf nogal graag, en wat is nou een betere manier om een kookboek te recenseren dan door er enkele recepten uit te bereiden? Het menu bestond zondag dan ook uit twee gerechten van Ramsay: Broccoli soep met geitenkaas, met als toetje chocolade soufflé. Ik begon zaterdag onvervaard met het samenstellen van een boodschappenlijstje aan de hand van het recept. Broccoli, groentebouillon, amandelschaafsel en geitenkaas voor de soep. Chocola, eieren, suiker en bloem voor de soufflé. Tot zo ver geen probleem. Zondagmiddag schuif ik de DVD in de speler om te zien hoe ik broccoli soep moet bereiden. Tot mijn grote schrik blijkt Ramsay zich tijdens de opnamen te hebben bedacht. ‘Wie gebruikt er nou groentebouillon?’ zegt hij tergend in de camera. En hebben we de walnoten paraat? Nee dus. Okay, ik besluit maar te improviseren en de recepten uit het boek en van de DVD zo goed en zo kwaad als het kan te combineren. Zweet parelt op mijn voorhoofd als ik de stappen probeer te volgen en tegelijk de soufflé voorbereid, zodat ook die op tijd klaar is. Mijn vriendin loopt nietsvermoedend de keuken binnen en vraagt zich hardop af of ik het wel goed doe met zo veel water in de pan. Ik zet haar aan het werk door haar amandelschaafsel te laten roosteren. Ze begint te sputteren dat ík toch bijzonder zou koken. ‘Het enige wat ik [lelijk woord] van jou wil horen is “ja chef!”’ bulder ik. Op dat moment blijkt dat ik vergeten ben extra zeezout in de pan te gooien en sta ik met de andere hand chocolade au bain marie te smelten. Dan is eindelijk het moment dat ik op kan dienen. De soep is werkelijk heerlijk. Dan komt het toetje. ‘Stort de soufflés op een bord,’ schrijft Ramsay. Maar als ik dat doe blijkt er iets niet helemaal goed te zijn gegaan. In plaats van een prachtig gepresenteerd gebakje lijkt het of de hond van de buren zich er mee heeft bemoeid. De tweede soufflé serveer ik dan maar in het schaaltje. Protesten van mijn vriendin ‘dat het plaatje anders was’ smoor ik met een niets aan duidelijkheid over te laten blik in de kiem. Maar eerlijk is eerlijk: het smaakt allemaal prima.

Internet komt uit een telefoondraadje

2005-11-11T14:51:00.000+01:00

Ik bel al enige tijd met Tele2 mobiel. Ik ben er een jaar geleden ingestonken toen ze me ‘s avonds en in het weekend gratis lieten bellen. Heel leuk, maar als er nou een moment op de dag is dat ik niet mobiel wil bellen is dat ’s avonds. En breek me de bek niet open over het weekend. Ik wil niet eens gebeld worden. Maar goed ik zit er voor een jaar aan vast. En tot mijn grote verrassing ondersteunt tele2 nu ook GPRS, dat wil zeggen een traag soort mobiel internet. Als ware geek heb ik dat uiteraard meteen geactiveerd. Want wie wil er nou niet e-mailen met een toetsenbord dat alleen uit cijfers bestaat, op een scherm dat zo klein is dat het zelfs het woord ‘bellen’ al moet afbreken.
Maar goed, als ik wil e-mailen, moet ik de SMTP server weten van tele2. (Voor de niet-ingewijden: neem nou maar gewoon van me aan dat ik dat nodig had). Vol goede moed bel ik daarom met Tele2 Mobiel Klantenservice. Een jongeman neemt op.
‘Hallo, ik wilde even jullie SMTP server weten om te kunnen mailen.’
‘Ik zou niet weten welke u daarvoor moet hebben.’
‘Oh. Kun je het niet even navragen?’
‘Nee.’
‘Pardon?’
‘Nee. Dat ga ik niet navragen. Niemand hier weet dat.’
Ik moet even slikken. Alles had ik verwacht behalve dit antwoord.
‘Joh, vraag nou gewoon even aan je supervisor. Ik heb ook helpdeskwerk gedaan en er is vast iemand in de buurt die dat weet.’
‘Nee hoor. Niemand weet dat hier. U denkt zeker dat u de eerste bent die mij belt met die vraag?’
‘Okay,’ zeg ik, me inhoudend. ‘Luister. Ik heb zelf ook helpdesk werk gedaan. Ik ben systeembeheerder geweest en ik ben sinds 1996 online. Geloof me. Iemand in jullie organisatie weet welke SMTP server jullie gebruiken.’
‘Meneer, u heeft niet bij Tele2 gewerkt. Niemand hier weet dat, en ik ga het ook niet navragen.’
Verbouwereerd hang ik op. Maar ik besluit het later op de dag nog eens te proberen, en verdraaid, ik krijg een ander aan de lijn, deze keer een meisje.
‘Ik zou graag de SMTP server willen weten.’
‘Wat is dat?’ zegt ze schuchter. Ik slik een cynische opmerking in en leg haar geduldig uit dat ik dat nodig heb om te kunnen e-mailen.
‘Nou, dat moet ik even navragen.’ Yes! denk ik.
Het is even stil. Dan komt ze weer aan de lijn.
‘Ik heb het nagevraagd, en niemand weet dat hier.’
‘Pardon?’
‘Niemand hier weet wat een SMTP server is of welke u moet gebruiken.’
Ik protesteer en breng het argument in stelling dat er toch echt ergens iemand met die kennis rondloopt, en ik overweeg te vragen of die persoon zich misschien bewust verstopt als ik bel.
‘Nee, meneer. Niemand hier weet dat.’
‘Joh, luister, volgens mij begrijp je niet…’
‘Nee meneer, u begrijpt mij niet.’
‘Jawel ik…’
‘Nee u begrijpt er helemaal niets van,’ gaat ze onverstoorbaar door, ‘internet komt uit een telefoondraadje. Dat heeft niets met e-mail of mobiele telefoons te maken.’
Een moment beraad ik me op de volgende zet. Het voelt alsof ik met een autist schaak die de regels van het spel naar eigen inzicht aanpast.
‘Kunt u mij doorverbinden met uw internet helpdesk?’ (Want tele2 biedt ook ADSL aan)
‘Nee.’
‘Maar…’
‘Nee, dat kan ik niet.’
Maar uiteindelijk wil ze me wel het telefoonnummer geven, dat stomtoevallig hetzelfde nummer is als van de klantenservice. Eenmaal door het sprekende menu heen kom ik eindelijk bij de internet helpdesk. Ik leg zo rustig als ik kan uit dat ik de SMTP server wil weten.
‘Dat is smtp.tele2.nl meneer,’ zegt een vriendelijke jongeman.

Sorry sorry sorry

2005-11-02T23:13:00.000+01:00

Tja, zo gaat dat met voornemens. Mijn columns hebben een flinke tijd op hun gat gelegen. En daar gaat verandering in komen, dat beloof ik. Ik word nog steeds met enige regelmaat geirriteerd aangekeken waarop de onvermijdelijke vraag komt: 'wanneer schrijf je weer eens wat?' Nou, ik schrijf op dit moment meer dan me lief is. Krant, tijdschriften en alweer een boek. Mijn tweede roman (ik bid tot de boekengoden dat deze beter is dan de vorige) is als alles goed gaat op 30 november voltooid. Ik doe namelijk weer mee met Nanowrimo. In 30 dagen een roman van 50.000 woorden. Daar gaat de komende maand in elk geval veel tijd in zitten.

Wel beloof ik de volgende updates:

Rond Sinterklaas: column over een autistische sint.
Kerst: Een kerstverhaal in twee delen.

Alles wat er nog meer komt is bonus.

Kruidenboter blues

2005-07-04T20:09:00.000+02:00

Bij het opruimen van mijn harde schijf kwam ik de volgende brief tegen, die ik ook daadwerkelijk heb verstuurd.

Duyvis Consumentenservice
Antwoordnummer 3375
3430 WC Nieuwegein

Betreft: Zakje Duyvis Knoflook Kruidenboter, gekocht op 11 juli ’03 bij Albert Heyn, Kampen (bijgevoegd)

Kampen, 12 juli 2003

Beste Duyvis mensen,

Met het schrijven van deze brief ben ik een stap dichter bij de afgrond gekomen: nog even en ik stuur ingezonden brieven naar de krant over het gebrek aan moraal bij Die Jeugd Van Tegenwoordig.

De reden dat ik namelijk schrijf is een zakje ‘Mix Voor Kruidenboter’. Ik weet het, ik steek nu tijd in een zakje mix van net iets meer dan een Euro. En nu moeten jullie je er ook nog mee bezig houden ook. En dat alles omdat de kruidenboter Te Zout was. Ja, dames en heren, ik heb de moeite genomen om achter de computer te gaan zitten, deze brief te schrijven omdat mijn vriendin en ik gisteravond elkaar met een vies gezicht aankeken, nog eens proefden en tot de conclusie kwamen dat ‘die boter niet zo zout hoort te zijn’. En na een tweede stukje stokbrood waren we het er over eens dat er geen sprake was van een ‘volle knoflook smaak’, maar meer een ‘Maggie-achtige smaak’.

We zijn dus, zoals u uit het bovenstaande op kunt maken, ‘Niet Helemaal Tevreden’. Ik ben er van overtuigd dat er bij U op de afdeling nu een zwaailicht gaat draaien en diverse sirenes beginnen te loeien. Een heel team voedseldeskundigen zal ongetwijfeld zich buigen over het zakje dat ik bij deze brief heb ingesloten. En ik zal vast en zeker een zeer serieuze ernstige brief terug krijgen met excuses over het geleden leed. Ondertussen zal ik proberen op eigen kracht de scherven van wat eens mijn leven was op te rapen. Het zal een zware strijd zijn, maar we zullen er uiteindelijk doorheen komen, in de weet dat U, de klantenservice van Duyvis, er alles aan zal doen om ons trauma van Te Zoute, Niet Naar Knoflook Smakende Kruidenboter te verzachten.

Hoogachtend,
Harry Hol

Een paar weken later kreeg ik het antwoord. Welgemeende excuses en vijf zakjes van dezelfde kruidenboter. Ze liggen nog steeds in mijn keukenkastje. Hebben?

Kantoor

2005-06-29T15:10:00.000+02:00

Maandag. DJ op de radio, auto in de file en regen op de voorruit. Ik had me ziek moeten melden. Misschien ben ik ziek. Die kriebelhoest zit er nu al een week. Misschien heb ik koorts. De auto voor me trekt op. Mijn rechter koplamp weerspiegeld sterker in de bumper van de voorligger dan de linkerlamp. Niet vergeten: reservelampje kopen. De ruit is vet en beslaat weer. Ruitverwarming baat niet. Er ligt een groezelige zakdoek naast me. Hij voelt plakkerig aan. Met de doek veeg ik over de voorruit zodat ik in elk geval weer beter zie. Het verkeer beweegt weer. Nog een paar minuten en daar is de afslag. Verdomde vrachtauto zit me in de weg. Afslaan lukt nog net zonder brokken te maken. Doorrijden tot de rotonde. Ook die zit verstopt. Tweede weg links. Derde afslag na het tankstation. De regen zet door. Alle kleuren worden door het grijze licht uit de omgeving weggezogen. Niet dat er zo veel te zien is. Een industrieterrein even buiten Apeldoorn met overal dezelfde met golfplaat bedekte gevels. Bedrijfsnamen zonder kleur of flair. Geen mens op straat, alleen rijen met auto’s op de parkeerplaatsen. Vierde afslag rechts. Dan tweede links. Kleine slinger in de weg. Verkeersdrempel. Parkeerplaats. Vlak bij de deur is een plekje vrij. Wat een mazzel. Dit wordt een goede maandag.

Het is elf uur. Nog niets gedaan. De papieren op mijn bureau heb ik herschikt zodat het er in elk geval uitziet alsof ik druk ben. Anja is net weg. Ze heeft een kop koffie achter gelaten maar is weer de suiker vergeten. Ik sta op en wil een zakje gaan halen als Dries me er een toewerpt. Ik vang hem op en bedank hem. Shit. Geen excuus om even de benen te strekken. Misschien dat de koffie me op gang helpt. Ik scheur het zakje open en schud de suiker in de kop. Er zit nog een beetje in de bodem. Ik tuit het zakje met mijn vingers en schud de laatste korrels er uit. Ik roer. Bah. Voetbad. Ik giet de koffie van het schoteltje in het kopje.

Ik pak de eerste brief van de stapel. Een klacht. Niet voor mij. Bakje ‘Klachten’. Adreswijziging. Wel voor mij. Geen zin. Per ongeluk in het bakje ‘klachten’. Ach wat onhandig van me. Volgende brief. Vraag over rekening. Ik weet het antwoord wel maar eigenlijk is die voor ‘debiteuren’. Hij glijd als vanzelf in zijn rechtmatige postbakje.

Half vier. Nog anderhalf uur. Ik kijk naar Dries die schaamteloos een Gameboy tevoorschijn heeft gehaald. Misschien is Van Wilsum er vandaag niet en lopen we geen risico om betrapt te worden. Ik heb geen zin om het hem te vragen. Het kan me niet zo veel schelen. Ik kijk naar de monitor van mijn computer. Er is nieuwe e-mail. Iemand heeft zijn sleutels verloren, of de eigenaar zich bij de receptie wil melden. Een bericht van de directeur met de resultaten van vorige maand aangehecht als PDF. Jammer dat niemand van de afdeling Acrobat Reader op de computer mag hebben staan, maar het gebaar is mooi. Een berichtje aan ‘all’ van Anja met de vraag of iedereen de kopjes zelf in de vaatwasmachine wil zetten want ze gaat vandaag om vier uur al weg omdat ze naar de dokter moet. Vijf over half vier. Te weinig tijd om echt nog iets te doen. De stapel voor me ziet er iets kleiner uit dan vanmorgen. Dat komt morgen allemaal wel. Dan begin ik meteen en ben ik voor de lunch klaar. Honger. Ik heb honger. Soepje? Niet omdat het lekker is maar om iets te doen te hebben loop ik het kantoor uit en ga naar de kantine. Shit. Anja is er nog. Haar brede rug is naar me toegekeerd. Haar geverfde rode krulhaar lijkt op de pruik van Mien Dobbelsteen. Ze heeft haar jas al aan en pakt haar handtas. Ze heeft met niet gezien. Voor ze zich om kan draaien sla ik rechts af en duik de invaliden wc in. Ik wacht tot ik het geluid van hakken op de goedkope laminaatvloer hoor wegsterven. De dans ontsprongen. Anja moet naar de dokter dus dat betekent dat ze graag wil vertellen waarom. De deur op een kier. De kust is vrij. Bij het aanrecht twijfel ik tussen ‘Chinese kip’ en ‘Asperge’. Niet dat het verschil in smaak erg groot is. Ik doe wild en ga voor ‘Ossenstaart’.

Vijf voor vijf. Nog maar heel even. Dries zit voor zich uit te staren. Ik heb weer mail. Het is volgens de omschrijving van ‘hoge urgentie’. Maar de afzender is de directeur dus het zal wel meevallen. Ongelezen in de prullenbak. Ik tel af. Zes, vijf, vier… telefoon… negeren! Drie, twee, een, vrijheid! Weer een dag hard gewerkt.

Maandagmiddag, kwart voor vijf

2005-04-27T18:58:00.000+02:00

Ik heb mijn tas klaar staan: boek voor in de trein, reserveboek voor als het eerste boek me gaat vervelen, een fles water voor als ik dorst krijg. Kwart voor vijf, dus nog alle tijd om rustig naar het station te wandelen. Schoenen, paraplu, sleutels. Sleutels? Oh nee! Mijn sleutels!

Niet in de kamer op tafel. Ook niet in de keuken? Onder de boodschappen? Nee, alleen mijn portemonnee. Boven misschien? Ik ren de trap op, mijn werkkamer in. Geen sleutels. Wel mijn agenda. Die was ik bijna vergeten! Meenemen en naar beneden rennen. Het is inmiddels dertien voor vijf. De eerste tekenen van lichte paniek. Verdomme! Waarom leg ik die krengen niet gewoon op een vaste plek? Ik heb er nota bene een haak voor in de muur getimmerd…. Precies hier naast de kapstok… Wat krij… Ze hangen aan de haak! Oké. Sleutels: check. Tas : check. Portemonnee… Oh (lelijk woord) waar is mijn (weer een lelijk woord) portemonnee ? Op de klok is het inmiddels negen voor vijf. Bijna het punt van het gegarandeerd missen van de trein. Iedere verdere vertraging en ik kan het vergeten. Dan herinner ik me dat ik mijn portemonnee net nog gezien heb. Boven waarschijnlijk. Trap op, niet struikelen over die trui die nu al een week wacht op een trip naar de wasmand en in blinde paniek mijn werkkamer doorzoeken. Geen portemonnee. Waar was dat (lelijk woord) ding… Keuken! Stommeling! Hij lag in de keuken! Weer de trap af, en bijna toch onderuit vanwege de trui.

De tijd: zeven minuten voor vijf.

Niet goed. Nu mag er niets mis gaan. Portemonnee in de achterzak. Sleutels: check. Tas: check. Paraplu? Laat maar. Geen tijd meer. Rennen. Ik gooi de deur achter me dicht en ren de straat door. Na vijftien meter merk ik dat rennen na een bord pasta niet goed werkt. De steken in mijn zij zorgen dat ik het moet houden op een stevig wandeltempo. Ik ben een watje, besef ik.

De hoek om, langs de IJsselkade en de brug op. In de verte doemt een schip op. Een hoog schip. Met een mast. De brug! Ik ben halverwege, vlak bij de slagbomen. De bel begint te rinkelen. Niets mee te maken. Ik ren door. De bomen zijn al aan het zakken. Even schiet door mijn hoofd dat een bijbaantje het niet waard zou moeten zijn om Indiana Jones-achtige manoeuvres uit te halen. Ik ren door, duik onder de tweede slagboom door en ben aan de andere kant. Ik kijk niet om. Voor me zie ik de trein het station van Kampen binnenrijden. Schijt aan de pasta in mijn maag. Rennen! Het stoplicht staat op rood. De auto’s staan nog stil. Rennen! Net op dat moment zet het verkeer zich in beweging. Niet denken, rennen! Ik moet nog een kaartje kopen. Ik heb geen pinpas dus ik moet de Wizzle in. Een rij. Natuurlijk een rij! De trein staat er al. Drie mensen voor me. Een verveeld kijkend meisje, een Marokkaanse man van mijn leeftijd en… oh nee: een grijze oude dame. Ik voel het: die gaat vragen stellen over abonnementen! Die wil een reisschema! Die wil de prijsstructuur weten van een trip die ze over drie weken gaat maken! Ik haat haar! Wil haar te lijf! Geen rechter zou me… Het valt mee. Ze betaald haar kaartje gepast. Wat een vrouw!

Ik ben aan de beurt.

“Zwolle zonder korting!” roep ik. De jonge verkoper lijkt niet door te hebben wat een zaak van leven of dood dit geworden is. Tergend langzaam haalt hij het wisselgeld tevoorschijn. Hij geeft me het kaartje, dan het losse geld. Muntjes kletteren op de balie en op de grond. Twijfelmoment: geld rapen of niet? Ik graai wat ik nog zie liggen van de vloer en ren het perron op, de trein in. De conducteur fluit. Gehaald.

Er komt een man bij de Chinees...

2005-04-18T12:04:00.000+02:00

Het was druk bij de Chinees. Kleine knappe oosterse meisjes in strakke zijden jurkjes noteerden bestellingen die door het luikje verdwenen. Maaltijden kwamen in plastic bakjes uit hetzelfde deurtje en werden vaardig in grauw papier gepakt. Ik gaf mijn standaard gerecht, babi bangang met nasi, op, en ging zitten bij de leestafel. Er waren nog twee stoelen vrij. Een man naast me had de Telegraaf al te pakken dus moest ik het doen met een tijdschrift voor restauranthouders. De deur ging open en er kwam iemand binnen. Hij nam de stoel naast me die nog vrij was. Ik was nu te veel verdiept in een artikel over servetvouwen om echt te kijken. Om me heen stierf het rumoer weg alsof iemand een speech zou gaan houden. Ik liet het tijdschrift zakken. De andere gasten keken strak voor zich uit. De vrouw die aan de beurt was bij de balie bestelde snel een Indische Rijsttafel Met Bami terwijl ze nadrukkelijk niet in mijn richting keek. Reflexmatig voelde ik of er iets raars aan mijn neus hing. Nu viel het me op dat de mensen tegenover me niet alleen stil waren maar met meer dan normale belangstelling de punten van hun schoenen bestudeerden. Een vrouw in de hoek was de enige die wel openlijk naar me keek. Of nee, niet naar mij: naar de man die naast me was komen zitten. Haar ogen waren groot en zweet parelde op haar voorhoofd. Haar mond stond een klein beetje open. Ze zag dat ik naar haar keek en sloeg betrapt de ogen neer. Enigszins bezorgd keek ik nu naar links. Daar zat een man van middelbare leeftijd, gekleed in een ouderwetse bruine regenjas en driedelig pak. Hij was licht kalend en verder volledig onopvallend afgezien van de enorme krop die onder zijn kin hing. Het ding had het formaat van een grapefruit. Het zou een tweede hoofd kunnen zijn maar was volledig glad. Zijn hals zag er uit als een slang die een dier probeert door te slikken dat veel groter is dan hijzelf. Het was fascinerend. Ik kon er mijn ogen secondenlang niet van af houden. De man draaide zijn hoofd in mijn richting. Ik dwong mezelf om in plaats van naar de krop naar zijn ogen te kijken.
‘Goedenavond,’ zei ik.
De man knikte werktuigelijk, gromde wat en negeerde me verder. De krop bungelde een beetje heen en weer. Een aantal gasten keek nu rechtstreeks naar de bult vlees, zoals mensen in slechte films staren naar het horloge van de hypnotiseur.
De deur ging weer open. Een vrouw van een jaar of dertig en een jongetje van hooguit zes jaar oud kwamen binnen. Het ventje praatte met luide stem over wat opa wilde eten en waarom hij geen tank voor zijn verjaardag mocht en herhaalde een aantal maal dat hij geen scherpe dingen wilde eten.
‘Ga maar een kaart pakken,’ zei zijn moeder. Daarna keek ze op, zag de krop en sloeg haar hand voor haar mond. Het kind zag de man nu ook en staarde met grote ogen naar de vlezige homp. De gasten hielden de adem in, en richtten hun aandacht nu op het kind. Zelfs de oosterse serveersters keken nu van het jongetje naar de man en terug, alsof z een belangrijke pingpongwedstrijd volgden. De man met de krop kreeg een rood hoofd en staarde strak naar het rode tapijt.
‘Hij heeft een krop!’ riep ik. Ik stond op en wees naar de man.
‘Een enorme krop!’
De man keek me verbijsterd aan. De andere gasten staarden me ongelovig aan. Monden vielen open en ademhalingen stokten.
‘Kijk dan!’ zei ik vrolijk en op luide toon, ‘Allemachtig. Ik heb nog nooit zo iets gezien!’
Nog steeds zei niemand iets.
Het luikje achter de balie schoof open en twee plastic bakjes werden naar voren geschoven. Een van de serveersters pakte het werktuigelijk in.
‘Nummel tweeënveeltig,’ zei ze.
‘Ja,’ zei ik.
‘Sambal bij?’
‘Graag.’
Ik pakte het plastic tasje aan en liep naar de deur.
‘Goedenavond,’ zei ik en liep naar buiten.

Boodschappen zaterdag

2005-04-09T10:41:00.000+02:00

Ik hou niet van zaterdagen. Vreselijk, dat besef dat de winkel de volgende dag gesloten is. Met een bijna panisch gevoel check ik of er nog voldoende WC papier in huis is. Minder dan twee rollen? Nieuw pak. Je weet immers nooit.

Genoeg brood? Er ligt nog een heel in de vriezer. Maar misschien krijg ik wel honger. Chips? Melk? Eieren? Gebruik ik eigenlijk ooit wel eieren? Deze doos is nog vol maar over datum. Nieuwe doos eieren dus. Douche schuim? Tandpasta? Asperines? Isolatie-kit? Motor Olie? Dingen waar ik doordeweeks nooit aan denk komen me plots voor als ‘Vreselijk Om Niet In Huis Te Hebben’.

Op weg van huis naar de supermarkt betrap ik mezelf er wel eens op dat ik hardop opsom wat ik nog nodig denk te hebben. Mensen kijken me dan ook regelmatig na met de bezorgde blik van iemand die zich afvraagt of er wel voldoende opvangcentra zijn voor mensen zoals ik. Misschien beeld ik me dit alleen maar in en ontwikkel ik tijdelijke paranoia. Dat is op zich ook niet zo vreemd. Juist op zaterdag trekken commando eenheden van organisaties als Greenpeace, Novib en de Boekenclub de stad binnen. Van een afstandje zie ik al dat ze naar me kijken. Ze zoeken oogcontact. Het meisje met de groene bodywarmer kijkt me verwachtingsvol aan terwijl ik de laatste meters mijn adem al inhoud om te kunnen zeggen dat ik al Donateur ben. Ze kijken dan of ze me niet geloven, maar accepteren het. Zo niet de meer commercieel ingestelde verkopers die mij voor Heel Weinig Geld Heel Veel Boeken kunnen aanbieden.

“Leest u wel eens?”
“Ja hoor,” zeg ik terwijl ik mijn afstand tot de verkoper probeer te vergroten.
“En luistert u wel eens CD’s?” zegt de verkoper die nu flink de pas er in heeft.
“Ik heb echt geen interesse,” zeg ik, nu rennend.
“Maar meneer! Vijf DVD’s naar keuze voor maar vijf euro!” roept de verkoper die dit werk kennelijk doet om zijn Olympische hardloopcarrière te financieren.

Een rijk uitziend gezin met twee kinderen biedt uitkomst. Snel loop ik tussen het gefortuneerde echtpaar door, zodat de Boekenverkoper mijn spoor kwijt is en afgeleid is door de mogelijkheid om Vijf Disney DVD’s als wortel voor de neus van de kinders te hangen. Hij kent de Kracht Van Het Zeuren en ruikt een goede deal. Ik ben vrij!

Maar het moment dat ik het meest vrees is als ik met al mijn (overbodige) boodschappen thuis ben gekomen en bijna zeker weet dat ik Iets Ben Vergeten. Het knagende gevoel, alsof je met de auto de grens van Frankrijk hebt bereikt maar niet zeker weet of je het koffiezetapparaat nou wel of niet hebt uitgedaan.

Ik kijk op de klok. Zes uur. Geen probleem, de winkel gaat op acht uur dicht (leven de vrije openingstijden, de weekendstress kan nu tot ver in de avond door gaan). En als ik dan met mijn vriendin eindelijk ’s avonds op de bank zit uit te blazen en zin heb ik een lekker kopje koffie besef ik dat dit nu juist was dat ik nog niet in huis had. Natuurlijk is het net acht uur geweest. Of nog erger: kwart vóór acht, zodat ik het theoretisch nog kan halen maar eigenlijk de puf niet meer heb zodat ik uiteindelijk kies voor een koffieloze zondag. En dat is bijna net zo erg als een boodschappenzaterdag. Bijna.

Mambo

2005-04-08T10:43:00.000+02:00

Het is goed om je beperkingen te kennen. Persoonlijk heb ik al geruime tijd geleden vastgesteld (en dit is bevestigd door meerdere getuigen) dat ik niet kan dansen.

Er ontbreken volgens mij bepaalde zenuwbanen tussen mijn brein en de rest van mijn lichaam. Mijn coördinatievermogen is zo slecht dat als ik zou proberen te tapdansen, er ongetwijfeld ruiten zouden sneuvelen. Om nog maar te zwijgen van de schenen van onschuldige omstanders. In het zaaltje ernaast.

Nu heb ik daar geen problemen mee. Er zijn gelukkig in onze moderne tijd nog maar weinig sociale situaties waarin ritmische voetbewegingen en zwierige draaien een vereiste zijn. Vroeger was dat, als ik de oude films mag geloven, heel anders. Er ging blijkbaar geen week voorbij zonder dat mannen en vrouwen zwierig op de maat van een sjiek strijkkwartet over de glanzende dansvloer gleden, elkaar strak in de ogen kijkend onder het maken van deftige opmerkingen als ‘U danst zalig, mevrouw’ en ‘Mag ik even aftikken?’. Dat laatste was dan weer aanleiding voor het after-party event: het duel met de pistolen op twaalf passen afstand. Dansen is tegenwoordig zelden dodelijk.

Maar ik dwaal af. Ik kan, zoals gezegd, niet dansen. Mijn vriendin weet dit. Ze weet dit onder anderen omdat ik met enige regelmaat anekdotes vertel die deze stelling onderbouwen. Zoals de keer dat ik auditie deed voor een musical en tot mijn grote afgrijzen niet onder het dansgedeelte uitkwam. Ik heb nog een video opname van deze gebeurtenis. Mensen die deze band gezien hebben vroegen zich hardop af of ik expres naar links stapte terwijl de rest van de rij naar rechts ging. En niemand wilde geloven dat op tijd in je handen klappen zo’n zware opgave kon zijn. Mijn vriendin heeft deze band gezien.

Ik was dan ook lichtelijk verbaasd toen ze twee weken geleden aankondigde dat ‘wij’ Latijns Amerikaans zouden gaan dansen. Nu vind ik dat ze vaak redelijk creatief omgaat met het woordje ‘wij. Zoals in: ‘wij eten geen vlees’, waarop ik nadrukkelijk de kamer rondkijk wie ze, behalve zichzelf, nog meer bedoelt.

Met ‘wij’ bedoelde ze deze keer echt ‘zij en ik’. Dat bleek toen ik gisteravond inderdaad met lood in mijn schoenen het zaaltje van het cultureel centrum binnenliep, waar een latin-band klaar stond om ons live te begeleiden.

Tot mijn grote opluchting was ik in staat de pasjes die danslerares ons voordeed redelijk te reproduceren zonder de tenen van mijn vriendin te verbrijzelen. Dit was op zich al een overwinning. Dat en het feit dat er deelnemers aanwezig waren die (ik had het niet voor mogelijk gehouden) minder gecoördineerd waren dan ikzelf. Dit waren vooral de muzikanten, die “als ze dat wilden” ook even mee mochten dansen. Vrijwillig is zo’n relatief begrip als je door een grote groep verwachtingsvol wordt aangekeken. Ik leefde mee met deze mensen die hadden gedacht veilig achter hun instrument te blijven maar nu opeens moesten laten zien dat hun heupen ook niet konden draaien.

Het zit ‘em namelijk bij de Mambo in de heupen. En dat is een aspect dat ik nog niet onder de knie heb. (Misschien is dat het probleem: de heupen zitten meestal hoger, al ben ik daar bij mezelf nog niet helemaal zeker van) Niet dat ik me daar door uit het veld liet slaan. Er waren zelfs momenten dat ik daadwerkelijk kon dansen zonder hardop te tellen. Niet lang natuurlijk… En als ik de maat kwijt was kwam dat genante moment dat je een paar tellen stil staat tot je in de muziek het punt herkent dat je weer mee kunt doen. Maar ik had de tijd van mijn leven. Dansgewijs, tenminste. Aan het eind van de les was ik zelfs zo overmoedig dat ik mijn vriendin voorstelde om op dansles te gaan. Wat me terug brengt op mijn eerste opmerking: Ik moet nog veel leren over mijn beperkingen.

Ontsnapping

2005-04-06T10:45:00.000+02:00

Het is zondagochtend, elf uur. Ik zit met koffie in de ene en de krant in de andere hand als de deurbel gaat. Dat kan geen goed nieuws zijn. De vorige keer dat er op zondag iemand voor mijn deur stond was het de politie: mijn auto was gestolen, gejoyride en in de brand gestoken. Goedemorgen!
Ik bereid me dus op het ergste voor als ik de deur open doe. Een man en een vrouw kijken mij grijnzend aan. Er is iets in hun blik waardoor ik de deur meteen wil sluiten.
‘Wat kan ik voor u doen?’ vraag ik.
‘Wij wilden juist weten of we iets voor u kunnen doen,’ zegt de man. Hij grijnst nog eens breed, waarmee hij mij trakteert op een royaal uitzicht op zijn zwarte tanden. Ik kijk hem niet begrijpend aan en bedwing het André van Duin antwoord ‘Wat kunt u allemaal?’. Dan zie ik de folders in zijn hand. De Wachttoren. Jehova’s Getuigen.
‘Oh. Maar ik heb geen interesse.’
‘Maar denkt u wel eens na over geloof? In Kampen wonen toch veel mensen die daar mee bezig zijn?’
Ik wil antwoorden maar uit mijn ooghoeken zie ik een bruinwitte schicht voorbij schieten. Ik vloek hardop. De Jehova’s kijken me verbijsterd aan.
‘Lucie!’ roep ik. Mijn lapjespoes is ontsnapt. Ze mag niet naar buiten vanwege het drukke verkeer. Ze weet dat en grijpt iedere kans aan om uit te breken.
‘Oh shit!’ Ik ren achter haar aan. Ze schiet onder de dichtstbijzijnde auto en gaat daar net buiten mijn bereik zichzelf rustig zitten wassen. De Jehova’s staan als aan de grond genageld naast mijn nog geopende voordeur.
‘Lucie, kom dan!’ roep ik. Lucie kijkt me geinteresseerd aan, houdt haar kop even scheef en gaat verder met wassen. Ik probeer haar voorzichtig te pakken. Ze ziet dit en zet heel beheerst één stapje naar achteren zodat ze precies buiten mijn bereik zit.
‘Kunt u hier even gaan zitten,’ zeg ik tegen de man met de zwarte tanden.
‘Eh, jawel…’ zegt de Jehova die zich af lijkt te vragen of hij nu wel of niet schuldig is aan deze situatie. Maar hij gaat op zijn knieën naast de auto zitten. Ik ga aan de andere kant op mijn buik liggen.
‘Hoegeboega hoe hoe huuuu!’ roep ik terwijl ik met mijn armen wild onder de auto graai.
De man kijkt naar mij, dan naar zijn vrouw en zegt eveneens op luide toon:
‘Huuu! Hup hup hup!’ tegen Lucie.
Een buurman loopt langs, aanschouwt het tafereel en groet me beleefd. Hij heeft me dit vaker zien doen.
Lucie besluit, dat als ik ‘Hoegeboega’ roep, ik het kennelijk meen. Ze zet het op een lopen in de richting van de voordeur. De vrouw staat daar nog steeds. Lucie schiet naar binnen.
‘Deur dicht! Deur dicht!’ roep ik. Dan besef ik dat mijn sleutels nog binnen liggen.
‘Maar niet helemaal!’
In een vloeiende beweging die ik niet achter haar had gezocht zet ze haar voet tussen de deur voor hij helemaal sluit. Ik zie haar even grimassen van pijn.
‘Dank u,’ zeg ik.
‘Nou, we gaan weer,’ zegt de man, die het stof van zijn knieën slaat.
‘Ja, goede morgen,’ zegt de vrouw die ook zo snel mogelijk weghinkt. Ik kijk ze nog even na voor ik de deur dicht doe.
Lucie komt in de gang naar me toegelopen en snort hard.
‘Brave Lucie,’ zeg ik terwijl ik haar aai.

Een taart in vijftig eenvoudige stappen

2005-04-05T18:55:00.001+02:00

Men neme een kookboek, wat ingrediënten en een oven. Verbrandt het kookboek en gooi de oven weg. Spuug in de ingrediënten. Vloek meerdere malen. Of gebruik het volgende recept... Op eigen risico...

1) Open het kookboek en zoek de foto van de mooiste chocoladetaart die je ooit gezien hebt
2) Check het recept. Schat het in als ‘redelijk makkelijk’. Geloof de omschrijving waarin staat: ‘voorbereidingstijd: 30 minuten, baktijd 25 minuten’.
3) Ga naar de supermarkt om de ingrediënten te kopen die je niet in huis hebt.
4) Kom thuis. Kijk in de koelkast en de keukenkastjes op zoek naar de dingen die je ‘zeker nog zelf in huis had’.
5) Ga terug naar de supermarkt.
6) Herhaal stappen 3 t/m 5.
7) Herhaal stap 6.
8) Zet de ingrediënten klaar op het aanrecht.
9) Tel de eieren. Er ontbreekt er één. Herhaal stap 7.
10) Lees het recept.
11) Maak het biscuit beslag precies zoals in het recept beschreven staat.
12) Halverwege, ontdek dat je geen ‘Tia Maria likeur’ in huis hebt.
13) Ga naar de slijter. Schrik van de prijs van een miniflesje. Betaal want je bent al zo ver gekomen.
14) Kom thuis, en ga de keuken in.
15) Ontdek dat een onbewaakte kom beslag en twee katten geen goede combinatie zijn.
16) Volg stap 6 t/m 11 opnieuw.
17) Vet de springvorm in.
18) Zoek de springvorm. Hij was toch in het keukenkastje?
19) Haal het keukenkastje leeg. Ontdek dat paspoort dat je al vier maanden kwijt bent en dat je vorige week hebt vervangen. Vloek meerdere malen.
20) Pak de springvorm van bovenop het kastje, waar het al die tijd gewoon in het zicht had gestaan.
21) Bedreig de kat met wurging als hij niet heel snel zijn poot uit het beslag haalt.
22) Aai de kat omdat hij er wel heel schattig uitziet met dat beslag om zijn snor.
23) Zet de ingevette, met beslag gevulde springvorm in de oven.
24) Lees hoe de couverture moet worden gemaakt. Zoek ‘Au Bain Marie’ op.
25) Volgens het plaatje is het ‘Au Bain Marie’ een simpele, schone klus. Bel advocaat om kookboekschrijver wegens misleiding aan te klagen.
26) Mix, terwijl de chocolade smelt, slagroom met basterdsuiker en Tia Maria voor de vulling.
27) Word ongeduldig omdat de vulling niet stijf wil worden. Zet de mixer op de hoogste stand.
28) Gooi de in boter veranderde drab weg.
29) Check de taart. Vloek. Zet de oven aan.
30) Maak de couverture af met de gesmolten chocolade.
31) Besef dat het aantrekken van een wit t-shirt niet de beste beslissing was die je vanmorgen hebt genomen.
32) Doe een tweede poging om de vulling te maken.
33) Ontdek dat je stap drie uit het recept hebt overgeslagen: het maken van chocolade truffels.
34) Twijfel of truffels wel een cruciaal ingrediënt zijn.
35) Haal de taart uit de oven. Neem een beslissing.
36) Herhaal stappen 3 t/m 5.
37) Maak truffels.
38) Bel advocaat opnieuw, dit maak met het argument dat de schrijver van het kookboek wel erg ruim omgaat met het begrip ‘vijf minuten’.
39) Smeer de couverture op de taart.
40) Kijk naar het plaatje.
41) Besef dat de schitterende gladde laag op de foto een resultaat is dat je in dit leven nooit voor elkaar zult krijgen.
42) Leg de truffels een voor een op de taart.
43) Laat een truffel vallen.
44) Haal de haren van de truffel en vraag je serieus af of mensen het zouden merken.
45) Gooi huilend de truffel weg. Hij was je vriend.
46) Zet de taart in de koelkast.
47) Toon de taart aan partner.
48) Bel advocaat opnieuw, deze keer met de vraag of ‘het uitlachen van mijn taart’ een goede verdediging is bij een aanklacht tot doodslag.
49) Laat vriendin leven.
50) Eet de taart.

Schoenenhel

2005-04-05T07:00:00.000+02:00

Mijn vriendin vroeg zich af waarom ik het niet erg vind om met haar te winkelen. Het nu volgende verhaal is waar. Alleen de namen zijn veranderd om de verkopers te beschermen.

Onlangs vroeg mijn vriendin of ik mee ging ‘winkelen’. Ze had nieuwe schoenen nodig. “Natuurlijk!” riep ik. En vrolijk wandelde ik achter haar aan, winkel in, winkel uit. Ze paste af en toe iets, keurde het af en wierp dan een bezorgde blik op mij. Ik bleef lachen.

“Vind je het niet vervelend?” zei ze.
“Ben je gek! Je winkelt geweldig!” zei ik. Aan haar blik zag ik dat ze zich probeerde te herinneren waar het dichtstbijzijnde steunpunt voor psychische hulp was.
“Nee echt,” zei ik, “geloof me, winkelen met jou is echt niet erg.”

(Het beeld wordt wazig, harp arpeggio’s klinken, in beeld verschijnt de tekst ‘drie jaar eerder’)

Mijn ‘ex’ had laarzen gekocht. Dit was op zich al een hele prestatie, aangezien ze soms wat moeite had met het maken van een keuze. Dit is een eufemisme. Winkeliers doken in paniek achter de toonbank als ze een winkel binnenkwam. Winkelstraten veranderden in verlaten spooksteden met van die droge bossen stro die door de wind weggeblazen worden zoals in westerns als ze voorbij liep. Bordjes met ‘gesloten’ trilden nog na tegen de deuren van kleding- en schoenwinkels.

Maar goed, ze had een Besluit genomen en voor (schrik niet) 300 gulden een paar redelijk mooie hoge laarzen aangeschaft, die ze aan me wilde laten zien. Ik kende haar al een tijdje dus zei ik zo geloofwaardig mogelijk dat het de Mooiste Laarzen Ooit waren die haar Heel Goed Stonden. Ze waren ook best mooi, maar persoonlijk heb ik nog nooit meer dan tachtig gulden aan schoenen besteed. En dat was voor twee paar samen (tweede paar halve prijs, Scapino). Ik ben tenslotte een man.

De er op volgende week stond in het teken van De Twijfel. Avond aan avond kwam het gespreksonderwerp op slinkse wijze toch weer terecht bij de laarzen.

“Ze waren wel duur, he?”
“Als jij ze mooi vind moet je ze houden.”
“Zijn ze wel echt heel mooi?”
“Nou, als je er over twijfelt moet je ze terugbrengen.”
“Zal ik ze terugbrengen dan?”
“Dat moet je echt zelf beslissen.”

Na een week was ze niet meer in staat over iets anders te praten of te denken dan De Laarzen. Ik vermoedde dat als het nog langer door zou gaan er bij mij binnen niet al te lange tijd sprake zou zijn van lichte hersenbeschadiging.

“Breng ze dan terug als je er niet blij mee bent!”

Wat ze deed. Ze bracht de laarzen terug naar de winkel. Einde verhaal?

“Toch vond ik ze wel heel mooi. Ze pasten perfect. Ach af en toe mag ik toch wel eens iets duurs kopen voor mezelf?”

Een dag later stond een wel heel bekende schoenendoos in haar huiskamer. Waarna een tweede week van Twijfel begon. Wegens succes geprolongeerd: ‘Zal Ik De Laarzen Houden?’.

Op het moment dat ik een straaltje bloed uit mijn oren voelde lopen, en er van overtuigd was dat die schoenen een soort Satanische greep op mijn (op dat moment nog) vriendin hadden besloot ze dat de schoenen toch terug moesten.

“Wil jij ze terugbrengen? Ik durf dat niet zo goed meer.”

Op dat moment had ik ze ritueel willen verbranden in de krater van de Vesuvius als ze het me had gevraagd. Alles om van die krengen af te zijn.

De winkelier keek me begripvol aan toen ik de laarzen op de toonbank legde en vertelde dat “ze zich had bedacht”. Hij was niet boos. Al zag ik dat zijn linker ooglid een nerveuze zenuwtic had ontwikkeld. Hij keek me aan met een blik van ‘Jongen, ik hoef alleen maar schoenen aan haar te verkopen. Jij moet er mee leven’. Ik kreeg dus zonder problemen het geld terug, dat ik aan mijn (ik kan het niet genoeg benadrukken: nu ‘EX’) vriendin teruggaf.

Een week lang was het verdacht stil, op schoengebied. Het leek er op dat het normale leven verder ging. De exorcist kon ik afbellen en het woord ‘laarzen’ werd niet meer genoemd.

“Je zult me wel heel stom vinden,” zei ze op een middag.

Ik keek naar haar voeten en zag wat ze had gedaan. Ik kon het niet geloven. De pijn. De Gruwel… DE GRUWEL!

(Beeld wordt weer wazig, in beeld verschijnt de tekst ‘Heden’)

Mijn vriendin rekende de schoenen af die ze had uitgekozen. Ik was zo trots op haar: de winkelier was niet teruggebracht tot een zielig hoopje ellende, begraven onder een stapel schoendozen, en ik wist zeker dat deze schoenen een definitief thuis hadden gevonden. Ik sloeg mijn arm om haar heen en met een klein huppeltje verlieten we de winkel.

1 april

2005-04-04T11:58:00.000+02:00

Het is vrijdagochtend, 1 april. Ik zit achter mijn bureau op de redactie, tussen torenhoge stapels folders die aan het eind van de week in talloze kranten worden gevouwen. Het is de zoveelste commerciële coup van Eduard, onze verkoper, die zijn persoonlijk reputatie heeft verbonden aan deze papierberg. De telefoon gaat. Ik neem op.
‘Hoi, Harry met Eduard. Is Janneke er ook?’
‘Die is aan het dweilen.’
‘Dweilen? Wat dan?’
‘De leidingen of zo. Alle folders zijn papier-maché.’
‘Wat! Dat meen je niet! Oh wat erg!’
Ik zwijg.
‘Owww…. Rotzak! 1 april zeker!’
Mijn collega’s, die nu nieuwsgierig om me heen staan, gieren van het lachen. Ik hoor Eduard door de telefoon rood worden. Hij roept nog iets van ‘ik krijg je nog wel’ en hangt op.

Een half uur later rent hij het kantoor binnen. Iemand wil hem wat vragen maar hij duikt de wc in. Hoge nood, dus. Een moment later komt hij opgelucht naar buiten, raapt wat paperassen bij elkaar en wil het kantoor weer verlaten.
‘Ga je zo naar klanten toen?’ vraag ik.
‘Ja,’ zegt hij.
‘Zou je je gulp niet dicht doen, dan?’
Hij kijkt verschrikt omlaag en meteen woedend naar mij.
‘Ik krijg jou nog wel!’ zegt hij terwijl hij naar buiten rent.

De telefoon gaat. Ik neem op.
‘Met Eduard. Is Anna er ook?’
‘Tja,’ stamel ik. ‘Die is weg…’
‘Weg? Hoezo?’
‘Weet ik niet, ze rende in tranen het pand uit.’
‘In tranen? Wat nou dan?’
Mijn collega’s lachen te hard en het kwartje valt.
‘Oh! Jij! Ik krijg je echt wel te pakken!’
‘Afgesproken,’ zeg ik. Hij hangt op.

Het is het eind van de middag. Eduard heeft zich niet meer laten zien. Ik werk nog wat persberichten bij als de telefoon gaat. Ik neem op. Aan de andere kant van de lijn klinkt een overduidelijk verdraaide stem.
‘Ja, met van Dijk. Ik heb een leuke tip voor de krant!’
‘Oh ja, wat dan?’
‘Er is hier een gewapende overval bezig!’
‘Oh dat! Ja dat weet ik.’
Het blijft stil aan de andere kant van de lijn.
‘Eduard?’ vraag ik kalm.
'Ja?' klinkt het onzeker.
‘1 april,' zeg ik.
Het blijft even stil. Dan wordt de verbinding verbroken met de meest teleurgestelde klik die ik ooit heb gehoord.

De Spoorweg Code

2005-04-04T11:31:00.000+02:00

In de trein van Amsterdam naar Kampen stelde mijn vriendin gisteren een intrigerende vraag: waarom heeft een treinkaartje een nummer? Het antwoord hierop bleek, zoals we even later ontdekten, niet zo eenvoudig.

De NS heeft me altijd gefascineerd. Maar dan op dezelfde manier waarop je urenlang aan een splinter kan pulken terwijl je weet hij hierdoor alleen maar dieper in je vlees dringt. Tijdens mijn studie was de trein een prima vervoermiddel vanwege twee cruciale eigenschappen. Het was A) Gratis en B) Het kostte niets. Ik was nog een van de gelukkigen die lange tijd de hele week rond kon toeren. Jawel jongelui, zeven dagen per week van vroeg tot laat gratis met de trein. Ik moet zeggen dat dit de enige periode is geweest dat ik vond dat de Spoorwegen waar boden voor mijn geld.

Mijn vriendin en ik gingen gisteren een dagje naar Amsterdam. Met de trein, want zelfs als verstokte automobilist moet ik toegeven dat dit toch wel de beste manier was. Bovendien hoefden we nergens op tijd te zijn, dus vertraging was voor ons geen risico. Sowieso niet, want als je geen haast hebt rijden treinen altijd als een zonnetje. Pas als je hijgend het station oprent met de verwilderde blik van iemand die naar een sollicitatiegesprek moet waar zijn huis, gezondheid en relatie van afhangen, halveren de treinen binnen een straal van tweehonderd kilometer hun snelheid.

Maar ik dwaal af. Op de weg terug naar Kampen was ik moe. Zo moe dat ik geen logisch antwoord kon bedenken op de vraag die mijn vriendin plots stelde nadat ze enige tijd geïntrigeerd naar haar treinkaartje had zitten kijken.

“Waarom heeft een treinkaartje een nummer?”
Ik keek en zag inderdaad dat tussen ‘reductie’ en ‘prijs’ mijn kaartje nummer 442909 had. Mijn vriendin had nummer 442910. Ze is immers een half jaar ouder dan ik.

Op dat moment kwam de conducteur de coupé binnen. Mijn journalistieke nieuwsgierigheid was voldoende gewekt om, nadat hij mijn biljet had geknipt, te vragen:

“Waarom heeft een kaartje een nummer?”

Dat is precies het soort keiharde vragen dat wij journalisten graag stellen om De Waarheid te Achterhalen.

De man keek me met een lichte paniek, en behoorlijk wat chagrijn, aan. Kennelijk was het niet de bedoeling dat ik vragen stelde waar hij niet op was voorbereid. Ik stel me voor dat een conducteur talloze cursussen volgt om, bijvoorbeeld, om te gaan met Agressieve Wanbetalers, Voetbalsupporters en Mensen Die Hun Voeten Op De Bank Leggen Zonder Iets Er Onder. Waar deze man duidelijk nog nooit mee te maken had gehad was Reizigers Die Vragen Waarom Kaartjes Nummers Hebben. Misschien is dat de gevorderde cursus en was deze man nog niet geslaagd voor het onderdeel Indringend Staren Naar Reizigers Die Hun Kaartje Zo Snel Niet Kunnen Vinden Zodat Ze Nog Zenuwachtiger Worden en nam hij het mij kwalijk dat ik hem iets vroeg dat buiten zijn expertise lag. In elke geval keek hij naar het biljet en zei:

“Dat is het nummer van uw trein. Alle treinen hebben nummers.”
“Maar,” vroeg ik, met diezelfde keiharde journalistieke instelling, “hoe kan de NS nou van tevoren weten welke trein ik ga nemen?”

De conducteur keek nogmaals op mijn kaartje. En naar mij. Ik zag dat hij overwoog of hij me geen boete kon geven. Maar ik had Mijn Voeten Niet Op De Bank en de hoofdrolspeler in dit vraaggesprek (het kaartje) was overduidelijk het bewijs dat ik weldegelijk Betalend Reiziger was. Hij deed een tweede poging:

“Oh wacht DIT nummer,” zei hij, waarmee hij weer wat bedenktijd had gewonnen, “Ja, dat is heel simpel. Dat nummer dat staat op een kaartje zodat wij, in bepaalde situaties, iets voor een reiziger kunnen regelen. Dan kunnen we een nummer als dat nodig is intrekken.”

Hij keek me triomfantelijk aan. Ik besloot dat dit ongeveer wel de grens was van wat ik met Keiharde Journalistieke Methoden kon bereiken. Doorvragen was op dit moment ongeveer hetzelfde als een vlieg, waar iemand de vleugels al had uitgetrokken, ook nog eens van zijn pootjes ontdoen. En ik ben tegen iedere vorm van dierenmishandeling. De conducteur knipte demonstatief het kaartje van de volgende reiziger, één die naar hij hoopte niet wilde weten wat de code achter CH betekende in de rechter onderhoek van een biljet (in mijn geval 232959), en werkte zich zo snel hij kon naar het volgende treinstel toe.

Toch denk ik dat er wel een kern van waarheid zit in wat hij zei. Waarschijnlijk staan er scanners op ieder perron die vaststellen of iemand haast heeft. Als dat zo is wordt Zijn Nummer Ingetrokken. Het is de enige verklaring.

De oervoet

2005-04-03T12:08:00.000+02:00

Minstens één keer per dag trap ik in mijn eigen huis (dat ik écht iedere week stofzuig) op iets pijnlijk hards. Meestal is het een heel klein steentje of een korrel kattenbak vulling of een uitgedroogd stukje brood dat aan een epische zwerftocht door mijn woning is begonnen, om te eindigen onder mijn blote voet.

Behalve deze korrelgerelateerde gebeurtenissen stoot ik met enige regelmaat mijn tenen. Aan de trap, aan de drempel van de douche, aan de deur en verder aan eigenlijk ieder harde uitsteeksel in mijn huis. En hoewel ik katholiek ben opgevoed weet ik zeker dat de woorden die ik gebruik na een dergelijke ervaring er voor zullen zorgen dat ik de hemel nooit van binnen zal zien.

Wat ik dus absoluut niet begrijp is dat er nog steeds volkeren op deze aarde leven die geen schoenen dragen. Deze mensen gaan blootsvoets door het leven. Ik kan maar niet bevatten dat deze schoenlozen doorgaans wonen in het meest voetonvriendelijke gebied dat je je maar kan voorstellen: het oerwoud. Als mijn huis al zo'n mijnenveld van potentiële vloekbuien is, hoe kan een mens dan over een bodem lopen waar niet alleen de meest akelige wortels, takken, doornen en scheermesscherpe stenen in grote aantallen aanwezig zijn, maar diezelfde grond bevolkt is met schorpioenen, giftige steekinsecten, slangen en spinnen van het formaat van een middelgrote huiskat? Deze mensen lopen niet alleen in deze omgeving, ze rennen er zelfs. Nou weet ik niet hoe het met u gesteld is, maar als ik op blote voeten over straat loop doe ik altijd mijn best om de grond zo weinig mogelijk aan te raken. Het is meer een soort op mijn tenen huppelen dan rennen, en ik ben me er van bewust dat iedere volgende stap kan eindigen in een glasscherf of doorn.

Ik vermoed dat ik er belachelijk uitzie als ik blootsvoets buiten loop en ik doe er dan ook alles aan om het te voorkomen. De laatste keer dat ik er niet onderuit kwam was toen afgelopen dinsdag tijdens het eten de deurbel ging. De achterbuurvrouw kwam vragen of ik misschien een kat miste. Ze vertelde dat er één van het dak was gevallen en in haar tuin was beland. Inderdaad was Lucie, mijn avontuurlijk maar niet al te intelligente lapjespoes, door het dakraam naar buiten geslopen. Op blote voeten rende ik over straat, dwars door een bouwput en over behoorlijk ongelijke kinderhoofdjes naar de relevante achtertuin waar Lucie inderdaad onder een tuintafel in opperste paniek zat te schreeuwen. Ze was met de schrik vrijgekomen en wist heel zeker dat, waar ze nu ook weer was terecht gekomen, ze hier beslist niet wilde zijn.

Eenmaal binnen keerde de rust weer. Opeens herinnerde ik me mijn blote voeten veegde ze schoon, aangezien ze bedekt waren met zandkorrels en een assortiment Zeer Scherpe Steentjes. Ik had er niets van gevoeld. Kennelijk heeft ieder mens nog steeds de beschikking over de 'oervoet'. Maar alleen onder de juiste omstandigheden.

Ander gezicht

2005-04-01T20:32:00.000+02:00

In de tentoonstelling 'Alles Dali' in museum Boijmans van Beuningen staat onder andere deze minatuurversie van de beroemde 'Mae West kamer'.

'Jij heet Harry, toch?'

2005-04-01T09:23:00.000+02:00

We zijn allebei moe. Mijn vriendin en ik hebben het grootste deel van de dag rondgeslenterd in Boijmans van Beuningen voor de Dali tentoonstelling. Toch lopen we nog even over de Lijnbaan en als vanzelf ga ik bij boekhandel Donner binnen. Ik kwam daar vroeger vaak, toen ik nog in Sliedrecht woonde. Het is een van de grootste boekhandels van Nederland. Acht verdiepingen met boeken, cd's, bladmuziek en weet ik veel wat nog meer.
Ik verzamel boeken over schrijven en loop daarom naar de info balie om de weg te vragen. Er is niemand. Ik besluit opvallend zoekend om me heen te kijken in de hoop dat een medewerker te hulp schiet.
'Kan ik u helpen?' zegt een jongeman, ongeveer mijn leeftijd en met een paardestaart.
'Ik zoek boeken over schrijven.'
'Dan moet u beneden zijn... Jij heet Harry, toch?'
Ik kijk hem verbaasd aan.
'Niet? Oh sorry.'
'Thomas?'
'Ja!'
Mijn oude buurjongen. De laatste keer dag ik hem had gezien moet een jaar of vijftien terug zijn geweest. Ik stel mijn vriendin aan hem voor. Thomas, Fred en ik speelden als kind vaak samen. We woonden in dezelfde straat.
We praten even: hoe is het met je ouders, wat doe je, hoe gaat het? We wisselen e-mail adressen uit en beloven contact te houden. Hij moet verder met werken. Ik moet dat boek kopen wat ik eigenlijk niet nodig heb.
'Doe je ouders de groeten!' roep ik hem na.
'Zal ik zeker doen!'
En we gaan weer onze eigen weg.

Drenkeling

2005-03-29T10:45:00.000+02:00

Ik heb geen gevoel voor mode. Totaal niet. Ik koop wat me past en wat ik kan betalen. Dat zijn de enige criteria. Dit tot grote afschuw van mijn vriendin die het tot haar persoonlijke doel heeft gemaakt om nog ‘iets’ van mijn kledingkeuze te maken. Ik heb gemerkt dat discussieren geen enkele zin heeft. Als zij zijdelings opmerkt dat ‘we’ weer eens een ‘leuke broek gaan kopen’ weet ik dat ik de rest van de middag door zal brengen in pashokjes waar enorme spiegels genadeloos laten zien dat ik geen twintig meer ben.
Ik voel me dan net een drenkeling op een onbewoond eiland, dat vanuit het hokje hulpeloos moet wachten op redding. Want, aangezien ik inmiddels heb bewezen geen ‘smaak’ te hebben, moet ieder kledingsstuk door mijn vriendin gekeurd worden. Ik wacht dus in het hokje tot ze heeft gekeken. Zij is ondertussen op zoek naar ‘wat beters’ en ik durf niet op mijn sokken de winkel te doorzoeken, omdat ik me heel erg bewust ben van het feit dat die streepjes echt niet afkleden. Ik wacht dus op het verlossende woord, terwijl ik verwoed probeer mijn buik in te houden. Dan gaat het gordijntje opzij en bekijkt ze me met een kritische blik.
‘En?’ vraag ik hoopvol. Maar haar ogen spreken boekdelen.
‘Probeer deze eens.’ zegt ze. En weg is ze. Op zoek naar ‘iets beters’. En ik wacht op redding.